0e2cffda

Leon de Redelijke

Wed, 28 Feb 2024 15:12:47 GMT

Er is geen natuurwet die zegt dat Rusland altijd moet terugspringen naar een oorspronkelijke staat. Wel willen Oekraïners voor geen goud bij Rusland horen.

Vandaag gaat Leon de Winter weer op de redelijke toer, in zijn wekelijkse column in de Telegraaf.

Argeloze lezers neemt hij bij de hand, en aangezien ze keer op keer hetzelfde pad lopen, begint het vertrouwd te voelen. Inderdaad, denken ze, ‘het Westen’ had Rusland natuurlijk niet op de proef moeten stellen.

Hij vermomt zich ook als criticus, door ook iets lelijks over Poetin te zeggen.

Maar in werkelijkheid speelt hij Poetin weer in de kaart. Hij “wil er niet omheen draaien: Oekraïne kan niet winnen en rekt met westerse wapens en geldstromen de oorlog, totdat de meeste mannen in de gevechtsleeftijd zijn gesneuveld. En Rusland – met zijn grenzeloze hoeveelheden grondstoffen en het vermogen zijn zware industrie optimaal voor oorlogsdoeleinden in te zetten – kan niet verliezen.”

En veel Telegraaf lezers zullen bevestigd zien wat ze ook al hoorden van Geert Wilders, namelijk dat de steun aan Oekraïne moet stoppen. (Dit weekend noemde Wilders dat onderhandelbaar , maar zijn Eerste Kamerfractie stemde een dag later wel tegen de steun.)

Voor Rusland, zegt Leon de Winter, zijn “geopolitieke belangen, al eeuwenlang, verweven met cultuur, taal, geschiedenis”. Er bestond een groot Rusland, met Tsaren, en een Tsarina die het schitterende Odessa liet vol bouwen. Veel mensen in Oekraïne, de Baltische Staten en andere landen van de voormalige Sovjet-Unie hebben Russisch als moedertaal, deels door een politiek van 'russificatie'. En er zijn componisten die je Russisch zou kunnen noemen, al kwamen ze uit landen die niet tot Rusland behoren.

En tja, Poetin is erg bezorgd over de historische wortels van Rusland. En over de Russische minderheden natuurlijk. Konden de bombardementen van Poetin daarom niet uitblijven?

Nee, natuurlijk is er geen rechtvaardiging voor de vele doden en gewonden. Er is geen natuurwet die zegt dat Rusland altijd moet terugspringen naar een oorspronkelijke staat. Het is ook niet zo dat ‘het Westen’ op het punt stond Rusland aan te vallen.

Wat wel zo is, en dat negeert Leon de Winter stelselmatig, is dat de meeste mensen in Oekraïne voor geen goud bij Rusland willen horen. Zij vinden hun cultuur, taal en geschiedenis ook belangrijk. En buiten dat herinneren zich maar al te goed hoe de Russen huishielden in hun land.

Hetzelfde geldt ook voor andere landen uit de invloedssfeer van de voormalige Sovjet-Unie, of liever gezegd, Rusland. Zo

memoreert ook Anatol Lieven, een hoogleraar in Londen die Leon de Winter steeds aanhaalt. Lieven noemt Polen en Estland. Die willen in de NAVO blijven. Wat Lieven niet zegt, is dat er weinig verschil is tussen Oekraïne en Estland, Litouwen of Polen. Ze hoorden bij de Sovjet-Unie. Of ze waren er een vazalstaat van. De grenzen van die landen zijn vaak veranderd. Er was ooit het Kievse Rijk, waar ook delen van Rusland toe behoorden. Maar ruim honderd jaar geleden werd Oekraïne erkend als zelfstandig land. Het was ook in de Sovjet-tijd zelfstandig lid van de Verenigde Naties, om maar wat te noemen.

Anatol Lieven doet het voorkomen dat het risico klein is, dat Rusland na een zege in Oekraïne nog verder doorstoot. “De NAVO is feitelijk volkomen veilig binnen haar bestaande grenzen. De bedreiging voor de veiligheid en het prestige van de NAVO komt grotendeels door haarzelf, met haar loze toezeggingen aan landen die zij niet wil, noch kan verdedigen.”

Naast dat de Westerse steun moet stoppen, zal dat wel het tweede stukje verborgen agenda zijn: Het gaat Poetin alleen om Oekraïne. De rest zou veilig zijn.

Daar zijn velen niet gerust op. Delen van Polen, Finland en de Baltische Staten hoorden vroeger ook bij Rusland. En in Estland, Letland en Litouwen wonen ook Russischsprekende minderheden. Dus als je cultuur, taal en geschiedenis ziet als rationale voor oorlog, waarom zou Poetin dan stoppen bij de grens met Polen?

De NAVO moet onderhandelen, schrijven De Winter en Lieven. Waarschijnlijk wel. Maar als hun verborgen agenda vat op ons krijgt, en we stoppen met steun aan Oekraïne en geloven dat het Poetin alleen om dat land gaat, dan wint Poetin die onderhandelingen.

Leon de Winter heeft recht op zijn mening. Ik vind het een foute mening omdat ik vind dat hij keer op keer op verholen en vileine wijze samenspant met Poetin. En ik betreur het dat de Telegraaf hem een podium blijft geven. Maar goed, we leven in een vrij land. Je mag zeggen en schrijven wat je wilt.

In Rusland mag dat helemaal niet. Het heeft een regime dat moordt, liegt en steelt. Daarom zou ik niet weten waarom we ons willen associeren met de praatjes uit die hoek.

RJV

Vondsten van Leon de Winter waarover ik eerder schreef:

Een ander beschuldigen van wat je zelf doet: Leon keert om

Een stroman gebruiken: Leon de Winter kaapt de Thorbecke lezing

Afleidingsmanouvres: De voortdurende nakba is onverdraaglijk

Verborgen boodschappen: De Coca-Cola reclame van Leon de Winter

Bedelven onder details: Samenspannen met Leon de Winter

Drogredenen stapelen: De opzettelijke denkfouten van Leon de Winter

Boodschap verhullen: Hondenfluitisme

Tergen met insinuaties: Leon de Winter’s Warme Wonder

Verdachtmaking, complot theorie, halve waarheid en valse beschuldiging: De kunstige drek van Leon de Winter

De beschuldiging omdraaien: Narren van het narratief

Je pipi er af hakken

Sat, 10 Feb 2024 13:10:08 GMT

Video: Hoe wordt iemand transgender?

Bij de conceptie wordt bepaald of je een piemel krijgt of niet, maar toch kan je van binnen zeker weten dat je een vrouw bent, ook al heb je een piemel. Of een man, ook al heb je geen piemel. Ik zie dat niet als een keuze, maar als biologie.

Geïnspireerd door het boek 'Anders, gender door de ogen van een primatoloog' van Frans de Waal.

Bepaalt gezond verstand of je een vrouw bent?

Gisteren tweette zangeres Anouk dat je pipi eraf hakken je geen vrouw maakt, maar dit wel. En met dit bedoelde ze wc-papier vol menstruatiebloed, waarvan ze een foto meestuurde.

Heeft ze gelijk?

Deels wel, want er is pijnlijk bewijs dat je pipi eraf hakken je geen vrouw maakt: Een Canadese baby verloor bij een onfortuinlijk verlopen besnijdenis in 1965 een deel van zijn pipi. De arts adviseerde om alle genitalien weg te halen en het kind op te voeden als meisje. Het kind wist dit lange tijd niet. Aanvankelijk leek er niets aan de hand. Zie je wel, zei men, je ‘gender’ is puur een kwestie van opvoeding.

Maar helaas voor dit kind, dat de meisjesnaam Brenda kreeg, liep het niet goed af . Brenda wilde met auto’s spelen, stoeien met jongens, staand plassen. Hij verscheurde zijn jurken. Op z’n veertiende kreeg hij de waarheid te horen. Hij veranderde z’n naam terug in David. Op 38 jarige leeftijd maakte hij een eind aan zijn leven.

Maar het tweede deel van Anouk’s tweet is minder waar.

Want zoals David Reimer zich een jongen voelde toen hij nog Brenda heette, zo kan het ook zijn dat je bij je geboorte een meisje genoemd wordt, terwijl je van binnen zeker weet dat je een jongen bent.

Hoe kan dat? Deze theorie klinkt mij plausibel: Al bij de bevruchting wordt iemands biologische geslacht bepaald. Want dat is een kwestie van de chromosomen van de zaadcellen. Als daarin een Y-chromosoom zit, krijg je een penis. En geen eierstokken.

Maar andere delen van je lichaam ontwikkelen zich pas veel later in de zwangerschap, bijvoorbeeld de hersenen. En het zou kunnen dat je ontwikkeling in die fase een andere afslag neemt. Bij de bevruchting was je een man, maar andere biologische kenmerken ontwikkelen zich alsof je een vrouw bent.

En tot die biologische kenmerken horen dingen die bij vrouwen heel anders zijn dan bij mannen. Dit staat dus haaks op wat men dacht in de tijd van Brenda, of David. Toen dacht men dat het verschil tussen mannen en vrouwen alleen in de opvoeding zat.

Maar nu weten we dat er ook biologische verschillen zijn die je niet meteen aan iemands lichaam ziet. Bijvoorbeeld dat bij meisjes in het DNA zit ingebakken dat ze willen leren om voor kinderen te zorgen. En bij vrouwen dat ze op hun hoede moeten zijn als er een groep mannen op hen afkomt. En bij jongens dat ze willen leren om vrouwen en kinderen te beschermen. Dat heeft te maken met de evolutie van miljoenen jaren. Je raakt het niet zomaar kwijt.

Het gevoel dat er bij hoort is dan ook heel sterk. Een kenmerk van transgenders is dat ze heel zeker weten dat ze een vrouw zijn, ook al hebben ze een pipi. Of andersom natuurlijk. Je voelt je gevangen in het verkeerde lichaam. En dat kan mensen verscheuren.

Als je zeker weet dat je een vrouw bent, terwijl je bij je geboorte een man genoemd werd, ben je dan man of vrouw?

Het lijkt een keuze, maar is het dat ook? Ik denk van niet. Want voor transgenders is het eigenlijk onmogelijk om ervoor te kiezen door het leven te gaan zoals bij de bevruchting leek te zijn bepaald. Het geslacht dat later in de zwangerschap is ontstaan is veel sterker.

Als we het een keuze noemen, dan vind ik dat een persoon die keuze zelf mag maken. En als zij dan als vrouw door het leven wil gaan, dan zal ze niet menstrueren. Dus Anouk heeft ongelijk.

Waarom heeft Anouk dit getweet? Ze wil het niet zeggen. Ik gok dat er drie mogelijkheden zijn. De eerste is dat het makkelijk is om ten koste van transgenders likes te scoren. Politici doen dat. Het lijkt me dat Anouk het niet nodig heeft.

Misschien wilde Anouk zich identificeren als volks, met de opvattingen van het gewone volk. En ‘gezond verstand’ laten oordelen over wat goed is, en wat niet.

Of misschien heeft ze het gedaan uit een soort verlangen naar simpelheid. Er zijn mannen, er zijn vrouwen, en al het andere is gezeur. Alleen, tweeten maakt het niet simpel. Wel pijnlijk voor transgenders. Want daardoor lijkt het alsof zij niet meetellen.

En daarom maakt die tweet mij verdrietig. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Ik heb veel geleerd over 'transgender' van het boek Anders, gender door de ogen van een primatoloog, door Frans de Waal. Meer over transgender (gebaseerd op dat boek) lees je op de themapagina Sekse, gender, transgender en hoe wordt iemand transgender ? Daar vind je ook links naar andere blogposts over transgender.

De staatscommissie ‘Eén aarde 2050’

Sat, 27 Jan 2024 09:18:35 GMT

Wat mij betreft belandt het rapport van de Staatscommissie in de prullenbak. Want het belangrijkste ontbreekt: Dat er maar één aarde is.

De voorzitter van de onafhankelijke Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen 2050 , Richard van Zwol, heeft zijn rapport handig onder de aandacht gebracht.

‘Gematigde groei’, heet het rapport. Een merkwaardige titel, als je bedenkt dat de staatscommissie een groei met 2 miljoen mensen bepleit. Als het aan de commissie ligt, komen er in de komende 25 jaar evenveel mensen bij als in de afgelopen 25 jaar.

Het werkte wel. Want rechts Nederland wil graag horen dat we ‘de instroom’ matigen. “Dit zijn wel de feiten”, beweerde Mona Keijzer in Op1 , terwijl ze het rapport omhooghield.

Bedoelde ze dat ze instemt met 2 miljoen mensen extra? Of had ze alleen de titel gelezen en stemde ze in met ‘gematigde’?

Niet groeien, dat is volgens de staatscommissie geen goed idee.

“Als je je economische groei een beetje overeind wil houden”, zei Van Zwol in het AD , “moet de bevolking wel groeien. Dat is prettig voor de inwoners, die dan meer geld overhouden. Maar het is ook nodig om genoeg mensen te hebben die de collectieve voorzieningen betalen.”

Maar als de economie groeit omdat er meer mensen bijkomen, houdt niemand méér geld over. Wat we extra verdienen, gaat dan naar die extra mensen. We houden wel meer afval over. Meer uitstoot. Meer ruimtegebrek.

Het argument van de collectieve voorzieningen heeft te maken met vergrijzing. We gaan met pensioen, waardoor er minder mensen zijn om premies te betalen voor sociale voorzieningen. Maar als je dat wilt oplossen door mensen naar Nederland te halen, wat zeg je dan eigenlijk? 'Jullie mogen hier werken voor onze premies, en als jullie zelf oud worden, uh… dan krijg je niets?' Dat gaat naturlijk niet, dus dan moet de bevolking opnieuw groeien om de AOW van die nieuwe Nederlanders te betalen.

Wat als het rapport ‘ Alsmaar meer miljoenen ’ had geheten, en de voorzitter in de krant had uitgelegd dat we flink veel extra mensen nodig hebben om in Nederland riant te kunnen blijven leven? Dan zou het rapport afgekraakt zijn. Maar het zou wel een goede samenvatting zijn.

En als hij had gezegd dat we flink veel extra mensen nodig hebben om in onze kassen, slachterijen, boerenbedrijven en distributiecentra te werken?

Dan had Mona Keijzer dat boekwerk waarschijnlijk niet omhooggehouden. Terwijl ook dat een adequate samenvatting van het rapport is, alhoewel de commissie ook zegt dat we moeten stoppen met dat soort werkgelegenheid te creëren. Alleen ziet haar partij dat geloof ik niet als 'de feiten'.

De voorzitter heeft het rapport dus voorlopig van de prullenbak gered. Maar wat mij betreft belandt het daar alsnog. Want in de uitgangspunten van dit rapport ontbreekt het belangrijkste: dat er maar één aarde is. Dat is genoeg voor iedereen, als we eerlijk delen, en de grens respecteren van wat de aarde aankan.

Terwijl wij leven alsof het niet op kan. En om dat vol te houden is alsmaar meer nodig. Ook meer mensen. Maar alleen mensen die ons aanstaan. Die we kunnen gebruiken. En de staatscommissie gaat ervan uit dat dit zo moet blijven.

Maar dat is niet realistisch. Voor onze manier van leven is al meer dan één aarde nodig. Alsmaar méér is niet mogelijk. Op veel terreinen kunnen we krimpen, niet groeien. We kunnen kleiner wonen. Kleiner rijden. Kleinere vakanties houden. En als mensen in nood uit andere landen onze hulp zoeken, dan kunnen we nog iets verder inschikken.

Politici spiegelen ons voor dat niet groeien een ramp is. Daarom hebben we een staatscommissie nodig die handelingsperspectief geeft nu de aarde onleefbaar wordt. Laat zien hoe we haar weer leefbaar maken. Hoe we toch gelukkig kunnen zijn. Of zelfs veel gelukkiger.

En een voorzitter die het lukt om die boodschap te verkopen zonder te verdoezelen.

RJV

Lees ook: Gematigde groei??? Hoe kan je nog eens 2 miljoen mensen erbij gematigde groei noemen? Alleen als je het vergelijkt met alle mensen die diepe ellende te wachten staat .

Leon keert om

Wed, 24 Jan 2024 19:40:01 GMT

De Westelijke Jordaanoever is allang ten prooi gevallen aan religieus extremisme. Niet gesteund door Iran, maar door Israël.

Deze week lijkt Leon de Winter geen grote literaire vondsten verwerkt te hebben in zijn column in de Telegraaf . Hij somt van alles op. Ik denk naar waarheid, als ik hier en daar een vileine kwalificatie of een kleine verdraaiing maar door de vingers zie.

Toch haalt hij een truc uit die je vaker ziet: de tegenstander beschuldigen van iets dat je zelf doet. Zo zegt Poetin dat Rusland niet aanvalt, maar zelf wordt aangevallen. In dit geval beschuldigt Leon de Winter de Palestijnen van iets dat Israël doet.

De Winter zegt dit: “De meerderheid van de Palestijnen wil haar controle uitoefenen van de Jordaan tot de Middellandse Zee.”

Ik denk dat de meerderheid van de Palestijnen momenteel heel iets anders aan z’n hoofd heeft.

De werkelijkheid is andersom, namelijk dat Israëlische kolonisten op de Westelijke Jordaanoever hun kans grijpen om Palestijnen te verdrijven . Het is de verheviging van een proces dat al jaren aan de gang is en door de Israëlische regering wordt gefaciliteerd. Dus het zijn niet de Palestijnen die controle willen uitoefenen over al het land, maar juist de Israëliërs.

En dan Leon's slotzinnen: Als de droom om Israël te vernietigen “werkelijkheid wordt, zal vermoedelijk het hele deel ten westen van de Jordaan ten prooi vallen aan religieus extremisme, gesteund door Iran. Hierdoor zal ook Jordanië ineenstorten, plus Libanon, en zal Saudi-Arabië wankelen”.

Maar de Westelijke Jordaanoever is allang ten prooi gevallen aan religieus extremisme. Want zo kan je het gedrag en de uitingen van de kolonisten wel noemen. Ze terroriseren, met geweren en geweld, net zolang tot de Palestijnse bewoners wegvluchten. En ze beroepen zich op stokoude verhalen. Volgens de organisatie Nachala , bijvoorbeeld, “is het Joodse volk het Land van Israël beloofd in de Bijbel. Het land is beloofd aan Abraham, onze voorvader” . Ze worden niet gesteund door Iran, maar door Israël. Want het Israëlische leger kijkt toe of helpt hen.

Wat Leon de Winter negeert is dat Israël al vele jaren oppermachtig is, en de Palestijnen juist vrijwel machteloos. Daarom vind ik het intens gemeen dat hij zegt dat de Palestijnen “de gedeeltelijke autonomie op de Westbank en de volledige autonomie in Gaza niet gebruiken voor het opbouwen van een, zoals de formule luidt, ’levensvatbare democratische Palestijnse staat’.” Autonomie? Hoe dan?

En hij negeert dat het gedrag van de bovenliggende partij ontwrichtend is, ver buiten Palestina. Het geeft Iran een alibi. Het verwoest Libanon. Het voedt haat in het Midden-Oosten, en ook in de VS en Europa.

Daarom weer eens mijn verzuchting, dat ik zou willen dat Leon de Winter zijn schrijftalent eens aanwendt om te verbinden, in plaats van te verdelen. Leon, keer om!

RJV

Op de foto zie je een 'nederzetting' (het is gewoon een stad) in door Israël geannexeerd gebied ten oosten van Jeruzalem. Als de foto op jouw scherm groot genoeg is, zie links bovenin de 'West Bank barrier', een betonnen muur met prikkeldraad, waardoor Palestijnen deze gebieden niet meer in kunnen. Op wikipedia lees je er meer over.

Vondsten van Leon de Winter waarover ik heb geschreven:

Redelijk klinken: Leon de Redelijke

Een stroman gebruiken: Leon de Winter kaapt de Thorbecke lezing

Afleidingsmanouvres: De voortdurende nakba is onverdraaglijk

Verborgen boodschappen: De Coca-Cola reclame van Leon de Winter

Bedelven onder details: Samenspannen met Leon de Winter

Drogredenen stapelen: De opzettelijke denkfouten van Leon de Winter

Boodschap verhullen: Hondenfluitisme

Tergen met insinuaties: Leon de Winter’s Warme Wonder

Verdachtmaking, complot theorie, halve waarheid en valse beschuldiging: De kunstige drek van Leon de Winter

De beschuldiging omdraaien: Narren van het narratief

Een kwalijke boodschap tegen transgenders

Tue, 23 Jan 2024 11:03:02 GMT

Video: Hoe wordt iemand transgender?

Geïnspireerd door het boek 'Anders, gender door de ogen van een primatoloog' van Frans de Waal.

Welk christelijk geluid verstomt als we opkomen voor transgenders? Welk geluid verstomt als we mensen die anders zijn, niet in een kwaad daglicht stellen?

Een opiniestuk van het Arnhemse gemeenteraadslid Nathalie Nede (ChristenUnie) lijkt twee boodschappen te hebben:

1. “Christenen mogen best eens met de vuist op tafel slaan.”

2. “Om kinderen veilig en in onschuld op te kunnen laten groeien”, moeten zij beschermd worden tegen “het promoten van seksuele en genderdiversiteit”.

Als je dit in combinatie beschrijft, bedoel je volgens mij dat je seksuele identiteit kunt promoten, en dat christenen tegen genderdiversiteit moeten zijn.

De aanleiding voor haar opiniestuk is een kwestie in haar woonplaats, waarover Omroep Gelderland heeft bericht. Het ging om een grote foto, waarop we de ontblote bovenlijven van een jongeman en een jongetje zien. Van het bovenlijf van de man zie je alleen één helft van zijn borstkas. Als je heel goed kijkt, zie je dat de borst geamputeerd is. Nou ja, ik merkte het denk ik alleen op omdat ik erop geattendeerd was.

De man is de twintigjarige fotograaf, het jongetje zijn broertje van zes. De man is transgender en zijn lichaam is veranderd. Volgens mij heeft de foto niets 'seksueels', in de zin van prikkelend.

“De seksualisering van kinderen”, zegt Nathalie Nede tegen Omroep Gelderland , “daar moeten we waakzaam op zijn. Er zijn natuurlijk ook groeperingen, waaronder bijvoorbeeld het kinderbevrijdingsfonds, waarbij pedoseksuelen graag willen aanhaken bij de LHBTIQ+ gemeenschap, en dat moeten we niet willen.”

Ik vind het kwalijk dat transgender in verband wordt gebracht met pedoseksuelen. Ik vind het ook vergezocht, een gelegenheidsargument.

In het opiniestuk schrijft Nede: “Christenen mogen best eens met de vuist op tafel slaan. Aan de ene kant vieren we de diversiteit die ons land rijk is door stil te staan bij feestdagen uit alle culturen en religies. Anderzijds lijkt voor een inclusieve samenleving het christelijk geluid te moeten verstommen.”

Welk christelijk geluid verstomt als we opkomen voor transgenders? Welk geluid verstomt als we mensen die anders zijn, niet in een kwaad daglicht stellen?

Bedoel je dat je denkt dat we jongeren niet op verkeerde gedachten moeten brengen omdat ze ervoor kunnen kiezen transgender te zijn? Dat lijkt me een gebrek aan kennis. Vind je dat die mening voortkomt uit christenzijn? Dat is je goed recht, maar zeg dat dan gewoon.

Mijn mening is dat we transgenders niet mogen uitsluiten. Iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Een verkorte versie van deze blogpost werd op 25 januari 2024 als ingezonden brief geplaatst in het Nederlands Dagblad.

Gematigde groei???

Fri, 19 Jan 2024 21:14:10 GMT

Hoe kan je nog eens 2 miljoen mensen erbij gematigde groei noemen? Alleen als je het vergelijkt met alle mensen die diepe ellende te wachten staat.

Het gekste aan het rapport ‘ Gematigde groei ’, van de Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen 2050 is die titel, en dat de voorzitter zegt dat we ‘we zo niet kunnen doorgaan’. Terwijl het rapport pleit voor een groei met maar liefst 2 miljoen mensen in de komende 25 jaar. En dat is evenveel groei als in de afgelopen 25 jaar.

Dus hoe is dat dan ‘gematigd’? Nou, het is gematigd als je het vergelijkt met alle mensen die diepe ellende te wachten staat. En hierheen kunnen vluchten.

“De krachten op meer migratie zijn enorm”, zegt de voorzitter van de Staatscommissie, Van Zwol, in NRC . “Door alle leed en ellende in de wereld rondom Europa. Oorlogen, regimes die niet functioneren, armoede. Klimaatverandering komt daar nog eens bij.”

Bombardementen, dictaturen, hongersnood, diepe armoede. Al die ellende van andere mensen, daarvoor moeten we ons kennelijk afsluiten.

Hoe wil je die migratie 'matigen'? Niet de migratie van arbeidsmigranten, die schijnen we juist nodig te hebben om onze economie te redden. Het gaat om 'de instroom' van asielzoekers . Bootjes tot zinken brengen? Mensen met geweld terugdrijven? Overal tentenkampen langs de grens? En wij leven vrolijk verder? Politici die zoiets beloven moet je gewoon dubbel wantrouwen: Hun maatregelen zijn gruwelijk en ze helpen ook niet.

Ik zie het anders.

We hebben iemand nodig die zegt: Inwoners van Nederland, wij zijn niet meer waard dan vluchtelingen of arbeidsmigranten. Dat wij hier wonen en zij niet, is niet onze verdienste en niet hun schuld. En mensen uit Afrika of Syrië zijn gewone mensen, net als jij en ik. En daarom gaan we dit oplossen. Wir schaffen das!

Ben je bang voor een 'aanzuigende werking', als ik dat zeg, wir schaffen das? Je kunt ook maatregelen bedenken om dat te voorkomen. Bijvoorbeeld: Harde actie richting landen die uitgeprocedeerde asielzoekers niet willen terugnemen. En niet dat halfzachte van nu . Als het ons echt menens is, verbreken we de handelsbetrekkingen. (Of vind je het toch niet zo belangrijk? Gaat handel toch voor?)

En we hebben meer echte actie nodig. Echte oplossingen.

Het rapport van de Staatscommissie gebruikt steeds het woord handelingsperspectieven . Maar als ik dat woord voor de grap met zoek & vervang verander in ‘vage maatregeltjes’, blijft iedere zin leesbaar. Voor zover het leesbare zinnen zijn dan.

Terwijl, als je het “ Handelingsperspectief bij ongevallen met gevaarlijke stoffen ” van de Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond erbij pakt, dan zie je hoe het ook kan. Dat rapport begint zo:

“ Een handelingsperspectief staat voor het besef wat een individu, groep of organisatie heeft over de eigen handelingsmogelijkheden bij een ramp of crisis. Hulpverleningsorganisaties adviseren over handelingsperspectieven zodat dit besef wordt vergroot en de zelfredzaamheid toeneemt.

Bij bijna elke ramp of crisis worden adviezen over handelingsperspectieven gecommuniceerd, zo ook bij ongevallen met gevaarlijke stoffen. Daarvan is het meest bekende voorbeeld: ‘sluit ramen en deuren en zet de radio aan’. ”

Ramen en deuren sluiten, zoiets lijkt de Staatscommissie, althans de voorzitter, ook te roepen. Maar dan in metaforische zin.

Maar de handelingsperspectieven van de Staatscommissie worden nooit concreet. Die zegt zoiets: "Onder meer zullen de maatschappelijke kosten en externe effecten van arbeidsmigratie in het kader van onwenselijke verdienmodellen beter geïnternaliseerd moeten worden in de besluitvorming."

Misschien dient die vaagtaal om links en rechts tevreden te houden. Maar als de bevolkingsgroei echt zo'n crisis is, dan moeten experts volgens mij helder zijn: ‘We hebben het onderzocht: Als grote bevolkingsgroei zich voordoet, kan je het beste deze en deze analyses uitvoeren, en naar gelang de uitkomsten van je check, deze of juist die maatregelen nemen.’

Zo doet de veiligheidsregio dat.

Hier wat handelingsperspectief van mijn kant:

Als er mensen uit andere landen naar Nederland komen, zorg dan voor uitstekend taalonderwijs. Laat de uitvoering niet over aan allerlei vage bureautjes, maar laat het uitvoeren en financieren door de overheid.

Als je op grond van de herkomst van mensen inschat dat ze hier mogen blijven, geef ze dan het recht om meteen volledig aan het werk te gaan. Laat ze niet (zoals nu) gefrustreerd en machteloos rondhangen. Zodat wij hen van hun beste kant kunnen zien, en zij ons kunnen leren kennen.

Bouw kleine opvanglocaties, niet die reusachtige van nu, die wel makkelijk zijn voor het COA, maar natuurlijk niet voor de andere mensen die in een plaats wonen.

Als je ziet dat er mensen uit andere landen naar Nederland vluchten, ga dan op die landen af. Doe geen zaken met landen die de mensenrechten schenden zodat mensen moeten vluchten. Zet alles op alles om de situatie in 'landen van herkomst' te verbeteren. Met diplomatie, met financiële steun.

Kortom, een hoop te doen! Laten we gelijk beginnen. En geen tijd verdoen aan terugverlangen naar de jaren ‘50. Of aan de schuld geven aan anderen, of schelden op mensen met wie we het niet eens zijn.

Aan de slag!

RJV

Op de pagina Thema's zie je alle blogs geranschikt naar onderwerp, zoals Asielzoekers & Migratie , Dieren doodschieten (over jagen) , Geloven en Rivierkreeften . 15 Thema's zijn er op dit moment.

Onverdoofd opereren

Thu, 18 Jan 2024 22:16:45 GMT

Video: Hoeveel pijn voelen varkens echt?

Als je goed kijkt en luistert, zie je hoeveel pijn varkens in de varkensindustrie hebben. En stress. En angst. Elke dag en bijna altijd. Ook in stallen die er schoon uitzien. In deze video zie je het.

Doen mensen dieren zoveel pijn uit onwetendheid, net als vroeger met mensenbaby's? Of doen mensen dieren pijn omdat het ze niks kan schelen?

Wist je dat tot 1987, nog maar vijfendertig jaar geleden, baby's altijd onverdoofd werden geopereerd?

Artsen dachten namelijk dat baby's geen pijn kunnen voelen. Als ze de operatiekamer inkwamen, “ kregen ze een hoge dosis spierverslappers en zo lagen ze daar, als verlamd, terwijl de chirurgen aan het snijden waren ”.

Maar na onderzoek bleken ze wel pijn te voelen, want alle zenuwbanen en het pijncentrum in de hersenen blijken zelfs al te werken voordat kinderen geboren worden (na 20 weken zwangerschap).

Huilen konden die baby's niet door de spierverslappers, en al zouden ze huilen, dan werden ze niet begrepen. Vreselijk, ook voor ouders die er later achter kwamen.

Ik vrees dat we ook de pijn die dieren lijden verkeerd inschatten.

Ik zag bijvoorbeeld een filmpje van een koe die uit een vrachtwagen valt, op de snelweg . De vrachtwagen rijdt hard, de koe valt er uit, zakt door z’n poten, en schuurt over het asfalt. Dat moet verschrikkelijk veel pijn gedaan hebben!

Maar de koe staat gewoon weer op. Ze kermt het niet uit. Andere vrachtwagens wijken uit, schieten langs haar heen. Van angst zie je niks. Je kunt makkelijk denken dat zij niets voelt.

Ook het tegendeel van pijn, genot, zie je bij dieren niet altijd. Een vreemd voorbeeld daarvan heb ik gezien bij het kunstmatig insemineren van varkens. Men zegt dat een zeug meer biggetjes krijgt als ze tijdens het inspuiten van het zaad seksueel gestimuleerd wordt.

Daarom doen boeren dat met hun handen tijdens de inseminatie. Nou ga ik er even van uit dat het varken dit prettig vindt, of juist helemaal niet prettig. Maar ze blijft roerloos staan. Uit niets blijkt enige emotie. ( In dit filmpje kan je het zien .) En daardoor ligt de vergissing voor de hand: Deze zeug voelt niks.

Soms zie je wel emoties. Bijvoorbeeld als je een pasgeboren kalfje bij de moeder weghaalt. De koe wordt razend, probeert de boer aan te vallen. Die emotionele pijn wordt genegeerd. Koemelk is tenslotte voor mensen. Niet voor kalfjes. Toch?

Of als je bij kalfjes de hoorns eraf brandt, zoals overal wordt gedaan. Dat gebeurt onder verdoving. Wie er verstand van heeft, kan zien dat ze hier na afloop pijn van hebben. Maar pijnstillers hoeven niet gegeven te worden.

Ik hink op twee gedachten. Doen mensen dieren zoveel pijn uit onwetendheid, net als vroeger met mensenbaby's? Omdat dieren hun pijn en andere emoties niet uiten op een manier die wij begrijpen? Of doen mensen dieren pijn omdat het ze niks kan schelen?

Om voedsel te produceren, doen mensen dieren heel veel pijn. Die koe die uit de vrachtwagen viel, was waarschijnlijk wel wat gewend. Misschien kwam ze uit een verouderde ligboxstal, te klein om te kunnen liggen of op te staan, waardoor ze knieproblemen had, en verwondingen en zwellingen. Of leed ze aan uierontsteking, zoals zoveel koeien, en had ze koorts.

En dit is echt maar een klein deel van de gezondheidsproblemen die koeien hebben door de manier waarop wij ze behandelen. Als je meer wilt weten, kijk dan bijvoorbeeld op de site van Animal Rights .

Laat ik maar niet uitweiden over het leed van varkens ( op de site van Varkens in Nood lees je over maar liefst 120 misstanden ).

Wij zijn veel sterker dan dieren. We kunnen met hen doen wat we maar willen. Maar ik denk dat in die superioriteit een groot gevaar dreigt. Wij kunnen dieren uitbuiten. Wij kunnen ook andere schepsels uitbuiten. Bijvoorbeeld inwoners in landen waar ze niet rijk zijn, zoals wij. Hun kinderen laten we grondstoffen delven voor onze auto’s. Of arbeidsmigranten, uit landen in Europa die lang door de Sovjets bezet zijn geweest. Waardoor ze nog altijd een economische achterstand hebben. Die mogen ons rotwerk doen, en we geven een klein loon, en een schamele slaapplaats, uit het zicht van onze comfortabele huizen. Waardoor we makkelijk kunnen vergeten hoe die mensen moeten slapen.

Soms weten we het niet, dat we pijn veroorzaken. En vaak zijn al die dingen wel bekend, in lijvige rapporten . En soms worden we er onverwacht zelf mee geconfronteerd. Bijvoorbeeld als het tegenzit op ons werk of met onze gezondheid. Of na een ongeluk. Dan zijn wij het die pijn lijden terwijl anderen het niets lijkt te kunnen schelen. Anderen die op dat moment veel sterker zijn dan wij. Het kan iedereen overkomen.

Waar sta jij? Vind je dat we moeten stoppen met het veroorzaken van pijn voor dieren?

Ik vind dat het moet stoppen. Ik hoop op een samenleving waarin iedereen meetelt. Mensen en dieren. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Wonen is een recht voor iedereen

Tue, 02 Jan 2024 22:36:10 GMT

Hoeveel mensen staan er op de lijst met woningzoekenden? Hoeveel kunnen die betalen? Die huizen gaan we nu bouwen!

In de afgelopen weken werden veel PVV-stemmers geinterviewd en één van hen was een jonge vrouw uit Bodegraven, Sandy. Ze woont met haar kinderen bij haar moeder.

Hier een klein stukje van haar verhaal :

”Ik heb gekeken of ik urgentie kon aanvragen zodat ik voorrang op een woning zou krijgen, maar dat zou alleen kunnen als ik in een moeder-kindhuis zou gaan wonen; van daaruit zou ik dan kunnen doorstromen. Ik zit dus eigenlijk vast.”

Vraag: “Dus jouw woonsituatie is de reden dat je op de PVV hebt gestemd?”

“Ja. Vluchtelingen die net binnenkomen kunnen gewoon aankloppen en dan staan alle instanties voor je klaar. Je krijgt overal hulp bij, toegang tot zorg, snel een huis. Natuurlijk, iedereen verdient een veilige plek. Maar ik vind wel dat zij net als iedereen achteraan moeten aansluiten. Wij hebben als Nederlandse burgers ook hulp nodig. Wij moeten weer vooraan staan.’’

Al eerder had er iets over Sandy in de krant gestaan. De aanleiding was toen dat de gemeente Bodegraven aan zes statushouders een plek in de pastorie naast de St. Willibrorduskerk wilde geven.

Sandy vindt dat oneerlijk. Daarom protesteerde ze voor de kerk. “We zijn er nu echt klaar mee dat dorpelingen niet op de eerste plek staan."

Ik sta aan de kant van Sandy. Maar ik vind mijn oplossing beter. Voor ik dat uitleg, eerst dit:

Er is geen regel die zegt dat statushouders voorrang krijgen , want dat is in 2017 afgeschaft. Dus in feite moeten ze achteraan aansluiten, net als iedereen. Maar tegelijk krijgt een gemeente wel van bovenaf de opdracht om statushouders te huisvesten. En dan gaan ze vaak alsnog voor. En dat is niet onbegrijpelijk. Ga maar na, wie zit meer in nood, iemand die bij haar moeder kan wonen, of iemand die helemaal geen huis heeft? (Maar evengoed zuur natuurlijk als je daardoor vast komt te zitten.)

Stel dat het op de PVV manier zou gaan (in hun programma staat dat het absurd is dat statushouders voor gaan). En stel dat Sandy dan in die pastorie had mogen wonen. Dan hadden die statushouders (dat zijn vluchtelingen waarvan besloten is dat ze mogen blijven, bijvoorbeeld omdat ze uit een oorlogsgebied komen) dus in het park moeten gaan slapen.

En dat wil Sandy volgens mij ook niet, want ze zegt, “natuurlijk, iedereen verdient een veilige plek”. Het belangrijkste is natuurlijk dat zijzelf geen huis kan vinden. Dus de oplossing moet én Sandy helpen, én de statushouders.

Vaak denken we, al dan niet hardop, dat onze situatie onze verdienste of onze schuld is. Of, eerlijk gezegd, we denken dat de situatie van anderen hun eigen schuld is. Maar vaak is dat helemaal niet zo. Je kiest er niet voor dat jouw land gebombardeerd wordt. Je kiest er niet voor dat je kind met een hersenbloeding ter wereld komt. En soms kies je voor dingen waar je later spijt van hebt. En dat kan ons allemaal overkomen. Onszelf, of bijvoorbeeld onze kinderen.

En daarom is mijn uitgangspunt: Iedereen telt mee. Asielzoekers evengoed als mensen met tegenslag. En ook mensen die de dupe zijn van hun eigen fouten. De oplossingen van de PVV en de VVD gaan ervan uit dat niet iedereen meetelt. Zij vinden dat sommigen beter zijn of meer rechten hebben. En daar kan iedereen de dupe van zijn.

Terug naar Bodegraven. De gemeenteraad van Bodegraven heeft besloten, met grote instemming , dat het aantal “sociale huurwoningen” moet groeien naar 30% van het totaal. Nu is het 20%. De VVD bracht nog in dat het dan moeilijk zal zijn om de exploitatie van projecten rond te krijgen. (Want sociale huurwoningen leveren te weinig op.) De SGP merkte op dat het Rijk er geen geld voor geeft. De PVV zit niet in de gemeenteraad, dus die heeft in die vergadering niets gezegd.

Er is een prachtige beleidsnotitie, waarin staat wat de gemeente en de woningbouwverenigingen allemaal willen en wat mogelijk is. Ze maken er ‘ prestatieafspraken ’ over. Gaat het helpen? Ik denk van niet.

Want niemand vraagt, gewoon pragmatisch: Wat is nu nodig? Hoeveel mensen staan er op de lijst met woningzoekenden? Hoeveel hebben een urgentieverklaring? Hoeveel kunnen die mensen betalen, is sociale huur van bijna 900 euro in de maand niet veel te duur?

Als je met die vragen begint, weet je precies wat je moet doen. En dan kan je zeggen, okay, hier kunnen geen villa’s gebouwd worden. En daar geen distributiecentrum. Want we hebben de ruimte nodig voor betaalbare huizen. Mensen kunnen hooguit 300 euro betalen. Dus duurder kunnen we het niet maken.

De gemeenteraad mag dat zeggen, want wonen is een recht. De Nederlandse grondwet zegt het helaas een beetje halfzacht: “Bevordering van voldoende woongelegenheid is voorwerp van zorg der overheid” (Art. 22.2). Artikel 25 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is duidelijker.

Ik zou willen dat gemeentebesturen zeggen: Die huizen komen er. Misschien geen hele luxe huizen, maar we isoleren goed zodat de energierekening laag blijft. Het geld komt er ook. We lenen het, verhogen de gemeentelijke belastingen en we kloppen net zo lang bij het Rijk op de deur tot ze betalen. En we bezuinigen als het nodig is op andere dingen.

Ja, de onroerende zaak belasting gaat dan omhoog. Vooral die van dure koopwoningen. Mensen die al een huis hebben, moeten meer bijdragen, zodat iedereen een huis kan krijgen.

Want die wachtlijst moet weg. Omdat iedereen meetelt. Of niemand telt mee, want we kunnen allemaal in een situatie komen, dat we geholpen moeten worden met een huis. Niemand kan zonder. Daarom is wonen een recht.

RJV

Statushouders zijn geen asielzoekers (meer). Toch even deze vraag: Stel dat de asielzoekers eerlijk over Nederland verdeeld zouden worden, hoeveel had de gemeente Bodegraven-Reeuwijk er dan in 2023 moeten opvangen? Ongeveer 110. Dat lijkt gelukt (naast de McDonalds) . Als die asielzoekers een verblijfsvergunning krijgen, zou het mooi zijn als ze ook een huis vinden in de omgeving. Ik vind dat alles op alles gezet moet worden om iedereen een huis te geven. Statushouders en anderen. Trouwens ook dieren. Wonen moet voorrang krijgen op andere wensen.

Asielzoekers als zondebok

Tue, 12 Dec 2023 14:42:30 GMT

Om slecht beleid verborgen te houden, doen politici alsof de meeste mensen via Ter Apel naar Nederland komen.

Ik zeg het maar hardop: PVV-stemmers zijn in de maling genomen. Ze hebben zo vaak gehoord dat er een enorme instroom van asielzoekers is, dat ze het nu geloven.

Terwijl dat aantoonbaar niet waar is. Kijk maar:

Tuss en 2017 en 2022 is de Nederlandse bevolking met bijna 730 duizend mensen gegroeid. Dat komt niet omdat er zoveel baby’s geboren zijn, maar omdat veel mensen uit andere landen hier zijn komen wonen. Alleen waren de meesten geen asielzoekers: Er kwamen in die jaren minder dan 160 duizend asielzoekers naar Nederland. De rest, bijna een half miljoen mensen, was dus geen asielzoeker.

Meer dan de helft van de asielzoekers kwamen uit Syrië, Jemen en Eritrea. Landen waar vreselijke oorlogen woeden. Landen waar je niet veilig kunt wonen.

Maar Nederlandse politici van VVD en PVV hebben net gedaan alsof er een reusachtige stroom asielzoekers is gekomen, die ze gelukzoekers noemen. Als vals symbool is ‘Ter Apel’ naar voren geschoven. Door de oplossing van problemen te dwarsbomen, moesten mensen op het gras slapen en leek een groot probleem zichtbaar te worden. Zie: Mensen met zorgen .

Veel mensen zijn het gaan geloven. Kijk maar eens naar wat uitspraken van christelijke PVV-kiezers in Het Nederlands Dagblad van vorige week . Een 22-jarige studente verpleegkunde zegt:

“Het liefdevol en warm welkom aan migranten en andere naasten moet een plaats krijgen zoals de Bijbel zegt, maar daarin is het belangrijk dat een land rekening houdt met draagkracht en lastenverdeling. Niemand wil dat in Ter Apel mensen maandenlang buiten op de grond slapen. Dus Wilders’ vraag wat je als land aankan, vind ik terecht. Dus geen onbeperkt opengrenzenbeleid, maar een gematigde immigratie.”

Maar als ervoor bijna een half miljoen migranten wel plek was, waarom moeten we dan juist voor asielzoekers die vluchten voor een oorlog de grenzen dicht doen? Op welke manier is dat liefdevol en warm?

Dan een 33-jarige politieagent:

“Ik vind het belangrijk om mensen die vluchten voor oorlog en ontheemd zijn een veilig thuis te kunnen bieden. We moeten ons inspannen om voor deze mensen te zorgen zodra ze met hun koffer in Ter Apel staan. Tegelijk groeien de problemen van het wonen met steeds meer mensen op een klein stukje land. We kunnen de massale toestroom van deze immigratie niet aan.”

Maar de mensen in Ter Apel zijn toch mensen die vluchten voor oorlog? En de ‘massale toestroom’ bestaat toch voor het grootste deel juist niet uit asielzoekers?

Tenslotte een 28-jarige evangelist:

“Mijn hart voor vluchtelingen is best groot, maar niet voor de welvaartsmigranten. Echte oorlogsvluchtelingen zijn vrouwen en kinderen, maar de meeste mensen die binnenkomen zijn jonge mannen die juist vrouwen en kinderen achterlieten. Ik snap hen wel, zij willen de welvaart van Nederland pakken.”

Dat is dus niet waar. Ja, meer dan de helft van de asielzoekers in 2023 was een meerderjarige man. Hoeveel van hen alleen aankwamen, meldt het CBS niet. Maar dat ze zijn gevlucht om de welvaart van Nederland te pakken, is niet waar. De meesten zijn gevlucht uit landen waar vreselijke oorlogen woeden.

“Laten we”, zegt de jonge evangelist, “voor wie het echt nodig heeft, opvang in de regio regelen”.

Politici hoor je hetzelfde zeggen. De VVD heeft het in ’t verkiezingsprogramma. En zo staat het in het verkiezingsprogramma van de PVV:

“En echte vluchtelingen moeten niet meer hier, maar in hun eigen regio worden opgevangen. Er moet ook een einde komen aan de discriminatie van Nederlanders. Het is immers ons land. Waarom krijgen statushouders voorrang op onze schaarse woningen? Dat moet stoppen. En ook ons geld moet naar onze eigen mensen.”

‘Hun eigen regio’, waarom? Omdat daar meer mensen wonen ‘zoals zij’? En zullen we Syrische vluchtelingen dan opvangen in de nabijgelegen Westelijke Jordaanoever? Of in het aardbevingsgebied in Turkije?

Wat erachter zit, is het idee dat er een verschil is tussen mensen uit andere landen, en mensen uit Nederland. Geen gewoon verschil, maar een verschil dat maakt dat wij beter zijn. Dat wij meer rechten hebben, dat wij het meer verdienen.

Het echte probleem is dat er al jaren niet goed voor mensen wordt gezorgd. Desastreus beleid, waar vooral de VVD voor verantwoordelijk is. Eigenlijk met het zelfde idee: Dat mensen met wie het goed gaat, het meer verdienen dan anderen. Lonen en uitkeringen worden laag gehouden. Woningen worden gebouwd voor rijken. Sociale werkplaatsen zijn opgeheven. Jeugdzorg is commercieel gemaakt. Mensen krijgen toeslagen, maar worden ook verdacht. Aardbevingsschade wordt zogenaamd vergoed, maar je geld krijgen wordt moeilijk gemaakt, anders wordt het te duur. Een wet om asielzoekers snel en eerlijk over Nederland te verdelen, is tegengewerkt. Asielzoekers helpen te integreren? Ook tegengewerkt. Werken mogen ze niet. Taalonderwijs moeten ze zelf maar regelen.

Dat slechte beleid moest verbloemd worden. Eerst door te zeggen dat het de schuld was van waterige compromissen. En er werd een zondebok gevonden: De asielzoeker. Ik vind het een grof schandaal.

RJV

Bron: CBS, Hoeveel asielzoekers komen naar Nederland? en Bevolkingsgroei . NB: Ik weet niet waarom 'Natuurlijke aanwas' en 'Migratiesaldo' in bovenstaande tabel (van het CBS) niet precies optellen tot 'Bevolkingsgroei'.

Mensen met zorgen

Tue, 05 Dec 2023 20:58:22 GMT

Wat verlies jij door alle snelle veranderingen om ons heen?

Gisteren schreef ik over de uitspraak van Johan Remkes , dat het flauwekul is om te denken dat de kiezers van Wilders allemaal racisten zijn. Volgens Remkes zijn het mensen met zorgen over de snelle veranderingen in hun omgeving.

Die snelle veranderingen worden kennelijk gekoppeld aan mensen uit andere culturen, die in Nederland komen wonen. Een van de zorgen is het gevoel dat we iets verliezen waar we aan gehecht zijn. Of zelfs, dat iets van ons wordt afgenomen.

Dat gevoel mag er zijn, op allerlei manieren: boosheid, verdriet, weemoed.

Als we het verlies aan woonruimte of banen even voor een andere column bewaren, wat ervaar jij dan als verlies doordat ons land veranderd is?

Misschien zoiets: vroeger hadden we rust, en nu geluid van de moskee die begint. En enorm veel mensen op straat, die anders gekleed gaan dan wij. Of: Ik vind het fijner om mensen zonder hoofddoek te zien, maar veel kassières dragen er één. Of: ik heb het gevoel dat er niemand meer is zoals ik, of zoals wij. En het zou makkelijker zijn op de basisschool van je kinderen als iedereen goed Nederlands sprak, ouders en leerlingen. En we verliezen vrijheden. Misschien konden homo’s vroeger hand in hand lopen, en kan dat nu niet meer.

Politici lijken ons op allerlei manieren voor te spiegelen dat we het niet hoeven te pikken, die veranderingen.

En politici maken gebruik van onze zwakheden om ons iets wijs te maken. De eerste zwakte is dat we iets wat makkelijk klinkt, makkelijk geloven. Bijvoorbeeld: “ Niemand wil dat in Ter Apel mensen maandenlang buiten op de grond slapen. Dus Wilders’ vraag wat je als land aankan, vind ik terecht .”

De tweede zwakte is, dat we de oorzaak van problemen liefst buiten onszelf zoeken. Vandaar dat de komst van asielzoekers als oorzaak van woningnood, aannemelijk klinkt.

Maar politici die op die zwaktes inspelen, zijn uit op stemmen, niet op het oplossen van problemen. Nog sterker, ze houden de problemen liever in stand. Want door maar één klein aanmeldcentrum te hebben, dat steeds overbelast is, lijkt 't probleem heel groot.

Er zit niks anders op dan die politici keihard aan te spreken op hun leugens.

Laten we eens zo’n leugen bij de kop pakken: ‘De spreidingswet is ondemocratisch’. Argument: want gemeenten moeten zelf kunnen beslissen of ze een asielzoekerscentrum willen. Vind je dat ook van andere dingen? Vind je bijvoorbeeld dat gemeenten zelf moeten kunnen beslissen of ze jeugdzorg bieden? Of onderwijs? Dat ze bijvoorbeeld kunnen zeggen, voor jeugdzorg moet je bij een andere gemeente zijn, wij vinden het teveel gedoe?

Een dorp als Ter Apel zou baat hebben bij de spreidingswet, omdat asielzoekers dan makkelijker elders in het land ondergebracht kunnen worden. Dat zou je ook kunnen vertellen, dat de spreidingswet juist eerlijk en democratisch is. Omdat die wet er voor zorgt dat alle gemeenten hun eerlijke deel aan asielzoekers opvangen. (Uit een telling van vorig jaar bleek dat bijna 60% van de gemeenten al 10 jaar lang geen asielzoekers opvangen . Waarom vind je het eerlijk dat jouw gemeente niets hoeft te doen, en andere gemeenten juist veel?)

Maar die 'instroom' dan, moet dat niet eerst aangepakt worden? Nee, want de spreidingswet heeft alleen met asielzoekers te maken, mensen die we niet de deur kunnen wijzen. Er komen veel meer mensen naar Nederland dan asielzoekers, en daar willen partijen juist niks aan doen! Laat je niet in de maling nemen! (Lees hier meer.)

Stel dat iedere gemeente echt een evenredig aantal asielzoekers zou opvangen. Wat zou dat voor jouw dorp of stad betekenen? Per 300 inwoners zou je één vluchteling opvangen. Mijn stad Rotterdam zou in 2023 ongeveer 2000 nieuwe mensen een plek moeten geven. Ik vind het niet veel, in zo’n grote stad. (En de woningnood dan? Daarover later meer.)

In plaats van veel dingen roepen, kunnen politici ook dingen doen.

Bijvoorbeeld dit: Asielzoekers behandelen als mensen. Geef hen de mogelijkheid om aan het werk te gaan. Zodat zij ons leren kennen, en wij hen. Geef anderen de kans om hen te helpen. Met goede kleren bijvoorbeeld. Geef hen de kans om goed voor de dag te komen. Op hun werk. Op school. In de kerk of moskee. Op de sportclub. Geef hen de kans iets terug te doen.

Over bepaalde zaken moeten we dan praten. Bijvoorbeeld over wat LHBTIQ+ betekent. Ook voor veel mensen die hier al lang wonen zou zo'n gesprek trouwens goed zijn.

Gevoel van verlies verdwijnt dan misschien niet. Maar misschien geeft het ons iets terug. Meer collega’s, die in hun geboorteland vaak ook een vak hebben geleerd. Nieuwe vrienden. Een goeie voor je voetbalteam.

Het is toeval dat wij wel meetellen, en anderen niet. Geen natuurwet. En we kunnen het veranderen.

RJV

Bij de vorige verkiezingen (2021), benadrukte de VVD dat arbeidmigranten "een belangrijke bijdrage leveren aan de Nederlandse economie. () We blijven het economische migratiebeleid aanpassen om Nederland aantrekkelijk te houden voor talenten die een bijdrage aan Nederland leveren." Nu zegt het verkiezingsprogramma: "Er is grip nodig op arbeidsmigratie waarbij we kiezen voor degenen die we nodig hebben." Wie heeft arbeidskrachten nodig? Ondernemers met kassen? Of met logistieke centra? Als we onze economie niet anders inrichten, zijn er heel veel arbeidsmigranten nodig. De VVD wil dus eigenlijk niets doen aan arbeidsmigratie. In plaats daarvan doet deze partij of asielzoekers die via Ter Apel komen het probleem zijn. Zie: Asielzoekers als zondebok .

Wel of niet racistisch?

Mon, 04 Dec 2023 13:34:13 GMT

PVV kiezers zijn niet allemaal racisten, zegt Johan Remkes. Doen ze wel racistische uitspraken?

Het is flauwekul om te denken dat de kiezers van Thierry Baudet, Caroline van der Plas en nu Wilders allemaal racisten zijn. Het zijn mensen met zorgen over snelle veranderingen in hun omgeving.

Dat zei Johan Remkes gisteren in NRC .

In allerlei krantenartikelen komen PVV-stemmers aan het woord dezer dagen. Bijvoorbeeld in de christelijke krant Nederlands Dagblad, die de vraag wil beantwoorden “ waarom deze christenen op de PVV stemden ”.

Ik wil best ingaan op hun zorgen, zie de volgende column . Maar ik wil ook niet onbesproken laten dat ze de ene na de andere racistische uitspraak doen. Waarschijnlijk zonder het zelf te beseffen, omdat we de grens van het toelaatbare steeds verder hebben opgeschoven.

Hier wat uitspraken van christelijke PVV stemmers:

“Niemand wil dat in Ter Apel mensen maandenlang buiten op de grond slapen. Dus Wilders’ vraag wat je als land aankan, vind ik terecht. Dus geen onbeperkt opengrenzenbeleid, maar een gematigde immigratie.”

“(Ik vind) dat er heel goede punten in zijn partijprogramma staan. Bijvoorbeeld als het gaat over investeringen in de zorg, politie, opkomen voor onze burgers en bescherming van de Nederlandse cultuur.”

“Tegelijk groeien de problemen van het wonen met steeds meer mensen op een klein stukje land. We kunnen de massale toestroom van deze immigratie niet aan.”

“Er wordt massaal ontkend dat we in Nederland iets aan het verliezen zijn, omdat we de grenzen hebben opengezet: kom maar binnen met jouw idealen. Alles wat ons heilig was, wordt gerelativeerd.”

“En je moet wel erkennen dat mensen met een bepaalde afkomst oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteit.”

Vind jij deze uitspraken racistisch? Valt wel mee?

En als je bedenkt dat mensen niet gauw tegen de krant zeggen, dat het kleine stukje laagland aan de Noordzee toebehoort aan witte, christelijke bewoners, die ver uitsteken boven mensen uit andere gebieden, die hun eigen problemen bij zich moeten houden?

Want dat zit mijns inziens vlak achter deze uitspraken. En ik noem dat racistisch, omdat het ervan uitgaat dat je groepen mensen kunt onderscheiden, ‘rassen’, met kenmerken die mensen niet kunnen veranderen, op grond waarvan je vindt dat jouw eigen groep superieur is, of meer rechten heeft.

Mensen die dit soort dingen zeggen hebben zorgen, volgens Remkes om de snelle veranderingen in onze omgeving. Het gevoel dat we iets verliezen, waar we aan gehecht zijn. Dat kunnen kleine dingen zijn, zoals dat het op de basisschool van onze kinderen niet meer zo is als vroeger op die van ons. Of dat we ons omkleden op de sportschool, en merken dat veel sporters het gek vinden dat we gewoon naakt naar de douche lopen.

Er kunnen ook heel andere zorgen zijn, bijvoorbeeld over onze zoon, die omgaat met verkeerde vrienden, en dat zijn Marokkanen. Of onze dochter, die geen huis kan vinden, terwijl “ vluchtelingen die net binnenkomen kunnen gewoon aankloppen en dan staan alle instanties voor je klaar. Je krijgt overal hulp bij, toegang tot zorg, snel een huis .”

Morgen meer over mensen met zorgen .

RJV

Dertig jaar geleden werd Hans Janmaat strafrechtelijk veroordeeld wegens belediging of aanzetten tot haat of discriminatie van buitenlanders. Voor uitspraken die volgens mij niet zo heel erg verschillen van de citaten van christelijke PVV- kiezers in het Nederlands Dagblad:

"Wij schaffen, zodra wij de mogelijkheid en de macht hebben, de multiculturele samenleving af."

"[I]n de Nederlandse samenleving neemt de criminaliteit hand over hand toe. […] En de schuld ligt daarvan natuurlijk gedeeltelijk bij de vreemdelingen die zich hier gewoon als zware criminelen misdragen. Die uit een cultuur komen waarin men totaal niet geeft om een mensenleven en die hier in Nederland maar gewoon slachten".

Zie: Trouw en Historiek.net .

Wolf les

Thu, 02 Nov 2023 21:01:03 GMT

We hoeven niet bang te zijn voor de aggressie van wolven. Maar wel voor hun speelgedrag.

Ik was eens met mijn tienjarige dochter in het Zweedse nationaal park Fulufjället . Aan het begin bestudeerden we een bord met instructies. Wat te doen als je een wolf of een beer tegenkomt? Mijn dochter leek het beter om het risico helemaal niet te nemen, en rechtsomkeert te maken.

Uiteindelijk gingen we toch op pad, langs eindeloze rijen bomen. Elanden waren er, die hadden we eerder wel gezien, maar vandaag zagen we ze niet. Evenmin als een lynx of een veelvraat, waarvan ik verzweeg dat ze er konden zijn. Die ochtend konden we kiezen voor deze hike, of een golf clinic. Haar zus koos de clinic. En wij liepen nu hier, met de spanning als in een avonturenfilm maar dan in het echt.

Ik begon het zelf ook te voelen. Uiteindelijk bereikten we de grote waterval, en keerden we in de schemer weer terug. Zonder kleerscheuren. Geen wolf of beer gezien. Maar wel gevoeld.

Deze vakantieherinnering kwam boven toen ik een prachtig stukje van het jeugdjournaal zag, over een school in Ermelo, vlakbij een bos.

“Omdat er hier dus wolven zijn gezien, zijn veel kinderen voorzichtiger met het bos ingaan”, zegt de presentator.

“We gaan nu niet meer naar het bos, wat we normaal altijd wel deden”, vertelt Gerke, een leerlinge van de school. “Je kunt niet zomaar lopen want straks word je zelf nog aangevallen”.

Volgens boswachter Jodi hoef je niet bang te zijn dat je zomaar wordt aangevallen. “Een wolf heeft niet de intentie om naar mensen toe te lopen. Die is meer vermijdend. Als hij je zou ruiken, zien of horen, dan zal hij met een grote boog om je heen lopen of van je weglopen.”

Nou, daar ben ik het niet helemaal mee eens. We hoeven niet bang te zijn voor hun aggressie, maar wel voor hun speelgedrag.

Zou ik mijn kleinzonen het bos in laten rennen? Nee, zeker niet. Want wolven vinden het soms leuk om achter je aan te rennen, net als ze als jonge wolf al spelend met hun broertjes deden. Als een jonge zwervende wolf een veld met schapen tegenkomt, dan heeft 'ie een fijn verzetje, denk ik. Rennen, bijten, en voor de schapen is het vreselijk.

Je moet er niet aan denken dat een wolf rennende kinderen tegenkomt, en ook met hen gaat spelen.

Daarom moeten we iedereen op school over de wolf leren. Natuurlijk hoe mooi en intelligent wolven zijn, en welke levenslessen we van hen kunnen leren. Bijvoorbeeld dat je van samen zingen gelukkig wordt. Wolven doen dat. En hoe belangrijk ze zijn voor onze leefomgeving.

Maar ook wat je moet doen als je ze tegenkomt: Niet gaan rennen. Kinderen achter de ouders. Dat leren we van de schapen moeders (In dit filmpje zie je hoe een moeder haar kinderen beschermd). Fietsers: afstappen en je naar de wolf toe keren.

En als een wolf in de bebouwde kom wil komen, dan moeten we actie ondernemen. Wolven zijn niet welkom in onze steden en dorpen. Die actie bestaat uit onderhandelen, te beginnen met ons verdiepen in de ander. Waar is hij opgevoed? Was dat roedel gewend aan mensen? In dat geval is harde afschrikking nodig. En voor wat hoort wat. We moeten natuurgebieden met elkaar verbinden, zodat wolven naar elders kunnen gaan, zonder zich in ons territorium te begeven. Ook hun prooien, zoals reeën en edelherten en misschien moeflons hebben die ruimte nodig.

Een forse inspanning? Misschien wel. Maar ik vind het een betere besteding van middelen dan alle uren en kogels die in Nederland aan het doodschieten van dieren worden besteed.

Ik denk dat we er heel veel voor terugkrijgen. Bijvoorbeeld avontuurlijke tochten met je kinderen, gewoon in ons eigen land.

RJV

Je eigen spindoctor

Sat, 21 Oct 2023 11:03:30 GMT

Zijn wij fijner om mee om te gaan als we onszelf niet belangrijker vinden dan anderen?

Ik vind het best moeilijk om mezelf door de ogen van een ander te zien.

Iemand dacht eens dat ik alleen maar geïnteresseerd was in m’n eigen carrière. Ik? Hoe kan je dat nou denken? Ik doe toch alles in het belang van het team?

Nou ja, nobody is a villain in their own mind. In je eigen verhaal ben je nooit de slechterik.

“Een hond”, zei Roos Vonk vandaag in de Volkskrant , “kan niet door de bril van een ander naar zichzelf kijken – een vereiste voor het hebben van een ego”. Daarom vindt ze het soms makkelijker om verbinding met een hond te voelen dan met een mens, omdat een hond egovrij is.

Is dat zo, dat een hond geen ego heeft en niet naar zichzelf kan kijken door de ogen van een ander ?

In de boeken van Frans de Waal heb ik geen voorbeelden gevonden van onderzoek naar ‘zelfbewustzijn’ bij honden. Hij beschrijft wel hoe hondachtigen, zoals wolven, door spel leren hoe hard ze een soortgenoot kunnen bijten zonder dat het zeer doet.

Ze leren dus hoe ze de ander kunnen zien door hun eigen ogen .

Van mensapen, dolfijnen, eksters en olifanten is ook bewezen dat ze zichzelf kunnen zien door hun eigen ogen : in de spiegel. (Je plakt een sticker op het lijf van een ekster, bijvoorbeeld, op een plek waar 'ie 'm niet kan zien, en nog een sticker op een plek waar hij het alleen in de spiegel kan zien. Dan zet je ‘m voor de spiegel. De sticker die hij ziet, trekt hij eraf. Dus hij weet dat hij zichzelf ziet, in die spiegel.)

Deze 'spiegeltest' wordt gezien als bewijs dat dieren 'zelfbewustzijn' hebben. Frans de Waal noemt zelfbewustzijn: ‘Besef van het ego, met voor sommigen als criterium dat een diersoort slaagt voor de spiegeltest, terwijl anderen geloven dat het alle levensvormen karakteriseert.’ Voor hem vallen zelfbewustzijn en ego dus samen.

Frans de Waal beschrijft ook hoe een vrouwelijke bonobo zich bewust is van de prachtige genitale zwelling op haar achterste. Bij een man die ze wil versieren, wiebelt ze met haar roze ballon. “Terwijl ze dat doet, kijkt ze recht in de ogen van de man, alsof ze vraagt: Wat dacht je hiervan?”

Dus deze bonobo ziet zichzelf duidelijk door de ogen van de man die ze begeert . Ze voldoet dus aan het vereiste dat Roos Vonk noemt voor het hebben van een ego.

In haar boek ‘Mijn ego heeft altijd gelijk’ noemt Roos Vonk het ‘ego’: “een stemmetje in ons hoofd dat we bijna allemaal kennen - een stemmetje dat zich afvraagt: Ben ik goed genoeg, doe ik ertoe?"

Ego draait bij haar dus niet alleen om zelfbewustzijn, maar ook om zelfwaardering .

De vrouwelijk bonobo waardeert zichzelf. Of ook andere dieren dat doen, zichzelf evalueren, dat weet ik niet. Laten we vandaag eens kijken naar ons eigen ego.

Hoe waardeer je jezelf? Daarvoor hebben we een hele trukendoos. Die trucs kan je leren, maar we krijgen ze ook mee ingebakken. Dat stemmetje, dat is ingebakken. En veel antwoorden erop ook. Roos Vonk noemt het onze innerlijke spindoctor, die steeds uitlegt dat we het goed doen. Of liever gezegd, die steeds recht praat wat krom is.

'Ik denk toch altijd in het team-belang? Iemand moet wel het overzicht houden natuurlijk. En ik neem die last op me. Dus het is logisch dat ik meer te zeggen heb en meer verdien.' Zoiets.

Ik denk dat die spindoctor dient om ons overeind te houden. Om als individu in een groep te functioneren, moet je begrijpen wat je kunt toevoegen, en dat ook als waardevol zien. En aangezien homo sapiens succesvol is geworden door in groepsverband te leven, zijn dat stemmetje en z'n spindoctor heel belangrijk.

“Het ego”, schrijft Roos Vonk, “werkt als een totalitair systeem waarin ongewenste informatie wordt weggefilterd, verdraaid of vergeten, en gewenste informatie wordt geaccentueerd. Dit gebeurt op zo’n manier dat we er zelf in kunnen geloven. De spindoctor zoekt een dusdanige interpretatie dat ons zelfbeeld er mee gediend en we tegelijkertijd nog wel enigszins recht doen aan de werkelijkheid.”

Ons ingebakken of gestreelde ego houdt ons voor de gek.

Lange tijd wisten we niet dat dieren ook zelfbewustzijn hadden. We wisten ook niet dat ze pijn konden lijden, lichamelijk en geestelijk. Onze spindoctor kon dat mooi gebruiken, om de manier waarop we met dieren omgaan recht te praten.

En nu we het eigenlijk wel weten, vertellen we onszelf dat wij mensen superieur zijn aan dieren. Dat wij hen mogen gebruiken en pijn doen.

Er zijn talloze signalen dat dit niet zo is. Maar in deze signalen herkennen wij ons niet. En daarom blijven we geloven dat we meer mogen, omdat we meer kunnen. Op EverybodyCounts schrijf ik er vaak over. Bijvoorbeeld in de blog No Podemos , over wat misschien wel mag, maar niet kan.

Als we inzien dat we niet belangrijker zijn dan anderen, zijn we dan fijner om mee om te gaan, als individu of als soort?

Ik zeg: Ja. Misschien ervaar je dat als je omgaat met je hond. Want die vindt zichzelf niet belangrijker dan jou.

Ik hoop dat dit inzicht ons helpt om te werken aan een samenleving waarin iedereen mee telt.

RJV

- Roos Vonk, Mijn ego heeft altijd gelijk. Van zelfbedrog naar zelfkennis. (2023)

- Het voorbeeld van de spelend-vechtende hondachtigen komt uit Frans de Waal, De bonobo en de tien geboden. (2013)

- Het verhaal van de bonobo met haar roze ballon komt uit Frans de Waal, Anders. Gender door de ogen van een primatoloog, blz. 142. (2022 )

- De definitie van zelfbewustzijn komt uit Frans de Waal, Zijn we slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn?, blz. 368 (2016)

Je reinste Jodenhaat?

Wed, 11 Oct 2023 19:59:53 GMT

Wij kunnen de inwoners van Israël vragen om geweldloosheid. En onvoorwaardelijke steun toezeggen als zij die weg durven gaan.

“Wat we dit weekeinde hebben gezien, is je reinste Jodenhaat”, zei het Amsterdamse gemeenteraadslid Itay Gammy van Volt gisteren in de Volkskrant .

Ik ben het daar niet mee eens. Jodenhaat is haat tegen joden omdat ze joods zijn. Zoals homohaat haat tegen homo’s is, alleen omdat ze homo zijn.

De verschrikkelijke haat die we zien in Gaza maakt misschien gebruik van dezelfde beelden en woorden als Jodenhaat. Dat is zeer kwalijk. Maar de kern van de woede is gericht tegen de inwoners van Israël en tegen de staat Israël. Die woede komt voort uit de pijnlijke, uitzichtloze, diep vernederende situatie van de inwoners van Gaza, de Westbank, en vluchtelingenkampen in Jordanie, Syrië en Libanon.

Als je de moordpartijen bestempelt als Jodenhaat, antisemitisme, wordt de discussie over de situatie in Palestina onmogelijk.

Praat ik de aanvallen van Hamas goed? Helemaal niet. Ik verafschuw die aanvallen. Ik keur ze volledig af. De daders moeten vervolgd en berecht worden.

Fidan Ekiz noemde het geweld van Hamas in de Telegraaf een bewijs van “een diep verankerde islamistische Jodenhaat, die verder gaat dan vergelding voor het leed en het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan”.

Als je het zo neerzet, maak je het heel moeilijk om Palestijnen als gewone mensen te zien. Mensen zoals jij en ik.

Het zou best kunnen dat er onder moslims, of in Islamitische landen, veel Jodenhaat is. Ik denk dat antisemitsiche haat, en de woede die voortkomt uit de totale machteloosheid van het Palestijnse volk, niet meer uit elkaar te houden is. Niet voor de haters, en niet voor de slachtoffers van haat.

Dat maakt het ingewikkeld en pijnlijk. Het is moeilijk om er doorheen te kijken. En ben je al snel verdacht als je het opneemt voor de Palestijnen.

Toch doe ik dat. Ik vraag om mededogen met het Palestijnse volk.

Het gaat om miljoenen mensen, heel gewone mensen. Bijna zoals jij en ik, maar dan zonder zelfs maar een sprankje hoop. Mensen in Gaza, in zeer dichtbevolkt gebied, zonder ook maar één mogelijkheid om te ontsnappen. Straks zonder water, stroom, voedsel. Zonder bloedtransfusie, verband en medicijnen. Terwijl overal granaten inslaan. Bijna onophoudelijk. De angst en het verdriet moeten ondragelijk zijn.

Ik begrijp heel goed dat de regering van Israël in actie moet komen. Natuurlijk moet de Israelische bevolking beschermd worden. Natuurlijk moet voorkomen worden dat dit weer kan gebeuren. En ik snap dat je dan denkt aan het vernietigen van Hamas.

Maar ik bid dat er iemand opstaat die zegt:

Als we de weg van geweld kiezen, komen we hier nooit meer uit. Wraak helpt ons niets. Het werkt averechts.

Laten we het radicaal anders doen. Laten we de levens van miljoenen mensen sparen.

In plaats van bommen sturen we schoon water, voedsel, medicijnen, artsen, noodhospitalen en aggregaten. We nemen hen op in onze ziekenhuizen. We sturen onze bouwbedrijven om te herstellen wat is vernield.

Wij kunnen de inwoners en de regering van Israël vragen om te kiezen voor geweldloosheid. En onze onvoorwaardelijke steun toezeggen als zij die moeilijke weg durven gaan.

Ik hoop dat Israël en Palestina één worden, een land waarin iedereen meetelt. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Meer blogposts over Palestina vind je hier .

Geweldloos verzet

Mon, 09 Oct 2023 13:27:04 GMT

Video: Geweldloos verzet

Hoe kunnen we ons verzetten? Tegen mishandeling van dieren? Tegen dit PVV-kabinet? Tegen de bommen op Gaza? Tegen de vervuiling van onze leegomgeving? Tegen de opwarming van het klimaat? Tegen de steun aan Israel? Tegen de steun aan fossiele brandstof? Tegen uitbuiting van armen? Geweldloos verzet!!!

Hoe zou de stemming aan de talkshow tafels zijn, als Israël burgers zou bombarderen die zich geweldloos verzetten?

Geweldloos verzet is een keuze, die je voor jezelf kunt maken. Zou jij dat doen?

Neem dit voorbeeld: Je kind wordt gemolesteerd door een woedende man. Je kunt ervoor kiezen om haar met geweld te verdedigen, bijvoorbeeld met je vuisten.

Kan je mensen er toe oproepen om in zo’n situatie geen geweld te gebruiken? Ik vind van niet.

Als iemand mijn kind zou molesteren, dan zou ik waarschijnlijk ook kiezen voor geweld als ik het daarmee zou kunnen stoppen.

Zo kan je ook kijken naar het conflict in Israël. Natuurlijk moet de Israelische regering iets doen als militanten van Hamas moordend het land in trekken. In zo’n geval kan geweld als verdedigingsmiddel niet uitgesloten worden. (Maar dag-en-nacht bombarden van woonwijken zie ik niet als verdediging.)

Hamas heeft gekozen voor gewelddadig verzet. In een vorm die we zien als misdadig. Ik keur hun acties af. Ik verafschuw het. Maar ik heb makkelijk praten, want ik leef niet elke dag met hun verdriet. Want het verzet ziet er uit als woede, maar verzet is ook verdriet.

Het werkt averechts. Want kijk eens wat er gebeurt met de publieke opinie. Die is in ons land niet op de hand van de Palestijnen, denk ik. Eerder het tegendeel. Steun voor Israël werd meteen uitgesproken. De Palestijnen steunde... ongeveer niemand.

De publieke opinie, ik denk dat het daarom draait bij geweldloos verzet. Uiteindelijk win je er sympathie mee. Aanvankelijk niet altijd bij je vrienden. Die noemen je een slappeling. Maar wel bij anderen, ook je vijanden.

Logisch, zal je zeggen, als je niks terug doet, zullen je vijanden lachen. Maar ik heb het niet over niks terug doen, maar over juist wel iets doen: Je verzetten.

Ik zie geweldloos verzet als een voorstel voor een krachtige strategie, één die leidt tot leven, en niet tot de dood.

Om deze strategie te begrijpen, put ik uit één van de bronnen voor geweldloos verzet: de bijbel. Op verschillende plaatsen in de bijbel kan je lezen over geweldloos verzet. Bijvoorbeeld: "Als je vijand honger heeft, geef hem dan te eten, als hij dorst heeft, geef hem dan te drinken. Dan stapel je gloeiende kolen op zijn hoofd." Dan zal hij zich diep schamen, betekent dat.

En de bijbel vertolkt het ook zo: "Als iemand je dwingt om één mijl zijn spullen voor hem te dragen, loop dan twee mijl met hem mee". Daaraan kan je zien in welke context de strategie van geweldloos verzet past. Het zat namelijk zo:

Een soldaat van de bezetter had het recht om burgers te dwingen om hun spullen te dragen, gedurende één mijl. Dat is natuurlijk vernederend. Een jong ventje in een uniform van de bezetter pikt jou er uit en dwingt je zijn tassen te sjouwen. Maar als je ook de tweede mijl met zijn spullen loopt, dan zijn de rollen omgedraaid. Want dan is die soldaat in overtreding, want één mijl was toegestaan, maar twee niet.

Het land van het Joodse volk, waartoe Jezus behoorde, was bezet. De Romeinen hadden het voor het zeggen.

In die situatie leven de Palestijnen in onze tijd. Hun land is bezet, ze zijn er weggejaagd. De meesten zijn in Gaza beland. Het is afgesloten door hekken, niemand kan er zomaar in of uit. De miljoenen mensen die er leven op een klein stukje grond, zijn volledig afhankelijk van de Israëliers. Voor energievoorziening. Voor gezondheidszorg. Voor water, voedsel, geld.

Ze worden vernederd, elke dag weer. Er is daar veel verdriet.

Een leider in Gaza, die oproept tot geweldloos verzet, zou hij begrepen worden? Of weggezet worden als een slappeling? Naar wie zou jij luisteren, een leider die zegt, ik schop ze eruit, als ze onze ziekenhuizen bombarderen, of iemand die zegt, laten we proberen medicijnen naar Tel Aviv sturen, want ze hebben daar tekort?

Leiders die geweld prediken, krijgen misschien hun eigen bevolking achter zich. Maar de Palestijnen zijn machteloos. Wij niet. En hoe zou de stemming aan onze talkshow tafels zijn, als Israël burgers zou bombarderen die zich geweldloos verzetten? Bijvoorbeeld in een lange mars van zingende mensen zonder wapens, vanuit Gaza naar Jeruzalem, nadat ze de hekken omver hebben geworpen? Dan zou, denk ik, onze sympathie naar de Palestijnen gaan. De wereld zou roepen om ingrijpen.

Het hek moet dan wel eerst omver. En zo makkelijk is dat niet. En het geweldloos verzet moet wel gezien worden. En ook dat gaat niet vanzelf, want de Palestijnen hebben geen middelen voor Public Relations.

Wij kunnen hen helpen. Wij kunnen er voor zorgen dat geweldloos verzet wordt opgemerkt. Wij kunnen aandacht vragen voor de situatie van de Palestijnen - ook als het relatief rustig lijkt in Gaza en de Westbank.

We kunnen onze regering oproepen om eindelijk een invasie van diplomaten naar Tel Aviv te sturen, en dringend en vasthoudend te pleiten voor het stoppen van de vernederingen.

Ik hoop dat we ons niet zullen afkeren van de Palestijnen. Dat we hun schreeuw om recht zullen beantwoorden. Ik hoop dat spoedig ook de Palestijnen zullen meetellen.

RJV

Meer over geweldloos verzet lees je in mijn column ' Het zout der Aarde '. Kunnen we de klimaatactivisten op de A12 'het zout der aarde' noemen?

Meer columns over Palestina vind je hier .

De citaten uit de bijbel komen uit de NBG vertaling van 2021 (Spreuken 25: 21-22), en uit BasicBijbel, De bijbel in makkelijk Nederlands, J. Kleyn (Lucas 6:29-30).

Sommige vega wil ik niet

Sat, 07 Oct 2023 22:32:56 GMT

Video: Stop de steun aan Israel

Gaza wordt al sinds oktober 2023 gebombardeerd. Maar dat was niet het begin van de oorlog. Want de grootste ramp begon al in 1948.

Honderduizenden Palestijnen moetsen vluchten. De meeste gingen naar Gaza. En sindsdien is er voortdurend geweld tegen Palestijnen.

Waarom ik geen vega-burgers van Garden Gourmet en Tivall wil eten. Of fruit van Mehadrin.

Premier Mark Rutte heeft tegen de NOS gezegd dat we het niet vaak hebben meegemaakt, dat het conflict in Palestina ‘zich richt op heel gewone mensen’. Daar ben ik het niet mee eens.

Premier Rutte zei dat Israël " het volle recht ” heeft zich te verdedigen. Hij heeft gebeld met Bibi Netanjahoe, en als hij het over recht heeft gehad, dan hoop ik dat hij ook gezegd heeft dat Israël zich aan het recht moet houden. Aan het oorlogsrecht, als je het een oorlog wilt noemen. Of de regels van de rechtsstaat. Maar het is wel duidelijk dat Israël zich niet aan die regels wil houden. Burgerdoelen worden gebombardeerd. Ook onschuldige burgers worden gedood als vergelding.

Palestijnse… militairen zijn vandaag door de hekken van de Gaza-strook gebroken en vergieten veel bloed aan de andere kant van het hek. Ik twijfelde over het woord militairen, omdat hun uitdossing meer leek op die van militanten, strijders. Ze hadden wel geweren en raketten.

Ik betreur hun actie. De Palestijnse… militairen zijn geen partij voor het Israelische leger. Die zal terugslaan, en de Palestijnen zullen vele doden moeten begraven. Ik vrees dat het een zinloze aanval is.

Als het niet zinloos was, zou ik het ook betreuren. Maar als we zeggen dat Israël zich mag verdedigen, dan mag Gaza dat ook, of de Westbank. En we kunnen zeggen dat Gaza vandaag begon met moorden, maar deze ellende begon niet vandaag.

Ook vorig jaar was er een zwarte dag in oktober, toen " ook oudere volwassenen en vrouwen en kinderen " meededen aan meer dan honderd aanvallen op heel gewone mensen. Toen waren de rollen omgedraaid. Israelische kolonisten voerden een groot aantal geweldadige aanvallen uit, gericht tegen Palestijnen.

Geweld tegen Palestijnen is al heel lang gaande. Brandstichting, vernieling, bedreiging. Een langgerekte, voortdurende herhaling van de catastrofe van 1948, toen Israelische militanten of militairen dorpen verwoestten en massaslachtingen aanrichtten. Honderdduizenden heel gewone mensen moesten vluchten. Driekwart vluchtte naar Gaza.

We hadden al lang, met klem, en aanhoudend, moeten aandringen op het onmiddellijk stoppen van de mensenrechtenschendingen waaraan Israël zich schuldig maakt. We hadden andere landen dringend moeten vragen hetzelfde te doen. Natuurlijk hadden we ook de Palestijnen moeten aanspreken. Maar die twee zijn onvergelijkbaar. Eén van de partijen is oppermachtig. "Er is een asymmetrische aard in het conflict en er is het feit dat een staat de andere bezet", schreef de voormalige Hoge Commissaris voor de Mensenrechten Navanethem Pillay vorig jaar. De sleutel ligt bij de Israëliërs.

We kunnen alsnog in actie komen. En als een diplomatiek offensief niet helpt, dan kunnen we sancties instellen. Zoals we doen tegen vele landen die de mensenrechten schenden.

Ik ben alvast met die sancties begonnen. Ik koop geen producten uit Israel. Plantaardige burgers van Garden Gourmet bijvoorbeeld. Of tomaten van Carmel. Of sinaasappels van Jaffa. Of vegetarische maaltijden van Tivall.

Want van bedrijven uit een land waarin miljoenen heel gewone inwoners achter een hek zijn weggestopt en genegeerd, wil ik niets kopen.

RJV

Dieren betalen

Sat, 22 Jul 2023 21:07:41 GMT

Is er een ‘compensation and benefits manager’ nodig die zich druk maakt om de vergoeding voor dieren?

Zijn er dieren voor jou aan het werk? Of zijn er dieren die iets voor jou doen? Of iets voor jou betekenen?

Voor mij wel. Dat wil zeggen, er wonen een paar kikkers in onze tuin, die het aantal muggen in toom houden. En een egel, die zorgt dat er niet te veel slakken zijn.

Zou ik die dieren daar voor moeten betalen? Of voor moeten ‘compenseren’?

Dit woord, compenseren, gebruikt Eva Meijer in haar column ‘Betaal de dieren voor hun werk’ , in NRC van vandaag.

Het woord wordt tegenwoordig vaak gebruikt in Nederland. ‘De ouders van het toeslagenschandaal worden gecompenseerd’, bijvoorbeeld. Of mensen met aardbevingsschade. Of studenten die de dupe zijn van het leenstelsel. Zij verdienen compensatie voor slecht beleid.

Ik vind dat dieren ook gecompenseerd moeten worden voor de catastrofe die tientallen jaren landbouwbeleid hen heeft opgeleverd. Hoe, dat weet ik niet.

Maar dit bedoelt Eva Meijer niet als zij schrijft dat compensatie voor dieren op zijn plaats is. Zij richt zich op een specifieke groep mensen die met dieren werken, zoals kunstenaars of wetenschappers. Zij vindt dat die hun dieren moeten ‘betalen’. Bijvoorbeeld dieren die in een film spelen, zoals Flipper, of Snuf de hond.

Of Luma. In de film Cow wordt Luma gevolgd, vanaf haar geboorte tot haar dood. Toen ik die film zag, zat ik op een gammele stoel, en de filmzaal was koud, en de hardheid van haar leven walste als een bus over mij heen.

Er stond vast geen ‘compensation and benefits manager’ op de aftiteling die zich druk maakte om de vergoeding voor actrice Luma.

Hoe kunnen we dieren betalen? Dieren hebben weliswaar geen bankrekening, maar Eva Meijer noemt andere manieren om hen te compenseren:

Beëindig onderdrukking
Begeleid degenen die je onder je hoede hebt naar vrijheid
Onderzoek of de dieren instemming met hun medewerking
Zet je in voor hun bescherming
Draag actief bij aan systeemverandering
Beschrijf dieren als individuen
Doneer aan organisaties, met geld of door je in te zetten

Hmm. Beëindiging van onderdrukking of onvrijheid, dat lijkt mij geen betaling. En doneren aan organisaties doet niets voor het individu dat werk voor jou heeft verricht. Het heeft misschien iets weg van een herstelbetaling van het ene land aan het andere na een oorlog.

Je zou kunnen betalen met voer, of huisvesting. Maar dat komt vaak neer op afhankelijk maken. En als je zorgt voor voer, legitimeert dat dan dat je dieren inzet voor jouw belangen?

Ik denk dat we dieren gewoon met rust moeten laten. Zij leven in hun eigen wereld, waarin werken voor mensen geen plaats heeft.

En Cow? Ik noemde Luma een actrice, maar dat was ze natuurlijk niet. Dat is iets uit onze wereld. In haar wereld zou ze gewoon een moeder geweest zijn, die haar kinderen te eten geeft en beschermt. En de film laat zien hoe wij haar leefwereld volledig verwoest hebben, hoe wij haar in onze wereld hebben gedwongen, als een productiemiddel. We misbruiken en mishandelen haar.

Maar niet door het maken van die film. Dat schond haar privacy, maar helaas heeft Luma niks aan ons concept van beeldrechten en schadeloostelling. Ter compensatie hadden de filmers voor het geweer kunnen springen waarmee zij werd gedood toen haar uiers zo uitgerekt waren dat ze de stront raakten, maar ook dat had haar niet teruggebracht naar het leven van een rund in een kudde. Luma kan niet gecompenseerd worden door de makers van Cow.

Laten we dieren niet opschepen met ons concept van werken en betalen. Wij weten niet beter, en schijnen niet anders te kunnen, maar probleemloos is het niet. Afhankelijkheid, betalen, werken, uitbuiten, het zijn begrippen die in onze wereld helaas met elkaar te maken hebben.

Hoe dan wel?

We moeten met dieren in gesprek gaan, schrijft Eva Meijer ook, in haar boek Dierentalen. Klinkt even uitdagend als betalen, want evenmin als dieren een bankrekening hebben, spreken wij dierentaal.

Maar de eerste stappen van in gesprek gaan, van onderhandelen, die kunnen we zetten. Namelijk: Verdiep je in de ander. Verplaats je in zijn of haar wereld. Stel jezelf de vraag hoe we in contact kunnen komen. Wat verenigt ons? En: Hoe maken we respectvol duidelijk wat wij willen, en hoe kunnen we tegemoetkomen aan wat zij willen? Het kan! Lees bijvoorbeeld ' Overlast voor haviken en duiven '.

We zijn er nog niet. We weten nog niets eens waar we heen moeten. Maar we kunnen wel gewoon beginnen met bewegen.

RJV

Lees meer over de ideeën van Eva Meijer:

Rationaliteit, ook bij de prijs van treinkaartjes

Sat, 15 Jul 2023 14:41:40 GMT

Gewoon omgekeerd denken: Niet de piekvraag verminderen, maar reizigers buiten de spits aantrekken.

Volkskrant columnist Frank Kalshoven heeft een wens voor de plannen van het nieuwe kabinet: “ Laat rationaliteit de leidraad zijn, óók bij de prijs van treinkaartjes .”

Daar ben ik het natuurlijk mee eens. (Wie niet?)

Helaas denkt Frank dat het niet rationeel is om hoge kosten voor het Openbaar Vervoer te maken. Maar dat kan best rationeel zijn. Laten we ‘m trouwens niet op een woord vangen. Waarschijnlijk bedoelt ‘ie dat het niet verstandig is.

Frank Kalshoven beschrijft dat het enorm veel geld kan kosten als we de capaciteit van onze spoorwegen volledig afstemmen op het drukste moment. Ga maar na: De meeste mensen rijden doordeweeks ‘s ochtends heen en ‘s avonds weer terug. Als je al die mensen een zitplaats wilt geven, heb je dus veel meer dure treinstellen nodig dan als iedereen een beetje gelijk over de dag verdeeld naar z’n werk zou gaan.

De baas van de NS, Wouter Koolmees, wil de capaciteit op de drukste momenten niet uitbreiden. In plaats daarvan wil hij zorgen dat minder mensen de trein nemen in de spits. Daarom wil hij de kaartjes in de spits nog veel duurder maken.

Sommige mensen nemen dan een trein buiten de spits. Maar velen hebben die keus helemaal niet. Ze willen of kunnen niet meer betalen en kiezen een ander vervoermiddel. De auto. Of ze stoppen met werken.

Wouter Koolmees heeft z’n doel dan bereikt: hij hoeft geen nieuwe treinen te kopen. En Frank Kalshoven vindt het geloof ik een verstandig idee.

Maar je kunt er ook anders naar kijken, en toch rationeel. Ik vind dat veel verstandiger.

Want als je de capaciteit wel afstemt op de drukste momenten, vergroot je de klantenkring enorm.

Wat doe je dan met al die treinstellen buiten de spits? Denk gewoon omgekeerd: Verminder niet de piekvraag, maar trek meer reizgers buiten de spits. Zodat de treinen die je nodig hebt om mensen van en naar hun werk te brengen, ook buiten de spits vol zitten.

Dat kan door een uitstekend product te bieden, waar je van op aan kunt. Veel treinen in de spits, en ook treinen buiten de spits. Er rijden treinen ‘s ochtends vroeg. Er rijden treinen ‘s avonds laat. Ze gaan naar plekken buiten de stad. Wat je vervoersvraag ook is, je kunt ervan op aan. Mensen doen hun auto weg want de trein is een beter alternatief. (In het voorstel van Koolmees dreigt het omgekeerde: ze zeggen het openbaar vervoer vaarwel, want ze hebben toch een auto.)

Bij een excellent product hoort ook uitstekende service. De treinen worden schoon gehouden. Er is personeel om je te helpen. Op de stations zijn aangename wachtruimten. De informatievoorziening is top.

Het kan heel rationeel zijn om daar kosten voor te maken. Evengoed als het rationeel is om een concurerrende prijs te vragen.

In Nederland is trouwens al veel heel erg goed, daar kunnen we dus op voortborduren. De combinatie trein-fiets is bijvoorbeeld ongeëvenaard goed in ons land. We hebben een fantastisch, veilig fietspadennetwerk. Daarover zoef je naar het station. Na een stuk met de trein neem je met je chipkaart een OV-fiets en ga je naar je bestemming. Of je neemt een greenwheels, ook met je OV-kaart.

Voortborduren vergt rationele investeringen (verstandige) in ons openbaar vervoer.

Voorspelling: het zal leiden tot meer welvaart. Een auto bezitten, dat is misschien je droom, voelt als geluk. Maar ze zitten vol schaarse materialen of rijden op schaarse brandstof. Er is niet genoeg voor iedereen.

Treinen rijden op groene stroom. Openbaar vervoer geeft ons de mogelijkheid om beter om te gaan met schaarste. Zodat er welvaart kan zijn voor iedereen.

Dus Wouter Koolmees en Frank Kalshoven: De prijs van treinkaartjes moet niet omhoog, maar de service, evenals het aantal treinen in de spits en buiten de spits!

RJV

De kogel kwam van rechts

Mon, 10 Jul 2023 16:33:34 GMT

Inspelen op angst, woede en onwetendheid om stemmen te winnen

Er is een stemming gecreëerd. En op de golven van het sentiment is een geweer gepakt. De afloop was dodelijk. Het is waarschijnlijk een gezin uit het Drents-Friese Wold dat nu een broer of zus moet missen.

Zijn de media de schuld? De Telegraaf? Ik vind van niet. Over ‘de wolf’ schrijft de grootste krant van Nederland vrij vaak. Maar genuanceerd, en met goede voorlichting.

Op 18 april bijvoorbeeld, was er een artikel met de kop “Hoe gevaarlijk is de wolf voor kinderen en huisdieren?” De Telegraaf geeft het woord aan wolvenexpert Maurice La Haye, die zegt: “Je moet de wolf niet in een hoek drijven. Want dan kan het wel gevaarlijk worden. Ieder wild dier kan dan in paniek raken, ook wolven. Als je oog in oog komt met het dier is het belangrijk om rustig te blijven en de wolf ruimte te geven. Ga met je rug ergens tegenaan staan zodat je dekking hebt.”

Deze waarschuwing is aan een man in Wapse voorbij gegaan. Hij zag gisteren een wolf bij de schapen van zijn buurman en zou er met een hooivork en een schep achteraan zijn gegaan. Dit keur ik niet per se af, je schapen mag je beschermen door een wolf weg te jagen, vind ik, door je breed te maken met een stok en een staf, of een hooivork en een schep. Maar de wolf werd in een hoek gedreven, en kon geen kant op, door de hekken om het weiland. Probeer eens een flinke huiskat in de hoek van de kamer te jagen. Of een herdershond. Of een dobberman pincher. Bij die laatste zou je er niet vanaf gekomen zijn met een paar tanden in je arm.

Op de golven van het sentiment hield de burgemeester van Wapse het hoofd niet koel. Er was volgens hem geen tijd om een expert te bellen. Kennelijk ook niet om wat te googelen of het wolven-protocol van de provincies te lezen. “ We zijn erg geschrokken van het incident . Op het moment dat we gebeld werden, moesten we als bestuur snel handelen omdat de veiligheid van mensen in het geding was. De wolf heeft een mens aangevallen, dat is de doorslag geweest voor ons besluit.

(Misschien denk je dat er een woedende agressieve wolf door het dorp vol kinderen trok, bloedstollende spanning, dat het crisis-team in een split-second moest beslissen over leven en dood. Maar de wolf kon geen kant meer en op en had zich verscholen onder een paar zonnepanelen. Hij was versuft. Twee uur later schoten ze ‘m dood.)

Het zijn politici die angst aanpraten, en haat zaaien. Ze zijn er nog trots op ook: “Het was voorspeld en het is gebeurd”, tweet Wybren van Haga.

"Er heerst angst in de dorpen in de Provincie Drenthe! () Wolven laten zich in roedels zien en we zien ook steeds meer slachtingen onder onze dieren", schrijft de BBB in Drenthe.

Let ook op de voorzitter van LTO Noord, Dirk Bruins. Hij vindt dat dit ernstige vragen oproept “ over de veiligheid van de agrarische gemeenschap ”. Wij-zij. Hij maakt er een identiteitskwestie van.

Overal worden we gemanipuleerd door in te spelen op angst, woede en onwetendheid . Dit schreef Rob de Wijk in 2019, en hij had het over Poetin en Trump. "Jezelf in een slachtofferrol plaatsen. Verdeeldheid zaaien. Het gebruik van hele en halve onwaarheden als politiek instrument. Het doel? Door manipulatie kiezers trekken om aan de macht te komen." In Nederland gebeurt het ook. Natuurlijk zijn mensen bang voor wolven. Natuurlijk is er woede over schapen die zijn doodgebeten. En er is vooral veel onwetendheid, over wolven en andere dieren.

Angst voor mensen aanwakkeren, dat gebeurt in Nederland meestal omfloerst. Door in te hakken op ‘woke’, of 'jonge mannelijke gelukzoekers uit veilige landen'. Maar openlijk haatzaaien tegen een dier kan je schijnbaar straffeloos doen. En het werkt. Ik ben ervan overtuigd dat er stemmen zijn gewonnen door in te spelen op angsten voor wolven. Voor Lijanne Mestemaker van de BBB in Drenthe waren wolven de reden om in de politiek te gaan. En de nieuwe coalitie daar wil Drenthe ‘wolvenvrij’ maken.

Wat zouden echte leiders doen? Niet verdelen, maar verbinden. Iedereen een eerlijke kans geven, en een plek. Mensen en wolven. Echte leiders helpen beiden om samen te leven. Met emphatie, door aandacht te geven en voorlichting.

Natuurlijk moeten we angst voor wolven niet wegwuiven. Het zijn grote, sterke wilde dieren. Ze zijn bang voor ons, maar ze kunnen ons doden. Het is belangrijk dat we onze kinderen leren hoe we met hen om moeten gaan. Niet gaan rennen bijvoorbeeld, want jonge wolven zien dat als spelen, en zullen meedoen en bijten.

En natuurlijk moeten we schapen beschermen tegen wolven. Bijvoorbeeld door iets te maken waar ze op kunnen klimmen. Wolven zijn dan kansloos en druipen af.

Doe niet mee aan wolvenhaat. Wolven tellen mee. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Wat kunnen we beter doen dan angst voor wolven wegwuiven? Lees erover in mijn blog De wolf bestaat niet .
Hoe kunnen we schapen beschermen tegen wolven? Lees mijn blog Het schaap is nu eenmaal in Nederland .

Groeiend besef

Mon, 29 May 2023 16:41:00 GMT

Herken je het verzet van dieren?

Ze zat al jaren met hem opgescheept. En nu lag hij dood te gaan. Wat ‘ie had, wist ze niet. In haar miserabele leven was ‘ie wel de enige in wie ze zich enigszins herkende.

En in de steenarend natuurlijk. Voor wie ze tegelijk doodsbang was. Als ze haar zag, de grote bruine vogel met de lange grijze staart, was ze blij met de tralies. Die beschermden haar. Ze was vol ontzag voor de dodelijke snavel. Ze sidderde voor de vlijmscherpe klauwen.

Maar ze herkende zich in het verzet van de steenarend. Eenmaal had de grote roofvogel de valkenier gegrepen met die klauwen, van achter, in zijn benen. Hij stortte neer, schreeuwend en bloedend. Ze had ‘m kunnen doden, met haar snavel, maar hield het bij dreigen met haar vleugels en open bek.

En nu stond de valkenier voor haar eigen hok. Hij praatte zacht tegen haar man, die slap in de hoek lag.

Het gebeurde in een oogwenk. De vogelhouder kwam het hok in, en stapte naar de zieke slechtvalk in de hoek, haar partner. Ze zag dat hij de deur open liet staan. Ze aarzelde niet, maar verliet het hok, vloog vijf meter naar het dak aan de overkant, keek om zich heen, en ging. Voorgoed.

Ik kleur dit verhaal in, maar ik verzin het niet, want ik heb het van de website van Maasstad Faunabeheer , dat is een “specialist in het opheffen van overlast veroorzaakt door zoogdieren, vogels of insecten”. Ze doen dat met grote roofvogels. Ik noem zoiets overlast voor dieren, zoals je weet.

De valkenier heeft de overtuiging dat de steenarend hem bewust met haar vlijmscherpe klauwen in de knieholte greep: “Ze was boos. Dan knijp je ‘m, moet ik zeggen. Het is een flink litteken.” Maar het is voor hem geen reden om te stoppen met z’n uit de hand gelopen hobby. Dat de slechtvalk er vandoor ging en dus duidelijk niet bij hem wilde blijven evenmin.

Ik zie het als verzet van dieren waarover mensen macht uitoefenen. De dieren staan meestal zwak, en wat zij doen lijken mij wanhoopsdaden.

Maar er zijn ook gecoördineerde, geplande verzetsacties van dieren: Sinds een paar jaar in de oceaan bij Spanje en Portugal. Orka’s dwingen daar kleinere boten te stoppen met varen. Heel bewust proberen ze het roer te beschadigen. Stopt de boot, dan verdwijnen de orka’s weer. Ze zijn kennelijk niet uit op vernietiging van de boot of het doden van de bemanning. Honderden scheepjes zijn aangevallen en drie zijn er gezonken.

Waarom doen de orka’s dit? Een van de theorieën is dat het een langgerekte wraakactie is. Misschien willen ze ons waarschuwen. ‘We willen niet dat je verder vaart, want we hebben er last van. We brengen je tot stilstand. Jullie horen op het land, de zee is van ons.’ Zoiets.

“Het levert de orka's in elk geval geen duidelijke beloning op, zoals voedsel of de mogelijkheid tot voortplanting”, schrijft nu.nl . Als je dat zegt, dan denk je kennelijk dat gedrag van dieren instinctief is, of in de genen zit.

Maar orka’s kunnen nadenken en hebben een eigen wil. Ook eigen gewoonten, dialecten, en culturen. In hetzelfde artikel schrijft nu.nl dat orka’s soms ‘onlogisch gedrag’ vertoonden. “Dat varieerde van een dode zalm op hun kop dragen tot het geluid van zeeleeuwen nabootsen.”

Maar misschien is het wel helemaal geen onlogisch gedrag. Of vind je het ook onlogisch om met een oranje pruik op in een stadion te gaan hossen, of een hosti op je tong te laten leggen?

Als je dieren ziet als een soort robots van vlees en bloed, louter gedreven door wat in hun genen gebakken zitten, dan herken je hun acties misschien niet als verzet. Dan zie je het misschien als instinctieve reacties.

Ik geef het toe, zo zag ik het ook. Nog sterker, een vaag besef van dierenleed heb ik lang weggewuifd door mezelf voor te houden dat dieren niet beter weten. ‘Een vis heeft een geheugen van één seconde’, zoiets dacht ik dan. 'Hij merkt helemaal niet dat hij almaar rondjes zwemt in dezelfde kom.'

Maar nu is er steeds meer bewijs dat dieren 'bewustzijn' hebben. Intelligent zijn, pijn kunnen lijden, met elkaar communiceren en ook beslissingen kunnen nemen.

Een vogel die ontsnapt, dat vonden we vroeger misschien logisch. Vogels vliegen nu eenmaal weg. Maar de slechtvalk van Maasstad werd vaak alleen naar buiten gestuurd, en kwam ook altijd weer terug. Bij haar partner misschien? Dit keer niet. Ze koos ervoor te vertrekken.

Orka’s die boten stilleggen? Wellicht overzien ze de reikwijdte van hun acties niet, maar ze doen het bewust, en om een reden die zij belangrijk vinden.

Helpen hun acties om langzamerhand anders naar dieren te kijken? Herkennen we hun verzet? Zijn we bereid naar hen te luisteren?

Zal ons groeiend besef er toe leiden dat we stoppen met het gevangen houden en mishandelen van dieren? Die illusie heb ik niet. Ook over soortgenoten die maar iets anders zijn dan wijzelf storten we tenslotte haat en nijd en moord en doodslag uit.

Maar toch. Groeiend verzet. Groeiend besef. En groeiende hoop.

RJV

Lees meer blogposts over dieren die zich verzetten:

Overlast voor dassen

Thu, 27 Apr 2023 21:14:01 GMT

ProRail laat zien dat het kan, samenleven met dassen zonder naar een geweer te grijpen.

Wat is het verschil tussen een das en een vos?

Beantwoord deze vraag voor de specifieke situatie dat deze roofdieren een hol in een spoordijk hebben gemaakt. Zo’n hol noem je trouwens een burcht, of er nou een das of een vos in woont.

Laten we aannemen dat door beide burchten de spoordijk zou verzakken.

Ik denk dat het verschil is dat de uitgangen van de vossenburcht afgesloten zouden worden, op twee na. Een teckel op korte pootjes, of liever een dashond, zou een ingang gebruiken om de vos 'onder druk te zetten'. Jonge vosjes bijt hij dood. Als de vos naar buiten vlucht, staan daar jagers klaar om 'm vos dood te schieten. 'Probleem opgelost' .

Vroeger werd de dashond (op de foto zie je een puppy, schattig hé?) ook gebruikt om dassen op te jagen, vandaar de naam. Maar tegenwoordig worden kosten nog moeite gespaard om met dassen te onderhandelen die een spoordijk hebben gekraakt.

Beide roofdieren zijn beschermd. Maar vossen staan op de ‘landelijke vrijstellingslijst’, waar je op komt als de minister vindt dat je in het hele land schade veroorzaakt. En je een niet-menselijk dier bent. In dat geval mag je toch doodgeschoten worden.

Dassen staan dus niet op die lijst. Terwijl ze toch voor een aardige puzzel kunnen zorgen. Tussen Den Bosch en Eindhoven reden bijvoorbeeld een week geen treinen , omdat de spoordijk dreigde te verzakken door een dassenburcht. En er zijn maar liefst op 40 locaties bij het spoor dassenburchten!

De beheerder van de spoordijk, ProRail, zegt op zijn website :

“De juridische mogelijkheden voor snel ingrijpen zijn op dit moment beperkt. Het zou infrabeheerders als ProRail en waterschappen helpen om een landelijke ontheffing te hebben om in te kunnen grijpen.”

Helemaal van harte beschermt ProRail de dassen niet geloof ik. Maar laten we dit door de vingers zien, want enigszins welwillend zou je ook kunnen zeggen dat ProRail goed z’n best doet.

Bijvoorbeeld: “ In het Brabantse Esch geven we dieren ook de kans zelfstandig te vertrekken en passen we ontmoedigende maatregelen toe. Dit proces verloopt sneller doordat de dieren zelf in de omgeving iets nieuws zoeken, want deze situatie ligt te midden van een groter dassen-leefgebied, zeggen ecologen.”

Er is zelfs een ontwerp gemaakt voor een kunstmatige dassenburcht , met kamers, gangen en drainage. Een dassenfamilie kan men dus alternatieve behuizing aanbieden.

Zoals het hoort bij onderhandelingen, verzamelt ProRail veel kennis van de andere partij. Hoe kunnen we dassen verleiden ergens anders te gaan wonen? Hoe kunnen we voorkomen dat ze zich in een spoordijk vestigen? Ik zou zeggen, zet naast ecologen ook je beste onderhandelaars er op. Onderhandelen met een partij met een totaal afwijkende taal en cultuur zal hen uitdagen.

Ik vind dat ze het goed doen bij ProRail. Ze laten zien dat het kan, samenleven met dassen. En ik vind dat we het zo ook met vossen moeten doen. En met houtduiven, konijnen, ganzen, kauwen, zwarte kraaien en alle andere dieren op landelijke of provinciale vrijstellingslijsten. Natuurlijk met andere strategieën, maar in elk geval zonder naar een geweer te grijpen.

Gaat het belang van dieren altijd voor? Nee, dat vind ik niet. Alleen zijn wij zoveel sterker, en hebben wij zoveel meer middelen, en ook al zoveel leefomgeving ingenomen, dat we verplicht zijn dassen en andere dieren veel ruimte te bieden, letterlijk en figuurlijk.

Maar wij mensen hebben ook een belang. En het is gerechtvaardigd daarover in onderhandeling te gaan, zoals ProRail doet met dassenfamilies.

Ik denk dat als we dieren in het algemeen meer ruimte zouden geven, dat er dan ook meer ruimte voor onszelf zou ontstaan. Als er meer plaatsen zijn waar dassen zich thuis voelen, kunnen we hen makkelijker alternatieve woonruimte bieden, en kunnen we samenlevingspuzzels sneller oplossen.

Dat vraagt om een andere inrichting van ons land. Een inrichting waarin iedereen meetelt.

RJV

In de Wet Natuurbescherming staat dat wilde dieren niet gedood mogen worden. Maar dankzij een oerwoud aan vrijstellingslijsten en ontheffingen worden er elke dag toch duizenden wilde dieren doodgeschoten. Je leest er meer over op de thema-pagina Dieren doodschieten .

Leon de Winter kaapt de Thorbecke lezing

Wed, 19 Apr 2023 09:47:38 GMT

Pieter Omtzigt laat precies zien wie onrechtmatige besluiten heeft genomen, en wanneer en waarover. Laten we voorkomen dat dit kan blijven gebeuren.

Toen hij lucht kreeg van Pieter Omtzigts Thorbecke lezing, zag Leon de Winter zijn kans schoon.

Want speelde hij al niet vele columns met de theorie van een ‘deep state’? En nu zei Pieter Omtzigt hetzelfde!

“ Omtzigts lezing vertelt ons dat er een klasse van regenten bestaat (ik noem ze een elite) die is losgezongen van het democratische proces en niet ter verantwoording kan worden geroepen. ”

De Winter noemt het een elite. En Thierry Baudet noemt het reptielen . Dit laatste geef ik De Winter als suggestie op zijn vraag “Hoe moeten we een dergelijke elite noemen?”

Maar ondertussen gebeurt hier iets kwalijks. Want in zijn Thorbecke lezing spreekt Pieter Omtzigt helemaal niet over een elite. En hij steunt ook niet de complotten over een klasse van verborgen krachten die ongezien aan de touwtjes trekken.

Integendeel, want hij wijst heel precies aan wie onrechtmatige besluiten heeft genomen, wanneer dat was en waarover het ging. En hij legt uit hoe dat kon gebeuren.

Ik vind dat Leon de Winter de Thorbecke lezing kaapt. Hij spant Pieter Omtzigt voor zijn karretje. Ik noem dat kwaadaardig.

De boodschap dat er een elite met kwade bedoelingen aan de macht is, schrijft de AIVD , “blijft na corona nieuw leven ingeblazen worden, en lijkt momenteel het populairste extremistische narratief in Nederland.”

Leon de Winter behoort volgens mij tot de mensen die op verholen wijze die boodschap blijven aanwakkeren.

Wat zal hij in zijn nopjes geweest zijn toen hij in de media hoorde “dat de AIVD in het jaarrapport 2022 stelt dat Nederland minstens honderdduizend mensen telt die menen dat we geregeerd worden door een kwaadaardige elite”. Het was gezien! Het was niet onopgemerkt gebleven!

Laten we Leon de Winter voor vandaag links laten liggen (of rechts), en ons richten op de boeiende Thorbecke-lezing van Pieter Omtzigt .

Voor Thorbecke, zegt Omtzigt, ging het niet om wat haalbaar was, of draagvlak had, maar om wat hij vond dat nodig was. Leiderschap dus, in mijn woorden.

Thorbecke vond dat de grondwet moest worden aangepast, om de macht van de regering te reguleren. De grondwet die Thorbecke voorstelde, was “niet een compromis dat ergens na middernacht gesloten wordt in het Catshuis en binnen no time uit elkaar valt, maar een gedegen en doorwrocht stuk, waar in bepaalde kringen van de samenleving een levendige discussie over gevoerd was. Het is precies het tegenovergestelde van de huidige politiek: een intern consistent stuk, dat na debatten in Nederland, op het juiste moment klaarlag en ingevoerd werd.”

Omtzigt laat zien dat een aantal van Thorbeckes voorstellen het indertijd niet gehaald hebben, en dat we daardoor nu precies met de problemen zitten die Thorbecke had voorspeld.

Welke problemen bedoelt Omtzigt? Ik noem de belangrijkste vijf:

Ten eerste: Besluiten worden buiten het parlement om genomen. Niet door een onzichtbare elite, of door reptielen, maar door de regering, of door ministers.

Als voorbeeld noemt hij ‘Catshuisbesluiten’ in de Coronatijd: “een lockdown, een avondklok en een schoolsluiting zijn de afgelopen jaren dus genomen in een gremium dat volgens de wet of de grondwet helemaal niet bestaat, laat staan bevoegdheden heeft om besluiten te nemen. Laat staan formeel gecontroleerd kan worden door het parlement.”

De Coronatijd zou je als uitzonderlijk kunnen beschouwen. Terwijl Omtzigts klacht eigenlijk heel algemeen geldt, het is iets wat zich vandaag afspeelt, en al bijna gewoon lijkt.

Ter illustratie van zijn eerste punt, vind ik het voorbeeld dat hij noemt bij zijn tweede punt sterk. Zijn tweede punt is dat het budgetrecht van het parlement wordt uitgehold door van alles als een noodgeval te bestempelen. Het budgetrecht houdt in dat de regering geen geld mag uitgeven zonder instemming van het parlement. Hooguit in noodgevallen.

Maar dat gebeurt wel. Omzigt noemt het overleg in het Catshuis, waarin een groepje bewindspersonen besloot om elke ‘toeslagouder’ 30.000 euro te geven. Omtzigt laat zien dat de manier waarop dit besluit genomen werd, onrechtmatig was. De Tweede Kamer had zo’n besluit eerst moeten bespreken en goedkeuren. Maar nu trad het onmiddellijk in werking.

Omtzigt laat ook zien dat de manier van beslissen slechte besluiten oplevert. Het 30.000-euro besluit heeft geleid tot miljarden aan kosten en een chaotische, voor mijn gevoel onmogelijke uitvoering.

Wat Omtzigt niet zegt, is dat dit overleg geheimzinnig was. Integendeel, hij vertelt dat bewindslieden hem trots en euforisch opbelden om het heugelijke nieuws te delen, duidelijk niets beseffend van het ongrondwettelijke karakter van hun handelswijze.

Het derde punt dat Omtzigt benoemt, is de kwalijke gewoonte om wetten die door het parlement zijn aangenomen, niet of slechts gedeeltelijk in werking te laten treden.

Thorbecke heeft hier scherp voor gewaarschuwd, toen het zinsdeel “ de tijd, binnen welken de afkondiging moet geschieden [wordt] door de wet geregeld ” werd geschrapt. Want daardoor kreeg de regering de mogelijkheid om het moment van invoeren te bepalen. Heel lang niet of zelfs nooit invoeren werd dus mogelijk. Maar Thorbecke wilde dat een wet die door het parlement was aangenomen, verplicht moest ingaan op het tijdstip dat het parlement in de wet had goedgekeurd.

Omtzigt zegt dat in de afgelopen 7 jaar, maar liefst 13 fiscale wetten niet of slechts gedeeltelijk zijn ingevoerd. Hij noemt verschillende schrijnende voorbeelden. Daaraan voeg ik toe het amendement op de Wet Dieren, dat in 2021 door de Tweede Kamer en de Eerste Kamer werd aangenomen . Dit amendement houdt een verbod in om het welzijn van dieren te benadelen met het doel ze beter te kunnen huisvesten. Voorbeeld: staarten van varkens afknippen. De regering weigert nog steeds om dit stuk van de wet in werking te laten treden.

Omtzigts vierde punt is de gebrekkige informatievoorziening van de regering aan de Kamer, en de structurele overtreding van de Wet Open Overheid (Woo). Hierover heb ik de column ‘ Gewoon de dwangsom betalen ’ geschreven.

Vaak wordt het ‘belang van de staat’ ingeroepen om informatie niet te hoeven delen. En wat dat belang is, dat bepaalt de regering. Ook hiervoor heeft Thorbecke 150 jaar geleden gewaarschuwd. Dan kunnen ministers dus zelf bepalen waarover ze wel of niet informeren, zei Thorbecke, kortgezegd.

“Het is fascinerend”, zegt Pieter Omtzigt, “soms lijkt het namelijk alsof hij voorzag wat er 175 jaar later nog mis kon gaan.”

Voor mijn gevoel is het vooral in de laatste pakweg 12 jaar helemaal mis gegaan. Ik denk dat regels, zelfs als ze in de grondwet staan, staan of vallen bij de wil om je aan die regels te houden. Kijk maar naar het budgetrecht. Dat wordt gewoon genegeerd. En ook al mag iets, je hoeft het niet te doen. Ook zonder wet kan je bedenken dat het de bedoeling is dat je het parlement informeert.

Maar, zegt Omtzigt, de huidige technologische mogelijkheden en gebrek aan controle bieden een kwaadwillende regering ongekende mogelijkheden. Ik vind dat we de fouten in de grondwet moeten herstellen, voordat een echt kwaadwillend bestuur er misbruik van maakt. Zo ver is het gelukkig nog niet. We zien nu vooral de gevolgen van slecht genomen besluiten. (Soms zien we ook kwade bedoelingen, zoals ik heb beschreven in mijn blog ' Zo’n overheid wil ik niet ').

Tenslotte nog de laatste ‘weeffout’ die Omtzigt benoemt, en waarvoor Thorbecke had gewaarschuwd: Wetten mogen nu niet getoetst worden aan de grondwet. Daarmee wordt bedoeld dat een rechter niet mag oordelen dat een wet die door het parlement is aangenomen, in strijd is met de grondwet. (En dus niet geldig is.)

Maar is de grondwet dan nog wel een grondwet, die boven alle andere wetten staat? Of kunnen politici dan wetten invoeren die eigenlijk in strijd zijn met de grondwet?

Ik denk dat Thorbecke en Omtzigt gelijk hebben. Die toetsing moeten we alsnog mogelijk maken. Het versterkt onze rechten, onze vrijheid, en onze besluitvorming.

Waarom moet de regering zich houden aan de grondwet en andere wetten? Waarom moeten we de weeffouten herstellen? Waarom is aanpassing van de grondwet belangrijk? Omdat het de basis vormt van onze rechtstaat, waarin we kunnen regelen dat machthebbers gecontroleerd worden en verantwoordelijk worden gehouden. Zodat we kunnen leven in vrijheid, in een samenleving waarin iedereen meetelt. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Pieter Omtzigt sprak de Thorbecke lezing uit op 14 april 2023, in Zwolle. De lezing heeft verder geen titel. Je vindt hem hier .

De voortdurende nakba is onverdraaglijk

Thu, 13 Apr 2023 19:23:47 GMT

Leon de Winter wil afleiden van waar het echt om gaat: de voortdurende catastrofe voor het Palestijnse volk.

In april van het bewogen jaar 2002 liep ik mee in een demonstratie van het platform ‘Stop de oorlog tegen de Palestijnen’ . Het was de eerste keer dat ik demonstreerde, en niemand die ik kende had ooit gedemonstreerd. Niemand wilde me vergezellen. Ik ging alleen, en toen ik in de massa tussen groepen jongeren belandde, was ik een eenling. Want om mij heen werd geschreeuwd: “Hamas, Hamas, joden aan het gas”.

Dit was een ondraaglijke ervaring. Verschrikkelijk vond ik de verwijzing naar de Holocaust. Het diepe kwetsen van de slachtoffers van die massavernietiging raakte mij zeer.

Mohammed Benzakour schreef indertijd dat er geen sprake was van antisemitisme, maar van “geïnternaliseerde en bijna invoelbare inleving met het Palestijnse leed en gevoelens van vernedering die al 35 jaar voortduren”.

Tja. Maar de uitingsvorm van deze volgens Benzakour Marrokaanse demonstranten maakte het zeer moeilijk om samen te strijden voor de Palestijnse zaak.

Het zou dus kunnen dat ik vandaag met de titel van Leon de Winter’s column kan instemmen: “ De Jodenhaat is onverdraaglijk ”. Alleen vind ik wat hij beschrijft, misschien niet zomaar 'Jodenhaat'. Maar de diepte van die haat maakt het moeilijk om de context ervan te zien. Laat staan je er mee te identificeren.

Ik weet niet zeker of Leon's vertelling van deze week volledig accuraat is. Want ik wantrouw de schrijver. Ik ervaar zijn columns als geavanceerde vormen van liegen. (Lees bijvoorbeeld mijn blog ' De opzettelijke denkfouten van Leon de Winter '.) Toch ga ik dit keer niet zijn hele geschiedschrijving rond de bouw van de tempels in Jeruzalem verifiëren. Waarom niet, leg ik straks uit.

Het punt dat de Winter wil maken, in mijn eigen woorden samengevat, is dat de Arabische leiders een mythe hebben gecreëerd rond de Al-Aqsa tempel in Jeruzalem, om het volk op te hitsen. Die mythe behelst de heiligheid van de tempel, die volgens de Winter niet lang geleden helemaal niet zo belangrijk was als men nu doet voorkomen.

Hij impliceert in mijn ogen dat de Palestijnen minder aanspraak hebben op die plek, en de Israëliers meer.

De Winter beschrijft hoe ‘de verste moskee’ (Al-Aqsa), van oorsprong helemaal niet in Jeruzalem stond, maar in een dorp bij Mekka. Maar vanaf het jaar 682 na Christus werd er een moskee gebouwd in Jeruzalem, die ook Al-Aqsa werd genoemd.

De verdenking bestaat dat de nabijgelegen Rotskoepel met opzet bovenop de Joodse Rots op de Tempelberg werd gebouwd, zodat duidelijk werd dat de Islam superieur was. Leon de Winter verhaalt hierover niet, maar ik voeg het toe omdat het laat zien hoe lang er al conflict is, rond die Tempelberg. Want de koepel en de moskee werden ongeveer 1300 jaar geleden voltooid.

De Winter haalt er van alles bij. Geen enkele keer schetst hij de achtergrond van de gebeurtenissen. Maar als je betekenis wilt geven aan wat er geroepen wordt, dan kan je die achtergrond niet weglaten. Ook niet als je wat er geroepen wordt afkeurt.

In Palestina noemen ze het de Nakba. De catastrofe, die zich sinds 1948 voltrokken heeft.

Over een piepklein deel van de gebeurtenissen in dat jaar schrijft Leon de Winter, in een tussenzinnetje: “Oost-Jeruzalem en de West-Bank waren in 1948 door Jordanië bezet en was voor Joden verboden”.

Maar als je zegt dat Jordanië, dat toen nog Transjordanië heette, Oost-Jeruzalem bezette, dan kan je net zo goed zeggen dat Israël West-Jeruzalem bezette.

Kennen Telegraaflezers die geschiedenis? Het Britse mandaatgebied Palestina werd door de Verenigde Naties in drie stukken verdeeld, waarbij het derde stuk Jeruzalem betrof. Dit gebied zou onder internationaal bestuur komen, maar werd van beide zijden aangevallen. Hoe je dit duidt, hangt van je standpunt af. Vanuit de Jordaanse kant gezien zou je kunnen zeggen dat het ingenomen werd om te voorkomen dat de zionistische milities, of Israël zo je wilt, heel Jeruzalem zouden innemen, en de West-Bank.

Vanuit de Israëlische kant gezien kan je denk ik zeggen dat sprake was van “tirannie van Jordanië”, zoals de Winter het noemt. Nou ja, niet alleen vanuit Israëlisch perspectief. Er waren plunderingen en brandstichtingen. Joodse synagoges werden vernietigd. De vernielingen werden door de Jordaniërs niet hersteld. Joden mochten het gebied niet in.

Evengoed kan je zeggen dat er vanuit Palestijns perspectief op de tijdlijn sinds 1948 'tirannie van Israël' is geweest. Palestijnen mogen heel veel gebieden niet in.

De reden dat ik Leon de Winter’s verhaal niet helemaal ga nalopen, is dat ik het irrelevant vind hoe het precies gegaan is.

Kijk, heel lang geleden werd er een moskee gebouwd in Jeruzalem, en nog langer geleden een tempel.

Er zijn mensen die geloven dat de profeet Mohammed naar Jeruzalem is gereisd. Er is ook wetenschap die laat zien dat dit niet zo is. Er zijn mensen die geloven dat koning David echt heeft bestaan. En er zijn godsdienstwetenschappers die dit sterk betwijfelen.

Er waren demonstranten die vreselijke dingen roepen. Er zijn mensen die mythes vormen, fake-news creëren om mensen op te hitsen.

Maar ik wil me daar niet door laten afleiden.

Dat is wat de column van Leon de Winter doet. Afleiden van waar het echt om gaat.

Wat er wel toe doet is de situatie in Palestina op dit moment. Er is sprake van een voortdurende nakba. Voor het Palestijnse volk is er uitzichtloosheid en vernedering. Vernedering die het verliest van de angst voor geweld. Ik wil mijn ogen daar niet voor sluiten, ik wil niet dat het vergeten wordt, wat er ook om ons heen geroepen of geschreven wordt.

Leon de Winter doet mee aan die vernedering, als hij spreekt over een “groep die zichzelf later als Palestijnse vluchtelingen omschreef”.

Dat is beledigend. In vergelijking met al het geweld is het misschien om je schouders over op te halen. Hoewel, hoe zou het genoemd worden als de geschiedenis van het Joodse volk in twijfel zou worden getrokken? Na archeologisch onderzoek blijkt de klap voor de mythische grondslag van de Israëlische identiteit zo bedreigend dat mensen er liever de ogen voor sluiten.

Leon de Winter belicht de kwestie volledig eenzijdig. Ik vind het onverdraaglijk dat hij er steeds weer voor kiest om zijn schrijftalent in te zetten voor stoken in plaats van verbinden.

Maar wat echt onverdraaglijk is, is de catastrofe die de Palestijnen blijft treffen. Miljoenen mensen die door de Israëliers apart worden gezet. Waarvan we het bestaan niet kunnen ontkennen. Vandaag.

RJV

Overlast voor Bokito

Fri, 07 Apr 2023 17:21:32 GMT

† Bokito (Berlijn, 14 maart 1996 - Rotterdam, 4 april 2023). Vertegenwoordiger van dieren in gevangenschap.

Bokito hoort nu bij de 27 Club , schreef de Volkskrant , net als Jim Morrison en Janis Joplin. Het is een club van beroemdheden die allemaal op hun zevenentwintigste zijn overleden. Meestal leefden ze als gevangenen van hun publiek en stierven ze aan de gevolgen van drugsgebruik.

Voor Bokito geldt dat ook. Zelf nam hij geen verdovende middelen, maar de narcosedrugs werden ‘m fataal. Een gevangene van het publiek was hij zeker, meer nog dan zijn clubgenoten. Ik eer hem, de koning van de 27 Club.

Een verzorger in de dierentuin noemde hem een ambassadeur voor de gorilla’s . Een ambassadeur vertegenwoordigt de koning, maar kan ook een vertegenwoordiger zijn van een groep.

Ik stel dat Bokito alle dieren vertegenwoordigde. Wie was hij, en wat had hij te zeggen?

Bokito’s bewogen leven begon in 1996 in de beroemde tiergarten van Berlijn. Zijn moeder verstootte hem. Daarom werd hij opgevoed door een verzorger.

Vreemd genoeg werd Bokito opgevoed als mensenbaby. Hij ging mee op vakantie en naar de Pizza Hut.

Later belandde hij weer in het apenverblijf in Berlijn. Daar stelde hij zijn eerste daden: Hij ontsnapte twee maal .

Ik vind dat je mag concluderen dat hij niet opgesloten wilde zijn. Bij sommige ontsnappingen van dieren kan je misschien zeggen dat de escapisten niet weten wat ze doen, waarheen ze ontsnappen. Voor Bokito geldt dat niet. Hij kende de buitenwereld. En hij wist natuurlijk waaraan hij ontsnapte.

Maar hij kon niet vermoeden dat hem hetzelfde lot had kunnen treffen als een paar jaar later de giraffe Marius uit Kopenhagen, die gedood werd vanwege het gevaar op inteelt als hij zich zou voortplanten. Maar gelukkig vond men voor Bokito een plek in Rotterdam.

In Blijdorp zou Bokito wereldberoemd worden, maar voor het zover was leed hij zichtbaar onder zijn gevangenschap. De publieke aandacht leverde enorme spanning op.

Weer stelde hij een daad, door zijn kont demonstratief naar de bezoekers te keren. Het was geen koel statement, want het ging gepaard met overgeven, het was een uiting van spanning, frustratie en misschien wel verdriet om het gebrek aan privacy in zijn glazen huis.

We weten dat Bokito gedacht heeft aan ontsnappen. Maar toen de dag aanbrak waarop dit lukte, op de honderdvijftigste verjaardag van de diergaarde, was hij waarschijnlijk bevangen door een heel andere drive.

Dit is tenminste de meest aanvaarde verklaring voor zijn escapade op die donkere dag. Sexdrive gaf hem waarschijnlijk het onvermoede vermogen om over de slotgracht te springen en een bezoekster aan te randen. Toen zij zich niet wilde onderwerpen, beet hij haar honderd keer en sleurde hij haar mee de bosjes in.

Daar liet hij haar achter, denkend dat ze dood was. Hij ging naar het restaurant, waar hij de deur aan gruzelementen sloeg. Uiteindelijk werd hij neergeschoten met een verdovingsgeweer. Zijn daad was wereldnieuws.

Op televisie zagen we gisteren Bokito spelen met z’n pleegzoon. Hij leek mij gelukkig. En het deed me denken aan Anders.

“ Een mannelijke gorilla ”, schrijft Frans de Waal in zijn boek Anders, “ die zo ongelooflijk sterk is dat hij met een klein beetje druk van zijn knokkels op de borstkas van een baby alle lucht eruit kan persen.

Maar zilverruggen spelen wel degelijk met babygorilla’s, en de baby’s blijven in leven. De mannen zijn zo teder dat de moeder gewoon in de buurt blijft zitten kijken zonder enige blijk van bezorgdheid.

Denk nou niet dat dieren deze zelfcontrole van nature hebben: die is aangeleerd. Gedurende zijn lange leven heeft de gorillaman geleerd zijn bewegingen te beheersen als hij met zwakkere partners speelt .”

Welke boodschap had Bokito namens de dieren die hij vertegenwoordigde? Deze intelligente bonk kracht, vol emotie?

Bokito beraamde in Blijdorp nog een ontsnapping. Niet in een opwelling, zoals de vorige keer. Maar goed voorbereid: hij wrikte een balk los uit het apenhok, die hij neerzette als opstapje om over de verhoogde muur te kunnen klimmen. Zijn plan werd doorzien en verijdeld.

Want Blijdorp begreep het niet, Bokito's boodschap.

Afgelopen dinsdag overleed Bokito, de beroemdste inwoner van Rotterdam.

Voor de vroegere directeur van Blijdorp , was Bokito gewoon een aap. “Eén van de vele dieren in de dierentuin. Dus of hij nu is overleden of een okapi, het is mij om het even. Dit gebeurt dagelijks. Er gaat er een dood, en er worden er twee geboren. Dit overkomt elk dier. Dus ook Bokito.”

Dat vind ik een hele rare opmerking. Ja, dood hoort bij het leven, en het zal ons allemaal overkomen, maar je kunt er wel verdrietig om zijn, of aangedaan. Zelfs als het iemand overkomt die je eigenlijk niet kent. Een bewonderde beroemdheid. Jimi Hendrix. Kurt Cobain. Amy Winehouse.

Deze directeur kende Bokito persoonlijk. Maar het laat hem koud.

En er is nog iets. Er gaat er één dood, en er worden er twee geboren? Nou, in omgekeerde volgorde. Er wordt voortdurend gefokt, en daardoor zijn er veel teveel dieren, en het 'overschot' wordt gedood. Toen die andere onvrijwillige ambassadeur en plein publique aan de leeuwen werd gevoerd, Marius, de giraffe, toen werd dat pijnlijk duidelijk *).

Dierentuinen doden jaarlijks duizenden dieren . In dat getal zitten ook dieren waar niemand om geeft hoor, zeggen ze dan, niet alleen de big five. Tja, iedereen telt mee. Of niemand?

Bokito staat voor wat wij dieren aandoen, als we ze gevangen zetten voor ons vermaak. Zij kiezen er niet voor. Zij willen het niet. Ze zijn gevangenen in een systeem waar zij producten zijn, populair en anders overtollig. Overgeleverd aan een wrede krachtpatser die zijn eigen kracht niet kent, en zwakkere partners vermorzeld: Homo Sapiens.

Lijkt het mij leuk om met mijn kinderen of kleinkinderen naar Blijdorp te gaan? Ik gun het hen wel. Maar niet alles wat leuk lijkt, is ook leuk. Niet voor iedereen. En ik vind dat iedereen mee telt. Ook gorilla's en okapi's. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

In Memoriam: † Bokito (Berlijn, 14 maart 1996 - Rotterdam, 4 april 2023). Vertegenwoordiger van dieren in gevangenschap.

De foto bovenaan toont echt Bokito. Hij was zo beroemd, dat je stockfoto's van hem kunt kopen. Ik vrees dat niks van de revenuen van zijn portretrecht bij hem terecht is gekomen.

*) Marius was een giraffe, die woonde in de dierentuin van Kopenhagen. Hij was kerngezond, maar 'genetisch ongeschikt' voor kweek in gevangenschap, omdat zijn genen (die van zijn verwanten) oververtegenwoordigd waren in de populatie van in gevangenschap levende giraffen. Alhoewel men hem natuurlijk ook had kunnen castreren om inteelt te voorkomen, besloot men hem te doden, waarschijnlijk om kostenoverwegingen. De dierentuin maakte bekend dat ze Marius gedood hadden, en voerde zijn lichaam aan leeuwen. Het publiek mocht hierbij aanwezig zijn. Zijn dood leek bijzonder, maar elk jaar worden duizenden dieren in dierentuinen gedood.

De aanranding door Bokito moet voor het slachtoffer verschrikkelijk zijn geweest. Maar ook Bokito lijkt me zeer door de gebeurtenissen op die zwarte dag geraakt. Dat leid ik af uit dit merkwaardige artikeltje in een Belgische krant: " Gorilla Bokito weer door het lint na weerzien met slachtoffer ".

Overlast voor haviken en duiven

Thu, 06 Apr 2023 15:21:11 GMT

Ga in gesprek met haviken en leer duiven om alert te zijn op het gevaar van roofvogels.

Wist je dat er een paar jaar geleden een petitie is gestart met als doel 'de populatie van roofvogels weer op peil te brengen'? Er werden duizenden handtekeningen verzameld. Vooral van duivenhouders. Zij vinden dat er tevéél roofvogels zijn.

Roofvogels ‘slaan’ duiven. (Slaan betekent pakken en doden.) Behoorlijk vaak zelfs, begrijp ik. Roofvogels waren vroeger bijna uitgestorven, maar nu er ander landbouwgif gebruikt wordt, en er allerlei beschermingsmaatregelen genomen worden, neemt hun aantal toe.

Met duivenmelken, zoals dat heet, kan je veel geld verdienen. Een goed getrainde duif kan je voor duizend euro verkopen, en er worden ook duiven verkocht voor vijftigduizend euro, of zelf véél meer!

“Je hebt een persoonlijke band met je duiven en het is vreselijk wanneer je huisdier wordt opgegeten”, vertelt een duivenmelker. En het kan dus ook enorm veel geld kosten.

Voor het doden van dieren bestaat allerlei verhullend taalgebruik. Het doden van stadsduiven noemt men bijvoorbeeld euthanaseren door cervicale dislocatie. (De nek omdraaien.) 'De roofvogelstand op peil brengen' betekent natuurlijk ook gewoon dat roofvogels worden doodgeschoten.

Kan het ook anders?

Ik denk het wel. Best uit de test komt voor mij het stoppen met duivenmelken. Alleen gaan duivenhouders daarin niet met mij mee. Voordelige keus: Ik zag een serie Youtube films (zie onderaan deze blog) waarin een duivenhouder, Ben de Keijzer, vertelt hoe hij omgaat met het gevaar van roofvogels voor duiven.

Zijn verhaal begint met kennis van roofvogels. Hij weet van haviken, sperwers en slechtvalken minstens evenveel als van duiven. Ik zie dat zo: Als je wilt samenleven met anderen, ook met andere dieren, en als je tegenstrijdige belangen hebt, dan moet je onderhandelen. Dan moet je met elkaar in gesprek.

Hoe ga je in gesprek met een havik? Dat weet ik nog steeds niet precies, maar de eerste stap is: Verdiep je in de ander.

Een havik heeft een brede staart waar hij behendig mee kan sturen. Hij observeert zijn omgeving vanuit een boom, en kan zijn prooi verrassen door razendsnel tussen de bomen te manouvreren. Zijn broedseizoen begint in april. Er wordt een nest gekozen, en de havikman moet op pad om prooien aan te leveren. Hoeveel voedsel er beschikbaar is, bepaalt hoeveel jongen het paar krijgt.

“Elke keer als hij een prooi vangt, mag hij copuleren”, zegt Ben. “Dat is zijn beloning. Dus hij is door het dolle heen, precies als wij beginnen met ons duivenseizoen.”

Duiven worden ‘s winters binnen gehouden, en in de lente mogen ze weer naar buiten. Ze zijn dan dik en hebben weinig conditie. Een makkelijke prooi voor de hitsige havik.

Als de havik eenmaal broedt, hebben ze minder voedsel nodig en bovendien zijn er dan ook veel jonge, wilde vogels die net uit het ei komen, en dan gaat de havik daar voor, omdat het makkelijke prooien zijn. De duiven zijn dan al beter in conditie, en moeilijker te pakken.

Daarna breekt de periode aan waarin de jonge haviken uitvliegen. Ze moeten alles leren van hun moeder, vertelt Ben. Op dat moment is er ook plenty te eten in de natuur. Maar dan, in september, worden de jonge haviken verstoten door hun ouders. Ze moeten op eigen benen staan, en dan ontstaan er weer gevaren voor de duiven.

Ben de Keijzer denkt dat de problemen weggenomen kunnen worden. “Het probleem bij ons is, dat we duiven tam willen hebben. Ze moeten luisteren, we gaan ze pinda's voeren, we halen de natuurlijke angsten helemaal bij die vogels weg. Heel leuk, ze komen op je handen zitten, maar ze vergeten alle prikkels eromheen.”

Dat moet anders. Je moet jonge duiven leren dat schudden met een voerbakje betekent dat er eten is. Maar maak ze niet meteen tam. Zorg ervoor dat de duiven bang voor jou zijn, dan blijven de duiven alert.

Daarna ga je ze ‘uitwennen’: een uurtje buiten het hok los laten. “Doe dat vlak voordat het donker wordt.” Dan blijven de duiven dichtbij het hok. De vogels zijn van nature bang, ze scannen voortdurend de omgeving, beducht voor gevaar. “Bij het minste of geringste schieten ze naar binnen.”

Leer je duiven dus dat ze scherp moeten blijven.

Als er een havik in de buurt van het duivenhok is, kijk dan vanaf welke plaats hij op de duiven loert. Het is meestal dezelfde boom. Hang daar iets op wat geluid maakt, door de wind. De havik voelt zich dan onveilig, gaat verderop, komt nog wel kijken, maar de duiven zien ‘m dan van verre aankomen, en brengen zich in veiligheid. Mits ze goed zijn opgevoed natuurlijk.

“Het begint eigenlijk bij de kweek”, gaat Ben verder.

Hou bij het kiezen van het moment waarop je duiven kweekt, rekening met het broedseizoen van de roofvogels in jouw buurt. Als er een havik is, begin dan laat in het voorjaar met kweken, zodat de duiven ‘uitwennen’ als er veel andere prooien zijn voor de haviken.

Als ik iets positiefs wil zien in het houden van duiven, dan is het dat je ervan kan leren dat dieren individuen zijn, die dingen leren, van hun ouders, of desnoods van ons. En wij kunnen ervan leren dat we rekening moeten houden met de natuur, bijvoorbeeld met het broedseizoen.

En zo gaan we ingesprek met haviken. We verdiepen ons in hen, en we onderhandelen, want we geven en nemen: we passen onze momenten van duivenkweek en uitwennen aan, en geven duidelijk aan waar de grenzen liggen, met belletjes aan de takken.

De benadering van Ben de Keijzer waardeer ik dus.

Hoewel ik blijf vinden dat je beter geen duiven kunt houden. Ze hebben weliswaar een vorm van vrijheid, als ze naar buiten mogen. Maar ze worden afhankelijk gemaakt van mensen. En ze ontsnappen natuurlijk ook, en krijgen dan nakomelingen, en dat levert allerlei problemen op. Stadsduiven zijn vaak nazaten van postduiven. Ze zijn niet erg zelfredzaam, schreef ik eerder in Vliegende vredesratten . Krijgen draadvoet, worden ziek, lijden pijn.

Maar goed, over het houden van huisdieren denken we niet allemaal hetzelfde. Als mensen duiven willen houden, dan hoop ik dat ze beseffen dat ze met intelligente, levende schepsels te maken hebben, die onderdeel zijn van de natuur, net als wijzelf. En dat de duivenmelkers rekening houden met de havik, en hun duiven leren dat ook te doen.

RJV

De oplossingen van Ben de Keijzer om duiven te beschermen tegen roofvogels, doen denken aan de oplssingen van Diederik van Liere om schapen te beschermen tegen wolven. Zie ' Het schaap is nu eenmaal in Nederland '.

Andere aanbevelingen van Ben de Keijzer (in mijn eigen woorden), over omgaan met slechtvalken:

Slechtvalken slaan (pakken) duiven in volle vlucht. Ze hebben tegen duiven alleen een kans van bovenaf. In de achtervolging zijn duiven te snel. Maar in duikvlucht halen slechtvalken enorme snelheden. Ze beginnen in maart al te broeden. In mei vliegen de jongen uit. Dan is er gevaar voor jonge duiven die net beginnen te vliegen.

Begin dus vroeg met kweken, zodat je de jonge duiven al voor die periode hebt kunnen laten ‘uitwennen’, en train ze zo, dat ze alert zijn. Maak ze dus niet (meteen) tam.

Zorg er ook voor dat je volwassen duiven in goede conditie zijn als het broedseizoen begint. Dat kan je bijvoorbeeld doen door de duiven na de winter steeds vijf kilometer weg te brengen, in plaats van gewoon het hok open te zetten. Dan vliegen ze in één streep naar huis en voorkom je dat ze rond het hok gaan hangen. Belletjes ophangen, zoals bij haviken werkt, helpt bij slechtvalken niet.

Ben de Keijzer is ook valkenier, eigenaar van de Roofvogelboerderij . Ik ben geen voorstander van het gebruiken van roofvogels voor vermaak, of het inzetten van roofvogels om meeuwen, stadsduiven of kraaien te verjagen. Maar het is wel duidelijk dat Ben de Keijzer veel van roofvogels weet en goede adviezen voor duivenhouders geeft.

Deze blog is gebaseerd op deze Youtube films:

Pigeon Pixels 1

Pigeon Pizels 2

Pigeon Pixels 3

Overlast voor meeuwen en vossen

Wed, 29 Mar 2023 11:30:20 GMT

Vossen doodschieten, gaat niet om kuikentjes redden, maar om kostbare bouwgrond

Gisteren berichtte de NOS dat Havenbedrijf Rotterdam de oorlog heeft verklaard aan vossen. Die richten namelijk ‘slachtpartijen’ aan onder meeuwen en hun kuikens.

Overal schrikdraad plaatsen om de vossen weg te houden, dat vindt men in de haven te duur. Daarom worden de vossen doodgeschoten.

Oprecht, deze zorg voor meeuwen? Nou nee.

Meeuwen nestelden vroeger in de duinen. Ze maken hun nesten op de grond. Toen er steeds meer vossen verschenen in het duingebied, vonden ze een veiliger plek: Steden en de haventerreinen van Rotterdam.

Vanuit het havengebied forenzen ze naar Den Haag, om voedsel te vinden. De meeuwen die je ziet, zijn misschien steeds dezelfde. Want ze zijn honkvast. Ze zijn trouw aan hun werkplek, en waar ze geboren zijn, willen ze broeden. Tenzij het te onveilg wordt.

Het Havenbedrijf zag het niet zitten in die meeuwen. In 2007 werden alle nesten bij één van de grootste kolonies met een bulldozer vernield. Een ander bedrijf in de haven bedekte een heel stuk grond met plastic. Toen de meeuwen op hun vertrouwde stekkie een nest hadden gebouwd, werd het plastic met eieren en al opgerold.

Men zag in dat dit gedrag niet houdbaar was. Nu heeft de haven van Rotterdam de ‘ Meeuwenvisie Zuidwestelijke Delta ’. Samenvatting door het Havenbedrijf zelf : In de visie is vastgelegd dat een duurzame toekomst voor meeuwen buiten de havens ligt.

Waarom wil men geen meeuwen op braakliggende percelen? Welke schade kunnen zij veroorzaken?

“Directe schade valt wel mee”, zegt Jan Putters van het Havenbedrijf tegen TV Rijnmond , “alleen als ze op een plek zitten waar het Havenbedrijf of klanten aan de slag willen, dan kunnen we in het broedseizoen daar niks doen, als zij daar broeden. Want dan zijn hun nest en hun kuikens beschermd.” En VNO-NCW waarschuwt : “Als er iets niet klopt, is de rechter snel op de hand van de beschermde dieren.”

De haven doet er alles aan om ze te verjagen voordat ze gaan nestelen. Want als ze eenmaal broeden is verjagen niet meer toegestaan. En omdat de meeuwen zo hechten aan hun geboortegrond, blijft het probleem dan nog jaren bestaan. Dan kan er niet gebouwd worden en dat kost heel veel geld.

Daarom worden meeuwen het hele jaar door verjaagd, met speciaal getrainde honden en roofvogels.

Onrust stoken met honden mag, meeuwen doodschieten niet. Als je ze verjaagd, moeten ze wel ergens anders heen kunnen. En bovendien (zegt de Meeuwenvisie):

"Meeuwen verspreiden zich als een olievlek wanneer ze verjaagd worden. Om te voorkomen dat ze overal naartoe trekken is het nodig plekken beschikbaar te hebben waar ze zich kunnen vestigen in de nabijheid van de huidige kolonies. Daarbij is belangrijk dat de meeuwen daar ook succesvol kunnen broeden.”

En dan nu de haat tegen vossen: Als vossen alleen kuikens en eieren zouden pakken op de terreinen die bedoeld zijn om op te bouwen, en de meeuwen daar zouden verjagen, dan zou het Havenbedrijf dat denk ik prima vinden.

Maar de havenbaronnen willen de meeuwen op bepaalde plekken hebben, waar nooit gebouwd gaat worden. En vossen jagen natuurlijk juist daar.

Dat is niet goed voor de ‘staat van instandhouding’, dus de hoeveelheid meeuwen die nog over zijn. “Juridisch is meer mogelijk wanneer de soort zich in een goede staat van instandhouding bevindt", aldus de Meeuwenvisie. Dus dat is het: Het Havenbedrijf jaagt de meeuwen naar plekken waar ze niet willen bouwen. Daar zijn ze makkelijke prooien voor vossen. Als er teveel meeuwen verdwijnen, mag het Havenbedrijf ze straks ook niet meer van de bouwterreinen verjagen. Schrikdraad vindt men duur. Vossen doodschieten makkelijk.

Het draait om geld en economische belangen. Vandaar dit gesol met dieren. Het betekent overlast, voor meeuwen en voor vossen. Hoewel ‘overlast’ geen goed woord is als je doodgeschoten wordt. Want anders dan meeuwen, zijn vossen in Nederland vogelvrij.

Suggereert het bericht van de NOS (ten onrechte) dat het gaat om oprechte zorgen om de meeuwen en hun kuikentjes? Maakt het van vossen een vijand? Ik vind van wel.

RJV

Op de haventerreinen van Rotterdam wonen verschillende meeuwensoorten. De kleine mantelmeeuw is de meest voorkomende. De kolonie op de maasvlakte is de grootste in Europa. Het aantal vogels in deze kolonie is sterk verminderd.

De Coca-Cola reclame van Leon de Winter

Tue, 28 Mar 2023 16:05:36 GMT

Leon de Winter zet zijn vakmanschap knap in voor kwaadaardige doeleinden

Heb je die Coca-Cola reclame gezien? Ik niet. En dat was ook de bedoeling. Het waren een paar beelden die in de film gemonteerd werden, en ze kwamen zo snel voorbij, dat niemand ze kon zien. Maar m’n geest registreerde het wel. Men hoopte dat ik daardoor een flesje cola zou kopen, in plaats van rooibos thee.

Subliminale reclame wordt dit genoemd. Boodschappen is ongemerkt onze geest binnengekomen.

Leon de Winter's column van vandaag bevat ook verborgen boodschappen. Zo probeert hij ongemerkt ons onderbewuste te beïnvloeden. Knap? Of kwaadaardig?

Hij begint geanimeerd te vertellen over de onrust in Israël, en hoeveel zorgen hij zich maakt. En och hemel, de Nederlandse media zijn op de hand van de betogers, en verzwijgen dat de plannen van de ultra-rechtse regering van Netanyahu helemaal niet zoveel afwijken van de situatie in andere landen.

Maar RTL nieuws bracht gisteren een stuk met uitleg over de hervormingen. Het belangrijkste punt staat er in, namelijk dat het parlement de beslissingen van het Hooggerechtshof kan terugdraaien. En dat kan in andere landen niet.

Maar okay, ik vind de Winter’s betoog best interessant. Inderdaad, ook in de Verenigde Staten worden rechters aangewezen door politici, net als Netanyahu nu wil. En ook in Nederland gebeurt dat. In Amerika levert het veel gedoe op, in Nederland niet, omdat opeenvolgende regeringen zich houden aan de voordrachten van de brede selectiecommissie.

Hoe je het ook wendt of keert, er is altijd een spanningsveld als de machten van de Trias Politica elkaar raken. Uiteindelijk staat of valt het bij de intentie van mensen om een democratie in stand te houden. Hoe dat gebeurt, is overal fragiel.

Leon de Winter diept dit nauwelijks uit. Want zijn column is niets meer dan een vehikel voor zijn subliminale boodschap. En die zit verborgen in dit stukje, bijna aan het einde van zijn column:

“Sommige conservatieve waarnemers beschuldigen Amerikaanse instituties en organisaties ervan het scenario toe te passen van de ’Oranje Revolutie’, zoals de Amerikaanse ’deep state’ dat eerder in Oekraïne toepaste. Of dat zo is, weet ik niet; wat ik wel weet is dat Obama en zijn machtscentra in DC Netanyahu verafschuwen. Zij zien hem als een formidabel obstakel bij hun pogingen om met Iran tot zaken te komen, een beleid dat Netanyahu als uitnodiging tot het vernietigen van Israël beschouwt.”

Misschien zie je dit als acabadabra en hocus pocus tegelijk. De Oranje Revolutie vond plaats in 2003. Obama was toen nog lang geen president. De onrust in Israël speelt nu, en Obama is allang geen president meer.

Wat hier ons onderbewuste wordt binnen gesijpeld, moet onze geest opschuren, zodat het oppervlak oneffen wordt, ruw, met krassen en uitstekels. Het virus van het complotdenken krijgt er dan makkelijker vat op.

Alsof we het hebben over de zon die opkomt, wordt het bestaan van een ‘deep state’ als algemene kennis gepresenteerd. Voor Leon de Winter is de FBI daar onderdeel van , weten we uit andere schrijfsels. De CIA ongetwijfeld ook. Obama, met 'zijn machtscentra in DC’, fungeert hier als het zinnebeeld van ‘de cabal’, de kliek van (pedofiele) Satan-aanbidders die de werkelijke machthebbers besturen. Dit is de ‘deep state’, de diep verborgen staat in de staat.

En dan het benoemen van 'het scenario van de Oranje Revolutie'. Het hele stuk dient slechts als drager van deze ene zin: "... het scenario () van de 'Oranje Revolutie', zoals de Amerikaanse 'deep state' dat eerder in Oekraïne toepaste". Dat gaat over de theorie dat de FBI en de CIA de opstand tegen de verkiezingsfraude in Oekraïne, in 2003, hebben georganiseerd. Dit waanbeeld moet door de column in ons onderbewuste gaan wortelen, als ware het een feit. Poetin hangt die theorie aan. Leon de Winter ook.

Onze beroemde schrijver gaat niet recht door zee. Hij legt verbanden zonder ze te benoemen. Ik heb geleerd dat er in zijn proza geen toevalligheden zijn. Je moet er iets achter zoeken. Let eens op deze zinnen, in het eerste deel van de column:

“In Israël vormt het conservatieve deel van de bevolking inmiddels de meerderheid. Het won de laatste verkiezingen. En verkiezingen, zoals Barack Obama ooit triomfantelijk zei, hebben consequenties. Maar progressief Israël legt zich daar niet bij neer.”

Hiermee wordt ons lezersbrein warm gemaakt voor het idee dat de betogingen te maken hebben met het niet aanvaarden van een verkiezingsuitslag (zoals in de Oranje Revolutie in Oekraïne), en Obama wordt alvast even aan de toeschouwers voorgesteld. (Het stukje suggereert ook dat links Israël zich niet neerlegt bij de uitslag van verkiezingen, wat niet waar is.)

Nog een frase uit de column:

“In de demonstraties lopen antifa’s, anarchisten en antizionisten mee. En wat bij sommige groepen opvalt, en afschuwelijk is, is de haat ten opzichte van orthodoxen en conservatieve Sefardische Joden.”

Dit is een hint naar antisemitisme. (Een rijke schakering van Israëlische burgers doet aan de demonstraties mee. Het protest is breed gedragen.) Onbewust pikken we op dat er jodenhaat is.

Het Hooggerechtshof beschrijft de Winter vervolgens als het anker van links, waardoor het kan blijven heersen. De zichtbare top van de deep state.

En al deze verborgen hints komen kunstig samen in de zinnen over de Oranje Revolutie. Ja, ook het antisemitisme, want de merkwaardige referentie aan de vrees voor vernietiging van Israël, moet je zo zien: Duistere krachten zijn uit op de vernietiging van het Joodse volk.

En toch is dat allemaal maar een vehikel. Dit lijkt er te staan: Verborgen krachten, van de CIA en de FBI, aangevoerd door Obama, hebben het op de joden gemunt, en hitsen betogers op.

We kunnen er bovenop duiken, als gieren op rood vlees. Maar dan missen we waar het echt om gaat: Poetin.

Leon de Winter is een innovatieve columnist. Eerder schreef ik al over zijn hondenfluitisme , en over een column die helemaal uit drogredenen (van de klassieke logica) is opgebouwd. De innovatie van deze week noem ik ‘subliminalisme’.

Jammer genoeg zet Leon de Winter zijn vakmanschap in voor kwaadaardige doeleinden. Met complottheorieën wil hij verwarren en ontwrichten. Ik zie hem ook als een handlanger van Poetin, die de Rus helpt zijn gif te verspreiden. Diep verborgen in deze column zit de boodschap dat Poetin's wrede oorlog gerechtvaardigd is, en uitgelokt.

Ik zou er net zo lief niks over schrijven. Maar negeren en cancelen, daar geloof ik niet in. We moeten ‘m van repliek dienen, en ontmaskeren, het is niet anders.

En dan te bedenken dat het meest verwonderlijke aspect van de protesten in Israël, ook nu weer onbesproken blijft. En dat is dat deze hervormingen, en deze inzet van het recht op demonstratie, een gotspe zijn. ‘Gotspe’, van oorsprong een Hebreeuws woord. Schaamteloos grensoverschrijdend zijn, betekent het. Of schaamteloos brutaal.

Zo zie ik dit hele gedoe, dat zich afspeelt in een land waar de mensenrechten geschonden worden op industriële schaal . De hervormingen zijn bedoeld om daarmee door te kunnen gaan. Of om op te schalen. Maar daartegen wordt door de Israëli’s niet gedemonstreerd.

In Israël, volgens de Winter een warm wonder van democratie , tellen de meeste inwoners niet mee. Hun leven is een nakba.

RJV

Overlast voor scooters

Tue, 28 Mar 2023 09:59:09 GMT

“Niemand zal zo goed voor de scooters zorgen als een scooter-verhuurder. Hij heeft er toch baat bij dat z’n scooters heel blijven?”

Je wordt op de gekste plekken gedumpt. Je zit al gauw vol scheuren en deuken, want je wordt vaak geduwd. Iedereen heeft een hekel aan je. Je zal een deelscooter zijn!

Of je zal op de grens van een ‘servicegebied’ wonen. Midden in de nacht worden horden scooters kris kras op de stoep en de straat gezet. Ik hoorde eens dat een makelaar die scooters liet wegslepen als een huis bezichtigd werd. Kopers werden er door afgeschrikt.

Voor voetgangers, of mensen in een rolstoel, zijn ze een ramp. Wist je dat er een Instagram account bestaat met foto’s van foutgeparkeerde deelscooters ?

Gemeenten maken regels en de scooter-bedrijven proberen goed parkeren te stimuleren. Soms kan je bijvoorbeeld bonuspunten verdienen als je de scooter netjes parkeert. Of moet je een foto van je geparkeerde scooter opsturen.

“Niemand zal zo goed voor de scooters zorgen als een scooter-verhuurder. Hij heeft er toch baat bij dat z’n scooters heel blijven?”

Dit citaat verzin ik nu. Althans, uit de mond van een scooter-verhuurder. Ik heb zoiets wel vaak van veehouders gehoord. “Niemand zorgt beter voor z’n koeien dan een melkveehouder. Hij heeft toch baat bij gezonde, gelukkige dieren, die veel melk geven?”

Zo’n scooterhouder weegt natuurlijk wel de kosten en de baten af. Nette scooters en nette straten mogen hem natuurlijk niet teveel kosten. (Hoewel een scooter een ding is, en een koe een levend wezen, worden in de veehouderij helaas ook zulke afwegingen gemaakt.)

Terug naar de deelscooters. Er is een grens aan wat netheid mag kosten, anders loopt de winst weg, of wordt scooters delen te duur, en lopen klanten weg.

Maar ook al hebben de scooterhouder en zijn klanten geen kosten, kosten zijn er wel. Voor de gemeente, die ambtenaren moet inzetten om regels te handhaven. Voor huiseigenaren die een kerkhof aan scooters voor de deur krijgen. Voor slechtzienden die struikelen over die scooters .

In Nederland beschouwen we de economie geloof ik als een ruif, waar voordringers uit mogen vreten zoveel ze kunnen, morsend en vervuilend. De overheid ruimt de rommel op, en is verder steeds machtelozer.

Je kunt het ook goed regelen. In Parijs hebben ze dat gedaan. Er is een concessie verleend aan één bedrijf, zoals ook gebeurt in het openbaar vervoer. De elektrische fietsen moet je terugzetten in een ‘docking point’. Er zijn veel van die punten, nette rijen, overal in de stad. De fietsen blijven heel en worden meteen opgeladen. (Zie de foto onderaan de blog.)

Scooters hebben ze niet, alleen elektrische fietsen en gewone fietsen. Lijkt me ook gezonder en veiliger.

Wat het kost? Voor een abonnement betaal je € 8,30 per maand, en 1 euro per 30 minuten. Je krijgt elke maand 2 trips van 45 minuten kado.

Vergelijk dit met Go Sharing (failliet, maar nu doorgestart): Hmm, hun prijslijst is een stuk ingewikkelder dan in Parijs. Een e-bike kost 24 cent per minuut (!). Je kunt pakketten kopen, met fietsminuten die een paar maanden geldig blijven. Daarmee kan je maximaal 20% korting krijgen. Het grootste pakket kost 100 euro, voor 500 minuten. Dat is niet echt grappig, maar de naam van het pakket gelukkig wel (Go Crazy).

Nederland is dus pakweg zes keer zo duur als Parijs. De overheid subsidieert daar ruim de helft van de huur. Lijkt mij verstandig. Kijk maar naar het totaalplaatje, voor huurder en maatschappij.

Als het lukt, om deelgebruik goed te regelen, dan hebben we minder dure grondstoffen nodig. Minder plastics, minder verf stoffen, minder materiaal voor de batterijen. In plaats van tientallen fietsen die de meeste tijd in de schuur staan, hebben we er maar één nodig.

Belangrijk? Ja. Want grondstoffen zijn duur en schaars. We moeten er zuinig op zijn. Net als op deelscooters. Want ja, ook scooters… tellen mee.

RJV

De groene hel

Sun, 26 Mar 2023 16:43:22 GMT

Oorlogspropaganda lijkt geweld tegen rivierkreeften te rechtvaardigen.

Fabeltjes zijn heel populair in Nederland. Bijvoorbeeld deze:

“Amerikaanse rivierkreeften, die hier helemaal niet thuishoren, zijn veel sterker dan onze eigen, inheemse Europese rivierkreeft. Daardoor is die nu zo goed als uitgestorven. De exotische kreeften hebben hier helemaal geen natuurlijke vijanden, waardoor ze enorm snel in aantal zijn gegroeid. Nu zijn ze een plaag. Ze vreten alle waterplanten weg, evenals kwetsbare salamanders en andere dieren, die hier wél thuishoren. Omdat wij mensen deze ramp voor de natuur hebben veroorzaakt, hebben we ook de plicht het op te lossen. We moeten de rol van de natuurlijke vijanden op ons nemen en de kreeften vangen en vernietigen.”

Als je deze propaganda gelooft, dan vind je geweld tegen rivierkreeften misschien te rechtvaardigen.

Alle inzet van agrariërs voor de natuur wordt teniet gedaan door de kreeftenplaag, zegt het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard.

Maar ze verdraaien de waarheid op schokkende wijze. Want ons landschap werd sluipenderwijs veranderd, en dat heeft geleid tot deze kreeftenplaag.

Kleine lapjes grond van verschillende eigenaren werden samengevoegd tot grote rechthoeken. Akkerranden verdwenen. Heggen werden vervangen door prikkeldraad. Bomen werden gerooid, omdat ze in de weg stonden. Het land werd bewerkt met zware machines, die de grond samenpersten. Elk reliëf werd geëgaliseerd.

Koemest en kunstmest werden ruimschoots over het land gesproeid. Om niet te hoeven ploegen werd glyfosaat gebruikt om de akker vrij van planten te maken.

Grasproductie werd steeds verder opgevoerd, het veld kreeg geen rust. Grote machines scheurden het steeds weer open, om het opnieuw in te zaaien, met snelgroeiende grassoorten.

Gif dat kruiden doodt werd overvloedig gespoten om de grasproductie verder te verhogen. Er werd steeds vaker gemaaid. Niet voorzichtig met een zeis, maar met grote, brede maaiers, voorzien van schijnwerpers zodat het werk ‘s nacht door kon gaan.

Sommige vogels vinden het fijn, al dat gras. Zoals ganzen. Die zijn er nu in grote aantallen.

Maar de meeste vogels verdwenen. Voor hen was er geen voedsel meer. Er zijn nu geen insecten meer, geen kevers, geen wormen, geen schimmels. Geen schakering aan plantjes en kruiden. Geen schaduw, geen schuilplaatsen.

Als er toch wat kraaien komen scharrelen, worden ze gedood. Ook vossen worden doodgeschoten, omdat ze grutto’s opeten, waardoor weidevogel-subsidie wordt misgelopen. Net als ooievaars en roofvogels.

Het land wordt tot aan de waterkant gebruikt. De oevers zijn stijl. Er zijn minder brede rietkragen. Boosdoeners zijn de ganzen, die riet wegknagen.

Dier soorten die rivierkreeft eten zijn er genoeg. Reigers, futen, aalscholvers. Otters, ratten, vossen. Maar voor die dieren is er op het land geen leefplek meer. En onder water is het nog erger.

Want een deel van de meststoffen die over de weilanden worden uitgereden, komt in het water terecht en vormt overdadig voedsel voor algen, die exponentieel in aantal groeien. Hierdoor wordt het water troebel. Als gevolg hiervan kunnen roofvissen die kreeft eten, zoals snoek, paling en zeelt, in dit water niets zien, niets vangen en niet meer leven.

Waterplanten krijgen in het troebel water niet genoeg licht en gaan ook dood. Voor heel veel onderwaterleven is er geen voedsel meer, en geen schuilplaats.

Voor rivierkreeften is dit ideaal. Met stijle oevers hebben ze geen probleem, daar klimmen ze tegenop of graven ze onderdoor. Hoe minder riet, hoe makkelijker ze kunnen graven. Hun natuurlijke vijanden hebben juist minder steile oevers nodig, als paaiplaatsen, en als kraamkamer voor hun jongen. De leefomgeving van de natuurlijke vijanden van de rivierkreeft is vrijwel verwoest. Die zijn nu met veel te weinig.

Deze hel is nodig voor onze voedselvoorziening. En consumenten willen niet méér betalen.

(Dit zijn natuurlijk ook fabeltjes. Als je voor consumenten systematisch verborgen houdt hoe hun voedsel gemaakt wordt, hoeveel dierenleed dit tot gevolg heeft, en wat de risico’s en gevolgen ervan zijn, dan gaan ze hun eetpatroon natuurlijk niet veranderen. En ook niet méér betalen.)

Okay. Tientallen jaren geleden gingen mensen met rivierkreeften over de wereld slepen. Een van de redenen was, dat kreeftenvissers steeds minder Europese rivierkreeft vingen. Die verdween al vanaf het einde van de negentiende eeuw, door de kreeftenpest.

De rivierkreeften van buiten Europa waren resistent tegen de kreeftenpest, alhoewel ze er wel ziek van werden. Ze droegen een agressievere variant van het virus bij zich. Dat virus verspreidde zich snel over Europa, nog sneller dan de nieuwe kreeften, en deed de inheemse rivierkreeft de das om.

En nu leven er minstens 8 soorten rivierkreeften in Nederland. Ze zijn dol op onze sloten, waar ze prima verstopplekken vinden.

Vuil water, kraakhelder water, met planten of zonder planten, ze vinden het allemaal prima. Prima? Ze gaan niet dood bedoel ik daar mee. Of ze gelukkig zijn weet natuurlijk niemand. Misschien is zo’n sloot voor rivierkreeften evengoed de hel op aarde, wie zal het zeggen. Want ook de Amerikaanse kreeften hebben er niet veel te eten. Volgens mij eten ze voornamelijk elkaar op. Ze vluchten voor hun soortgenoten naar plekken met minder overbevolking.

Er is levende natuur nodig om de explosies van jonge kreeften te bedwingen. Kreeften krijgen hun jongen allemaal tegelijk, zoals ik in mijn blog Feestmaal zonder fuut heb uitgelegd. Tweehonderd moeder kreeften zetten zo in een keer meer dan honderduizend kleine kreeftjes op de wereld.

Als de natuur in balans is, worden verreweg de meeste kreeften opgegeten. Door roof-insecten, als ze nog piepklein zijn. Door vissen en vogels, vossen en otters. Slechts een enkele kreeft hoort aan zo’n feestmaal te ontsnappen.

Maar de natuurlijke vijanden van de rivierkreeft hebben wij verdreven of uitgeroeid. Want wij hebben de oorlog verklaard aan de natuur. En nu stuurt ze plagen op ons af, horden rivierkreeften. En ook waterwaaier, en ongelijkbladig vederkruid.

En dan fiets je daar, door de groene weilanden. Onderweg pluk je heerlijke bramen. En je vindt het hartstikke mooi. Maar het is oorlogsgebied.

Wat moeten we nou toch doen, met die rivierkreeften? Daarover schrijf ik in een volgende blog.

RJV

Op de foto: een veldleeuwerik , volgens Vogelbescherming Nederland één van de grootste slachtoffers van de intensieve landbouw . Sinds 1960 nam hun aantal met 95% af.

Onder mijn blog ' De kwestie van de kreeftjes ', over de oorzaken van de kreeften-invasie, vind je links naar allerlei onderzoeksrapporten. Op de themapagina Rivierkreeften zie je o.a. foto's van de verschillende soorten rivierkreeften die in Nederland voorkomen.

Lees meer over rivierkreeften:

Afkreeften

Fri, 24 Mar 2023 10:20:34 GMT

Rivierkreeften 'wegvangen' ziet er daadkrachtig uit. Maar het is ondoenlijk.

Het doden van dieren heeft een heel eigen woordenschat. Een van de woorden uit het vocabulair is ‘afkreeften’. Steeds minder kreeften tellen, daar duidt het op, vergelijk het met aftellen, of afstrepen.

Rivierkreeften tellen niet mee. Als wraak zijn ze nu met miljoenen. En dat is een groot probleem voor de natuur, die op veel plaatsen vernietigd wordt. In een sloot waar rivierkreeften de kans krijgen zich te vermenigvuldigen, blijft weinig over. Waterplanten, vissen, kikkers, ze gaan er allemaal aan.

Om dit probleem te lijf te gaan, raden wetenschappers een combinatie van twee ingrepen aan.

De eerste is herstel van het ecosysteem. De omgeving moet aantrekkelijk gemaakt worden voor de vijanden van de rivierkreeften, zoals roofvissen, en juist onaantrekkelijk voor rivierkreeften, bijvoorbeeld door minder steile oevers aan te leggen, begroeid met riet.

Ik heb het gevoel dat mensen dit zien als een mooie droom voor boswachters en het programma Vroege Vogels. De tweede ingreep klinkt veel krachtiger: ‘Mechanische bestrijding’. Daarmee laat je als overheid, bijvoorbeeld de provincie of het waterschap, zien dat je echt iets doet. En zo'n ecosysteem verbeteren, nou ja, mischien later. Ooit.

Behalve mechanische bestrijding bestaat er ook chemische bestrijding. Gif in het water spuiten. Die methode werd gebruikt bij de enige proef waarbij echt alle kreeften gedood werden. Waarschijnlijk ook alle vissen en veel vogels. Daarvan begrijpen we wel dat het middel erger is dan de kwaal.

En er is biologische bestrijding: bijvoorbeeld het verspreiden van een kreeftenziekte. Klinkt ook gevaarlijk. Ook het uitzetten van natuurlijke vijanden is een vorm van biologische bestrijding. Je kunt er palingen op afsturen, die achtervolgen de kreeften tot in hun hol. Maar je hebt er wel heel veel palingen voor nodig.

Een ander woord voor mechanische bestrijding is ‘wegvangen’. Dit gebeurt met korven en fuiken, met lokaas er in. Een van de nadelen is dat er ook andere dieren mee worden gevangen, zoals vissen.

Met het vangen van kreeften laat je echt zien dat je iets doet. Letterlijk. Er zijn namelijk zeer veel korven en fuiken voor nodig. Bij een proef in de Krimpenerwaard, in een gebied met 15 kilometer aan sloot, plaatste men aanvankelijk 600 korven. Over het resultaat was men niet tevreden, daarom werd het aantal verhoogd tot 800. Dat betekent dat er om de 20 meter een korf of fuik met lokaas erin in het water hing, 18 weken lang! Je zag rijen van die vallen, zo ver als je kon kijken. (Klik hier voor een foto.)

15 kilometer sloot, dat lijkt misschien veel, maar dit was maar een klein stukje van de Krimpenerwaard, 70 hectare, terwijl het gebied 16000 hectare groot is, en er is overal water en er zitten overal kreeften. Rivierkreeften zitten in heel Nederland, dus als ‘mechanische bestrijding’ landelijk zou worden ingezet, dan heb je miljoenen kreeftenvallen nodig. En trouwens ook heel veel menskracht om ze te plaatsen, leeg te maken en terug te plaatsen, steeds weer opnieuw.

Wat leverde het op, die 800 korven? 2500 kilo rivierkreeft. Dat zal iets meer dan de helft van de grotere kreeften zijn geweest. Kreeften die kleiner zijn dan 5 centimeter kan je met zo’n korf of fuik niet vangen.

Het waterschap noemt dit een succes omdat er weer waterplanten begonnen te groeien. Het betekent ook dat je voor eeuwig moet blijven afkreeften.

Want als er ook maar één kreeftenpaar overblijft, of zelfs maar één kreeftenvrouw met een voorraad sperma, dan zit de sloot binnen de kortste keren weer vol. Kan je nagaan hoe snel het gaat als je maar de helft van de grootsten vangt, en niks van de kleineren. En ook de eitjes en krioelende jonkies niet.

Dat bleek bijvoorbeeld bij een proef in de Distelvinkplas, bij Utrecht. In de conclusie van het onderzoeksrapport over die proef staat “Sterke reducties van de kreeftenstand zijn goed mogelijk”.

Als je verder leest, kom je erachter dan 80% tot 100% van de kreeften groter dan 7 centimeter ‘weggevangen’ werd. Lees je nog iets verder: “Populatie herstelt snel na een ingreep”.

Dat is natuurlijk logisch, want de kleine kreeften worden snel groot en krijgen een heleboel kleine kreeftjes. ( Lees hierover in mijn vorige blogpost .) De vrouwtjes kregen ze trouwens niet te pakken, omdat die in de zomer verstopt zitten in hun holen en gangen.

Moet ik nog verder schrijven? Mechanische bestrijding van rivierkreeften is ondoenlijk. Dat reductie goed mogelijk is, is hooguit een halve waarheid. De reductie houdt niet lang stand en dan kan je weer opnieuw beginnen.

Het werkt zelfs averechts. Grote rivierkreeften zijn de grootste vijanden van de kleintjes. Kreeften hebben kreeft op hun menu. Als alle andere vijanden verdreven zijn, houden alleen de grote kreeften de populatie nog in toom. Kreeft je ze af, dan krijgen meer kleintjes een kans. In plaats van minder, heb je dan meer kreeften. Ze vechten elkaar de tent uit, en een deel migreert noodgedwongen naar een andere sloot. Kan je daar ook aan de slag.

En dan te bedenken dat het ministerie van LNV het 'bevissen van en de handel in' rivierkreeften een 'belangrijke beheersmaatregel' vindt. Als we 't commercieel maken, dan komen we er nooit meer vanaf. Want een markt die je net aangeboord en opgebouwd hebt, moet je blijven bedienen. De natuur delft dan definitief het onderspit.

Het moet anders. Hoe? Daarover schrijf ik in de volgende blog.

RJV

Onder mijn blog ' De kwestie van de kreeftjes ', over de oorzaken van de kreeften-invasie, vind je links naar allerlei onderzoeksrapporten.

Op de themapagina Rivierkreeften zie je o.a. foto's van de verschillende soorten rivierkreeften die in Nederland voorkomen.

Lees meer blogposts over rivierkreeften:

Feestmaal zonder fuut

Tue, 21 Mar 2023 20:05:15 GMT

Hoe kreeften gesynchroniseerd een stortvloed aan kinderen krijgen, en de sloten overweldigen.

Stel je bent met een elftal alleseters, (geen veganisten), en elke dag zit er een verse kreeft in jullie voetbalschoenen. Elf stuks. Je eet ze samen op, ieder één kreeft, en aan het eind van de dag zijn er geen kreeften meer over.

De volgende dag krioelen er drie-en-dertig kreeften over jullie schoenen. Geen probleem, iedereen verorbert er drie, en aan het einde van de dag is alles op.

Maar op de derde dag is de kleedkamer bedolven onder een invasie van meer dan driehonderd kreeften. De voetbalvrienden eten zich suf, je eet kreeft voor een jaar, andere elftallen snellen toe om ook een kreeftje mee te pikken, maar het is gewoon teveel. Als het team tegen de avond volgevreten ligt uit te buiken, zijn er nog steeds kreeften.

‘Met véél zijn’, daar is de overlevingsstrategie van de rivierkreeft op gebaseerd. Ik heb het nu over de soort, niet over een individu. Want individuen worden opgegeten, in grote getale. Maar er blijven er altijd wel een paar over, zodat de soort overleeft.

Hoe doen ze dat? Om te beginnen door allemaal tegelijk kinderen op de wereld te zetten. Vrouwelijke kreeften bevruchten hun eitjes allemaal op hetzelfde moment. Ze paren niet allemaal tegelijk, maar slaan het sperma eerst op in hun lichaam. En als de omstandigheden in de sloot gunstig zijn, is dat voor alle vrouwen het teken om hun zaadvoorraad in te zetten.

Omdat de vrouwelijke kreeften dus ‘gesynchroniseerd’ bevruchten, komen de eitjes ook op hetzelfde moment uit. De moeder kreeft bewaart de bevruchte eitjes onder haar lichaam, en verstopt zich in een hol. De jonge kreeftjes, uit het ei gekropen, blijven ook een tijd onder het lichaam van hun moeder.

Als je een vrouwelijke kreeft omdraait zie je dus vaak een berg eitjes onder haar lichaam, of een berg piepkleine kreeftjes. Zeshonderd of zelfs meer kunnen het er zijn, bij elke moeder-kreeft in een sloot. Dus met honderd van die verstopte kreeften heb je al gauw… zestigduizend jongen.

En alle jonge kreeften verlaten de moeder op ongeveer hetzelfde moment. Snoeken, baarzen, reigers en futen, ze eten zich helemaal suf, ooievaars komen aanvliegen, net als vossen die de vermoeide moeders pakken, en de meeste kreeftjes verdwijnen als lekkere hapjes in hun magen. Maar het zijn er zoveel, daar valt niet tegenop te eten. Een paar overleven het. Ze paren en de soort leeft nog lang en gelukkig.

Nou ja, dat is een sprookje. Want in Nederland zijn er niet veel kreeft-eters meer over. Het water is troebel, snoeken kunnen daarin niets zien, niets vangen, en ze verhongeren. Palingen komen niet voorbij sluizen en dammen. Op de wal heerst ook al hongersnood. De bodem is platgedrukt door zware tractoren. Wormen kunnen er niet in leven. Er is veel gif gespoten, zodat er geen insecten zijn. Daarom is er weinig te eten voor vogels, die als ‘t kreeftenbal nog niet is losgebroken, iets anders moeten eten. Dus vogels zijn er ook weinig. En er zijn geen bomen meer in de weilanden, en daardoor zijn er ook niet veel reigers. Of ooievaars. Of roofvogels. Muskusratten worden gevangen. Vossen worden doodgeschoten.

En dan komt de kreeften-explosie. Jongen verlaten hun moeder, en het feestmaal krioelt in de sloot en langs de oever. Maar feestgangers zijn er niet. Misschien hier en daar een fuut. Bijna niemand eet de kreeftjes op.

Niemand, dat is niet helemaal waar. Want grote kreeften eten kleine kreeften. Het zijn kannibalen. Hun grootste vijanden, dat zijn zijzelf.

Als je die grote kreeften zou ‘wegvangen’, ‘mechanische bestrijding’ wordt dit ook wel genoemd, een beter woord is ‘doodmaken’, dan is er niemand meer die de kreeften eet.

Het zijn alleseters. Ze eten ook graag waterplanten. Of ze vernielen ze. Ze zijn met veel, en daardoor blijft er al gauw niks meer over. Geen planten. Geen dieren.

Als rivierkreeften de overhand krijgen, vreten ze alles en iedereen op. Er zijn veel sloten waarin verder niets meer leeft. Wat eten die kreeften? Elke dag alleen nog kreeft? En de groten jagen hun soortgenoten van hun territorium. En als ze kunnen, gaan die kreeften op zoek naar iets anders. Je ziet ze over de weg krioelen, naar een andere sloot. Meeuwen pikken er een heleboel van de straat, maar ze zijn met veel. En zo beleeft de volgende sloot een invasie.

In één van mijn vorige blogs beschreef ik de oorzaken van de kreeften-explosie . Rivierkreeften zijn een totale ramp voor de natuur. Maar ik ben tegen het massaal doden van kreeften als oplossing van die ramp. Ook rivierkreeften tellen mee! Hoe moeten we het dan wél oplossen, werd mij terecht gevraagd. Daarover schrijf ik in de volgende blogs.

RJV

NB: In Nederland komen verschillende soorten rivierkreeften voor. De bekendste en meest voorkomende is de Amerikaanse Rode Rivierkreeft (Procambarus clarkii), en in deze blog beschrijf ik die soort. Op de themapagina Rivierkreeften zie je o.a. foto's van de verschillende soorten rivierkreeften die in Nederland voorkomen.

Onder mijn blog ' De kwestie van de kreeftjes ', over de oorzaken van de kreeften-invasie, vind je links naar allerlei onderzoeksrapporten.

Lees meer blogposts over rivierkreeften:

Talenten?

Thu, 02 Mar 2023 21:15:50 GMT

Protest tegen een systeem waarin geld nog meer geld wordt. Met wie niet wil meedoen wordt meedogenloos afgerekend.

Overal in onze maatschappij hoor je over de ‘gelijkenis van de talenten’, zelfs nu niemand meer de Bijbel leest. Want dat stukje Bijbel zit diep geworteld in onze samenleving: Stop je talent niet in de grond. Waar je goed in bent, je talenten, dat moet je goed gebruiken.

In de kerk zeggen ze erbij: omdat je elk talent van God hebt gekregen. En ze vertellen ook, dat ‘talent’ in de tijd van de Bijbel heel iets anders betekende dan nu. Het was een soort munteenheid. Dus als je tien talenten kreeg, dan kreeg je tien goudstaven, of laten we zeggen, tien gouden munten.

En omdat het gaat over ‘dingen waar je goed in bent’, zijn wij daarvoor het woord ‘talenten’ gaan gebruiken.

Dus het woord talenten betekende in die tijd heel iets anders, maar toch moeten we begrijpen dat je waar je goed in bent, je goed moet gebruiken. Ik vind dat gek. Volgens mij bedoelde Jezus met die gelijkenis heel iets anders:

Het gaat over een zakenman, die naar het buitenland vertrok. Voor hij ging, gaf hij zijn dienaren gouden munten (‘talenten’). Een gaf hij er tien, een ander vijf, en de laatste één.

De dienaren gingen er mee aan de slag. De man die veel munten had gekregen, maakte het meeste winst. De dienaar met vijf deed het qua rendementspercentage even goed: 100% winst. Maar de man die maar één talent had gekregen, begroef het geld in de grond.

Al eeuwenlang wordt uitgelegd, dat God die man is, die naar het buitenland vertrekt. Dus dat het God is die talenten uitdeelt. De gedachte dat talenten, dus goudstaven, staan voor 'dingen waar je goed in bent', komt denk ik omdat in het verhaal staat dat de dienaar die er tien kreeg, ze kreeg omdat de zakenman inschatte dat hij er goed mee om zou kunnen gaan. Maar straks zal ik je laten zien dat het helemaal niet positief is als je in deze gelijkenis goed met goudstaven kan omgaan.

Toen de man terugkwam, wilde hij weten wat de dienaren met z’n geld gedaan hadden. Over de eerste twee was hij tevreden. Goed gedaan!

Maar op de laatste dienaar werd hij woedend. ‘Gooi ‘m in het buitenste duister’, schreeuwde hij, ‘waar het gehuil is en het tandengeknars!’

De gangbare uitleg zou betekenen, dat mensen die niet goed met hun talenten omgaan, door God zwaar gestraft worden. Want het buitenste duister, dat is… de hel. Een thumbs up, als je goed met je ' talenten' omgaat, zou jou dat helpen? Misschien wel. En het idee dat God dreigt met de hel als je niet goed je best doet, helpt jou dat?

Ik lees het anders. Waarom stopte die dienaar zijn talent in de grond? Omdat hij weinig geloof had in zichzelf? Zelf vertelt hij er dit over, als de zakenman terugkomt uit het buitenland: 'Ik wist dat u een hard mens bent. U maait waar u niet gezaaid hebt en u verzamelt waar u niets hebt uitgestrooid. Daarom heb ik het geld in de grond gestopt.'

Als je maait, waar je niet gezaaid hebt, dan ben je een dief. Verzamelen waar je niet gestrooid hebt, lastig taalgebruik, maar het komt op hetzelfde neer. Want dat pik je in wat anderen hebben gezaaid, waar anderen voor hebben gewerkt. Die zakenman is een rover. “Had het maar op de bank gezet”, schreeuwt hij, “dan had ik tenminste nog rente gekregen!”

Maar de dienaar heeft het in de grond gestopt, omdat hij niet wilde dat de man rente kreeg. 'U bent een schurk, daarom heb ik het in de grond gestopt.' Hij wilde niet dat het geld méér werd. Hij wilde, kort gezegd, niet voor de man met z’n gouden munten werken.

“Het is hetzelfde als met een man die naar het buitenland vertrok”, zo begint deze gelijkenis. Wat is hetzelfde? Hetzelfde als met het verhaal met de tien bruidsmeisjes, wat Jezus vlak ervoor verteld. “Je kan het Koninkrijk van God ook vergelijken met tien bruidsmeisjes…”, zo begint dat verhaal.

En dat verhaal gaat over een vreselijke bruidegom, die ook al eeuwenlang verward wordt met God. Ik zie het als een protest tegen uitsluiting . En zo ook met de gelijkenis daar weer voor, de gelijkenis van de bruiloft waar echt helemaal niemand wil komen. Daarin verzet Jezus zich tegen uitbuiting.

Wat betekent de gelijkenis van de talenten? Ik denk dit: Jezus hekelde een systeem waarin de rijken nog rijker worden. Omdat je met geld makkelijk nog meer geld kunt verdienen. Zeker als je maait waar je niet gezaaid hebt, dus oneerlijk bent. Want dan maak je misbruik van het werk van anderen. Uitbuiting, daar doelt Jezus op. Als een schurk denkt dat je zo'n klus jou wel toevertrouwd is, dat is dat geen aanbeveling.

En van de armen wordt alles afgenomen. Dat is het oneerlijke. Wil je er niet aan meedoen? Kom je in verzet? Dan rekenen de machthebbers meedogenloos met je af.

Zo'n wereld wilde Jezus niet. Hij koos radicaal voor de zwaksten in de samenleving. Hij wilde dat zij ook meetellen.

RJV

De gelijkenis over de talenten kan je vinden in de Bijbel, in het boek Mattheus 25, vers 14 tot 30.

Ik heb 3 blogs geschreven over 'gelijkenissen' uit de Bijbel, die ik anders interpreteer dan gangbaar is:

- Een bruilof waar niemand wil komen! (Over Mattheus 22: 1-14).

- Dwaas of wijs? Over de gelijkenis van de dwaze en wijze bruidsmeisjes (Mattheus 25: 1-12).

- Talenten? Over de gelijkenis van de talenten, de dienaren met het geld (Mattheus 25: 14-30).

Samenspannen met Leon de Winter

Fri, 17 Feb 2023 12:27:13 GMT

Als Poetin verbitterd en argwanend is door Russiagate, dan is dat omdat hij is ontmaskerd.

Dit keer kon onze schrijver, Leon de Winter, niet kiezen tussen fictie en non-fictie. Het is wel een mooi verhaal geworden.

Het is niet waar gebeurd. Het is zelfs zo’n verbeten vloedgolf aan halve waarheden, dat alles wegvangen ondoenlijk is. Er slipt altijd wel wat doorheen. Sterker nog, als we teveel letten op de details, lopen we het risico dat de grootste vis ontsnapt.

Daarom richt ik me op die grote jongen, die zoals wel vaker in De Winter’s vertellingen, zetelt in het Kremlin.

Waar gaat dit vervolgverhaal over (het zijn twee columns)? De kern is ’Russiagate’, ofwel de nepverhalen over Trumps ’samenspanning’ met president Poetin. Dit zinnetje had ik tussen aanhalingstekens moeten zetten, want het is de letterlijke definitie van Leon de Winter.

De gevestigde orde, vertelt De Winter, kon niet verkroppen dat niet Hillary, maar Donald de verkiezingen van 2016 had gewonnen. En daarom suggereerde men dat Donald dit niet op eigen kracht voor elkaar had gekregen, maar met hulp van Rusland. Of liever gezegd, men suggereerde dat Donald had samengespannen met de Russen.

Die suggestie kwam onder andere voort uit het ‘Steele Dossier’, dat later nep bleek te zijn. “Ondanks het feit”, schrijft Leon de Winter, “dat het Amerikaanse establishment wist dat het Steele Dossier fake was, werd een speciale onderzoeksgroep ingesteld, geleid door een voormalige FBI-directeur.”

De beschuldiging aan dat establishment laat ik voor wat het is. Ik zal de zin wel wat aanvullen: Er "werd een speciale onderzoeksgroep ingesteld, geleid door een voormalige FBI-directeur, een Republikein genaamd Robert Mueller. Hij werd aangesteld door de tweede man op justitie, de deputy attorney general van de Republikeinse regering Trump, Rod Rosenstein, die daar op dat moment over ging.

Deze details voeg ik toe, om te laten zien dat de Trump regering wel aan het roer zat toen Mueller aan het werk werd gezet. (En trouwens ook bij de redactie van het rapport, toen het eenmaal was verzonden aan William Barr, de minister van justitie op dat moment.)

Een van de thema’s van Leon de Winter is dat we de media niet kunnen vertrouwen. Zij werken voor diep verborgen duistere machten. Daarmee werkt Leon de Winter aan een basis voor complottheorieën zoals deze: Media en de deep state werkten samen zodat Mueller aangesteld kon worden. In zijn feuilleton van deze week hint hij natuurlijk ook op zo’n complot.

Terug naar Robert Mueller. Zijn opdracht was inderdaad om te onderzoeken of Donald had samengespannen met de Russen.

Wat concludeerde de Republikein Mueller? Kort samengevat dit:

Er is onvoldoende bewijs dat Donald Trump, of zijn campagneteam, heeft samengespannen met de Russen.

Er is ruimschoots bewijs dat de Russen hebben geprobeerd de verkiezingen op illegale, ingrijpende en systematische wijze te beïnvloeden. Zij wilden voorkomen dat Hillary Clinton won en steunden daarom Donald Trump. Ook probeerden de Russen de politieke en sociale onenigheid in de Verenigde Staten uit te lokken en te versterken.

Wat schrijft onze verteller? “Jarenlang heeft Poetin de narratieven van het geruchtencircus meegemaakt, en ook hij moet, net als Trump, verbitterd zijn geraakt door de vloedgolf aan leugens.”

Maar… dat Trump had samengespannen is niet bewezen. Of, laten we De Winter dat gunnen, het was niet waar. Nou ja, Mueller concludeert dat de Trumpisten logen over hun contacten met de Russen en zich hun steun lieten aanleunen. Ze heulden met hem uit opportunisme.

Maar dat de Russen hebben geprobeerd Donald Trump te bevoordelen, dat is wel bewezen. Sterker nog, het lijkt mij aannemelijk (en de FBI ook) dat de opdracht om dit te doen, kwam uit de hoogste regionen van het Kremlin. Tenzij Poetin een willoze marionet was van de Russische deep state (grapje), was hij er bij betrokken. Als hij verbitterd is geraakt, dan zal dat zijn omdat hij ontmaskerd was, niet vanwege de vloedgolf aan leugens.

De Winter schetst een romantisch beeld van de Russische dictator. “Ik stel me voor dat zijn verzonnen rol in 'Russiagate' bij Poetin in slechts één zekerheid geresulteerd heeft: de echte machten in de VS worden niet gekozen maar zetelen in onaantastbare instituties die er niet voor terugschrikken het resultaat van democratische verkiezingen te ondermijnen.”

Hemeltje lief, de grote democratische vredestichter Poetin schrikt zich een ongeluk van de boze intenties van de ‘echte machten’. Kom op zeg, Leon.

Maar Leon de Winter schrijft: “Het kan niet anders – ik blijf speculeren - dan dat ’Russiagate’ het Kremlin tot razernij heeft gebracht.” Nou ja, laten we waarderen dat hij het speculeren noemt.

Maar eigenlijk noem ik het geen speculeren, maar jokken. Twee keer zegt Leon de Winter dat het niet zijn bedoeling is om Vladimir Poetin vrij te spreken. Dat is net zoiets als zeggen dat je niks tegen asielzoekers hebt, maar dat het wel altijd dezelfde zijn die je fiets stelen.

Volgens de Winter heeft Russiagate, het beschuldigen van het Kremlin, “gevaarlijke echo’s gehad in het Kremlin, en dus ook ten aanzien van Ruslands inval in Oekraïne".

Okay, hier maakt De Winter een lastige sprong. Het komt erop neer dat Poetin, in de strijd tegen Trump, waarbij hij in Leon’s verhaal ‘collateral damage’ was, dus nevenschade, ontzettend argwanend is geworden. Ik zou zeggen volkomen paranoïde. Hij denkt dat we 't om hem gemunt hebben. Volgens Leon de Winter ging hij door Russiagate denken dat Oekraïne lid ging worden van de Navo. En daarom besloot Poetin Oekraïne over te nemen voordat de Navo zich daar had genesteld.

Met andere woorden, suggereert Leon de Winter, ‘het Westen’ heeft de oorlog in Oekraïne over ons afgeroepen. Poetin kon niet anders dan aanvallen.

Dit is precies het verhaal dat Poetin in Rusland zelf vertelt.

Het is totale onzin. Misschien is Poetin wel paranoide geworden, maar niet omdat hij valselijk beschuldigd werd. Want de beschuldiging was terecht, en Poetin weet dat natuurlijk ook. Maar Leon de Winter heeft ervoor gekozen Poetin te helpen om zijn leugen te verspreiden. Misschien is het geen samenspannen. Maar wel heulen.

RJV

Open jouw armen

Thu, 16 Feb 2023 11:23:35 GMT

Omarm de chaos, zegt Jan Rotmans, want daarna wordt het beter. Is dat zo? En is het voor iedereen zo?

Chaos, zegt Jan Rotmans, is een symbool van hoop. Want hoe groter de chaos, hoe dieper we bij de kern van een transitie, verandering, komen. “Leer van de chaos te houden”, schrijft hij in zijn boek Omarm de chaos .

Ervaar jij nu dat we in een chaotische tijd leven? Bijvoorbeeld door de pandemie, de omgekeerde vlaggen, de activisten op de A12? Of door de boerenbedrijven die moeten worden uitgekocht, de onzekerheid voor boeren, de vervuiling bij Tata Steel? De klimaatverandering, de oorlog in Oekraïne? Het toeslagen schandaal? Het gehakketak van politici?

Ik denk het wel. De crises buitelen over elkaar heen, en elke crisis lijkt iets van ons te eisen. We moeten veranderen, volgens Jan Rotmans, want anders worden de problemen onoplosbaar. ‘Transitie’ is nodig.

Maar liefst tien crises onderscheidt Rotmans. Tien transities zijn nodig. Samen zorgen ze voor een “verandering van tijdperk”.

Transities beginnen klein. Er ontstaan nieuwe ideeën, experimenten, bewustwording. Het is nog niet groot, niet veel mensen zien dat er iets verandert.

Naarmate de tijd vordert, sterven veel ideeën een stille dood. Andere experimenten blijken succesvoller, en zo begint verandering te groeien. Het kan nog alle kanten op, en de groep mensen die er mee te maken hebben wordt langzaam groter.

En op een gegeven moment is ‘t wel duidelijk dat er iets gaat veranderen, en steeds meer mensen merken dat. En dan komt er een kantelpunt, of een kantelperiode. Dan is de verandering eigenlijk niet meer te stoppen. Het nieuwe blijkt beter, en verdringt het oude.

Ken je er kleine voorbeelden van? Neem smartphones. We waren blij verwonderd over die Nokia’s, en toen kwam er iets beters, en op een gegeven moment had iedereen een smartphone.

Omdat de meeste mensen de kleine innovaties en nieuwe ideeën eerst niet zien, kunnen veranderingen ons soms overvallen. Maar, schrijft Jan Rotmans, als je nou maar diep genoeg kijkt, dan kan je het wel zien aankomen. Eigenlijk zijn het die diep verborgen ontwikkelingen die de richting bepalen, en niet wat we aan het oppervlak zien. We zagen vroeger die fantastische Nokia’s en we dachten dat ‘t de toekomst had. Maar ondertussen werden allang nieuwe data technieken ontwikkeld, en touchscreens, en waren er ideeën voor muziek en foto’s op een telefoon. En apps. Dat zagen we nog niet, maar het bleek de toekomst.

Jan Rotmans illustreert het met een strofe van Stef Bos:

De golven zijn de dagen

De dagen van het jaar

En het lijkt of zij vertellen

Hoe het ons vergaat

Maar de onderstroom

Die niemand ziet

Bepaalt de richting

Op elk gebied

Ter bemoediging geeft Jan Rotmans voorbeelden van vernieuwingen in die ‘onderstroom’. Hij ziet het als innovaties die de huidige crises gaan oplossen, kleine tekenen van verandering die aanstaande is.

Door goed in de onderstroom te kijken, kan je transities sturen. Je kunt bepaalde innovaties stimuleren, met fiscale of financiële impulsen (belastingen, subsidies). Je kunt wetten maken. Of bepaald gedrag stimuleren.

Mensen maken systemen en systemen vormen mensen. Dit betekent dat we niet machteloos zijn, maar zelf iets kunnen doen, schrijft Jan Rotmans.

Kleine borreltjes worden golven en dan woeste baren, chaos lijkt ons te overvallen, en dan kantelt het. Omarm die chaos, want daarna wordt het beter.

Is dat zo? En is het voor iedereen zo?

Er moet een Ministerie van Afbraak komen, zegt Rotmans, want dan kunnen we de oude structuren beter opruimen, en vernieuwing versnellen. Maar dat geldt alleen als je die verandering ook wilt.

En zoals ik gisteren liet zien, is het maar de vraag of iedereen dezelfde verandering wil . Niet alleen Jan Rotmans kijkt diep in die onderstroom, maar ook politieke partijen, zoals BBB. Die ziet van alles borrelen, maar wil het in de kiem smoren. “De zeggenschap van voedselproducenten bij de waterschappen blijft behouden om zo de voedselproductie veilig te stellen”, zegt BBB . Zij willen geen democratische transitie.

En je kunt ook in de onderstroom kijken, en zien dat er iets borrelt met bijvoorbeeld gender. Dat kan je gaan stimuleren, door het in verband te brengen met moedergevoelens. Dan tweet je dat een kinderboek moet worden verboden, waarin afgeweken wordt van het beeld van een gezin met een man en een vrouw. Of je gaat je afzetten tegen ‘wokisme’.

Een kantelpunt kan ook bereikt worden in een verandering die je helemaal niet wilt, maar een klein groepje met kwade bedoelingen wel. Op dat kantelpunt is er geen weg meer terug, zegt Jan Rotmans. Stel dat er iets borrelt en opbloeit dat te maken heeft met het uitsluiten van een bepaalde bevolkingsgroep… Stel dat iemand onrustgevoelens aanwakkert en een zondebok goed kan gebruiken… Stel dat het kantelt naar een tijdperk waarin niet iedereen meetelt…

We kunnen de crises oplossen, dat ben ik met Jan Rotmans eens. En ik ben hem dankbaar voor het delen van zijn inzicht in transities. Maar ik denk niet dat chaos altijd betekent dat het goed komt. Het kan goed komen, het kan een kans zijn op verbetering. Maar dat is niet gegarandeerd.

Zullen we de bemoedigende aansporing van Jan Rotmans toch maar omarmen? Want ik denk dat we de veranderingen niet kunnen ontwijken.

Als jij deze tijd ook ervaart als chaotisch, dan vergt dat iets van je. Het maakt je ongerust. Dat is zo als je opziet tegen verandering, of het eigenlijk niet wilt, wat natuurlijk jouw goed recht is. Het is ook zo als je hoopt op verandering, maar zo weinig ziet verbeteren. Blijf er niet alleen mee zitten. Sluit je aan bij anderen, bij wie het goed voelt. Open samen je armen, voor alles dat op ons af komt. Ik ben er van overtuigd dat als we het samen doen, alles dat komt aanpakken, ook als we het maar half eens zijn, we beter uit de chaos kunnen komen. En dan komt er een tijd van rust.

Ik hoop dat we bij elkaar kunnen blijven, voorstanders, tegenstanders, ‘middenstanders’, iedereen telt mee. Wat er ook komt.

Hoe groter de afstand

Hoe beter je zien kan

Waar je vandaan komt

Waarheen je gaat

Hoe meer dat je geeft

Hoe meer dat je krijgt

Hoe meer je iets loslaat

Hoe langer het blijft

Open jouw armen

Open jouw armen voor alles dat komt

Open jouw armen

De weg naar de stilte gaat dwars door de storm

RJV

Het eerste fragment komt uit de song De Onderstroom van Stef Bos

Het tweede fragment is uit de song Ruimte van Stef Bos

Omarm de chaos

Tue, 14 Feb 2023 18:34:02 GMT

Helpt 'Omarm de chaos' om de aanstaande verkiezings-chaos beter te begrijpen?

Laatst sprak ik bij een ‘leesclub’, dat is een bijeenkomst waarin een boek wordt besproken, door mensen die het allemaal gelezen hebben. ‘Omarm de chaos’ van Jan Rotmans was het ditmaal.

"Wie is overwegend positief over het boek", vroeg ik, en de zaal was unaniem. Heeft het je een hart onder de riem gestoken, had ik eerder in de kleine groepsbesprekingen gevraagd. Voor velen wel. Dat lijkt mij fijn om te horen voor Jan Rotmans, want ik denk dat hij het boek bedoelt als steun. Hij weet veel van ‘transities’, en zijn eerste zin is: ‘Het is helemaal niet gek als je nu onrustig bent’.

Want we leven in een "verandering van tijdperk". Een tussentijd , waarin we het oude moeten loslaten en het nieuwe moeten aanvaarden. Dat gaat niet soepel, maar chaotisch, met veel onzekerheid, verdriet, ruzies, gevoelens van verlies en vijandigheid. Misschien wel met oorlog. Maar Jan Rotmans wil ons helpen om anders te kijken naar “chaos en crisis: zie het niet meteen als een probleem, maar als een kans om het wezenlijk anders te doen”.

Ik was bij de leesclub in de aanloop naar de verkiezingen, ik was eigenlijk op campagne. En daarom leek het me leuk om de verkiezingsleus van mijn partij, “Je kunt nu nog kiezen”, te laten zien in het licht van Omarm de chaos. Misschien helpt het om de aanstaande verkiezings-chaos beter te begrijpen.

Op de foto (onderaan) zie je mij voor een afbeelding uit het boek, waarin het verloop van een veranderingsproces wordt geschetst, en de huidige status van verschillende onderdelen. Jan Rotmans schetst tien onderdelen van de verandering die we doormaken, tien transities. Zo’n transitie begint klein, onzichtbaar, onbeduidend, onbestemd ook nog. Het kan nog alle kanten uit. Maar dan gaat er steeds meer veranderen in een bepaalde richting, totdat er een ‘kantelperiode’ komt. De verandering is goed zichtbaar, en ook niet meer te stoppen. Maar nog wel te vertragen.

Wat kan je “nu nog kiezen”? Op het kantelpunt niet zoveel. Je kunt kiezen voor versnellen, of vertragen. Dat geldt voor de energietransitie, het rode sterretje in de grafiek. Vandaar dat één van de speerpunten van een lokale fractie van Partij voor de Dieren is: “ Het waterschap is uiterlijk in 2030 klimaatneutraal ”. Dat we overstappen op fossielvrije energie, is onontkoombaar. We moeten alleen zorgen dat we het tempo er in houden. Vandaar dat een jaartal genoemd wordt.

Een ander speerpunt van dezelfde lokale fractie luidt: “ Het waterschap biedt een gezonde leefomgeving voor watervogels, zoogdieren en vissen ”. Dit gaat over de manier waarop we de ruimte die we hebben verdelen. De ruimte-crisis is nog niet zo zichtbaar. Het is het gele sterretje links in de curve. De transitie is nog helemaal in het begin, en het kan nog alle kanten op. Vandaar dat het speerpunt idealistisch is, een richting zoekt, een beeld probeert te schetsen.

Laten we in deze blogpost ook eens kijken naar de slogans van andere partijen.

“ Nederland veranderen? Kan gewoon ”, zegt Groen Links. Als het om de energie-transitie gaat, in de kantelperiode, zullen veel mensen dat beamen. Maximale energiebesparing, op alle daken zonnepanelen, meer windparken op zee , zegt Groen Links. Dat kan inderdaad.

Voor de voedseltransitie, het groene sterretje, is het minder vanzelfsprekend. Veranderingen worden al zichtbaar. Maar de richting is nog lang niet duidelijk. Groen Links heeft dan ook stevige taal nodig: “ We stoppen met grootschalige en dieronvriendelijke megastallen en halveren de veestapel ”. Kan gewoon?

Wat zegt BBB? “ Iedere dag BBBeter ”. Een grappige slogan natuurlijk. Het hint op verandering, maar niet op een verandering die plaatsvindt in de chaos die Jan Rotmans voorziet.

De energie-transitie ziet BBB denk ik als een gelopen race. Ze besteden er geen apart hoofdstuk aan in hun programma. Hier en daar wel wat gemopper, zoals “ Elke boer wil voedsel- of bloemenboer zijn en geen energieboer ”.

Als het gaat om de ruimte-transitie, waar nog niks verandert maar de messen wel geslepen worden, zegt BBB: “ Vruchtbare gronden blijven beschikbaar voor voedselproductie ”. Helemaal geen verandering dus, als het aan BBB ligt.

Nog twee speerpunten van BBB:

“De zeggenschap van voedselproducenten bij de waterschappen blijft behouden om zo de voedselproductie veilig te stellen”. Dit gaat over democratie, het blauwachtige sterretje helemaal links. BBB zet de hakken in het zand. (Met voedselproducenten bedoelen ze trouwens de boeren.)

“Er komen geen beleidswijzigingen zonder voorafgaande praktijkproeven bij representatieve bedrijven”. Dit gaat over de circulaire-transitie (het vierde sterretje van links), en de voedseltransitie. Die bevinden zich in een fase waarin er volop geïnnoveerd wordt, nieuwe dingen een kans moeten krijgen om te veranderen. BBB wil het in de kiem kunnen smoren.

Sommige ontspruitende veranderingen kunnen worden tegengehouden, of een andere richting uit gebogen, andere alleen vertraagd. Goed om te weten in deze tijden. Deze verkiezingen worden een botsing over wel of niet veranderen.

“Mensen maken systemen en systemen vormen mensen”, schrijft Jan Rotmans. Dat betekent volgens hem dat we niet machteloos zijn, maar het systeem kunnen veranderen. Met kleine stapjes, dus langzaam. Maar in een tijd van chaos, zoals nu, kan het opeens veel sneller gaan. Dus, als je verandering wilt, zegt Jan Rotmans, omarm de chaos.

Een helemaal kritiekloze leesclub leek me niet spannend, en daarom heb ik toch wat milde vraagtekens geplaatst. Daarover schrijf ik in de volgende blogpost .

RJV

Het zout der aarde

Mon, 13 Feb 2023 18:00:28 GMT

Kunnen we de klimaatactivisten op de A12 'het zout der aarde' noemen?

Ik vond het grappig om te lezen dat iemand de zondagse preek op sociale media een ‘ kots preek ’ had genoemd. Nooit bij stilgestaan dat gemopper op de preek nu ook op Twitter of LinkedIn gebeurt.

Ik denk dat de preek van Carola Dahmen veel losmaakte omdat de boodschap ongemakkelijk was. In mijn eigen woorden gezegd, het vroeg begrip voor iets wat grote groepen tegenstaat. Leek op te roepen om een kant te kiezen, politiek bijna, met een verwijzing naar de bijbel. Wat denkt die dominee wel? “Deze vrouw had nooit in het ambt beroepen mogen worden”, schreef iemand op Twitter.

Dominee Dahmen preekte over een andere dominee, Rozemarijn van ‘t Einde, die klimaatactivist is. Ze had de A12 geblokkeerd met andere demonstranten, waarvan honderden door de politie werden gearresteerd. ‘Waarom moet dat zo nodig, het is verboden, het is gevaarlijk’, hoor je mensen denken. Sommige keren zich ervan af, willen zich er niet mee associëren.

Zou je de A12-activisten ook het ‘zout der aarde’ kunnen noemen?, vraagt dominee Dahmen in haar preek. Dat is bijbelse taal, maar ook als je niet gelooft kan je iets van de preek opsteken. Want niet alleen gelovige mensen ervaren wrevel als ze de acties van klimaatactivisten zien. Je zou de vraag ook alledaags kunnen stellen: Vervullen de activisten met acties die ons tegenstaan, een belangrijke taak?

In de bijbelse verhalen zijn wij dat, het zout der aarde. Wij, mensen, of wij, het volk Israël, of wij, de volgers van Jezus. Wie precies met ‘wij’ worden bedoeld, is een vraag die je mag stellen, maar het betekent dat je een ambassadeur bent. Of, in bijbelse taal, een getuige van Liefde.

In een interview met de Volkskrant las ik welke invulling dominee van ‘t Einde daar aan geeft:

“Ik laat mij inspireren door de dingen die Jezus aanraadt en doet. Geweldloos verzet is daar een belangrijk onderdeel van. Jezus zegt: als iemand je op de rechterwang slaat, keer hem dan ook de linkerwang toe. Dat betekent dus niet dat je in elkaar moet krimpen en op je rug moet gaan liggen. Nee, Jezus daagt uit: blijf in contact met degene die jou slaat, zeg dat je niet akkoord gaat. Wijk niet. Zo neem je de macht bij de ander weg en neem je op creatieve manier initiatief.”

In de preek haalt de dominee nog een ander voorbeeld aan: ‘een extra mijl gaan’. Dat is een uitdrukking die we in management taal ook wel eens gebruiken, dan gaat het om medewerkers extra motiveren. Het komt uit de bijbel: ‘Als iemand je dwingt om één mijl zijn spullen voor hem te dragen, loop dan twee mijl met hem mee’.

Dominee Dahmen legt uit wat het eigenlijk betekent: In de tijd van Jezus, hadden Romeinse soldaten het recht om burgers te dwingen om hun spullen te dragen, gedurende één mijl. Dat is natuurlijk vernederend. Een jong broekie in een uniform van de bezetter pikt jou er uit en dwingt je zijn tassen te sjouwen. Maar als je ook de tweede mijl met zijn spullen loopt, dan zijn de rollen omgedraaid. Want dan is de soldaat in overtreding. Je hebt verbinding gezocht en kunt met hem in gesprek gaan, op basis van gelijkwaardigheid.

Ik had een collega, voor wie het geloof, voor zover ik weet, volkomen betekenisloos is. Maar toen we eens een groep klanten te gast hadden en de lunch begon, ging hij staan en vroeg hij een moment van stilte om mensen de gelegenheid te geven voor gebed.

Geen van de gasten maakte er gebruik van, althans, ik zag niemand de ogen sluiten of de handen vouwen. Maar later hoorde ik dat mensen mijn collega dankbaar waren, omdat hij voor hen was opgekomen, hen niet had weggezet als achterlijke gelovigen.

Eigenlijk was hij ook het zout der aarde. Want hij stond op, in dit geval letterlijk, en deed wat in zijn ogen goed was, niet voor zichzelf, maar voor onze gasten. Hij keerde als het ware zijn andere wang toe aan mensen die bidden voor het eten belachelijk vinden. Zodat hij aan hen kon uitleggen, dat het volgens hem draait om wat jouw gasten belangrijk vinden.

Zout geeft smaak, als je het goed gebruikt. In het bijbelboek Matteus 5, waar de kots-preek over gaat, staan praktische tips over wat je kunt doen om het zout der aarde te zijn. Sommige tips gaan over je persoonlijke leven. Andere tips hebben te maken met protest, met opkomen voor jezelf, of voor anderen. Voor mijn gevoel wijzen de tips steeds op het omgekeerde van wat je misschien denkt. Op iets wat je niet wilt doen, waarmee je niet geassocieerd wilt worden. Waar je bijna van kotst. Maar wat je toch kunt doen om je te verbinden met een ander, ook al is het je tegenstander.

We beleven een heftige tijd. Er zijn veel crises tegelijk, oorlog, klimaatverandering, vertrouwenscrisis, stikstof, armoede, migranten en nog veel meer. Er lijkt veel te gaan veranderen en het is niet vanzelfsprekend dat je daar blij mee bent. Je ziet dan ook veel beweging in tegendraadse richting: omgekeerde vlaggen, als teken dat je niet mee wil doen, je afkeert.

Als je dat doet, een rij vlaggen op hun kop in het gras steken, ben je dan ook het zout der aarde? Het zou best kunnen zijn dat iemand kan uitleggen van wel. Zo is het vaak met bijbeltaal. Ik stel mezelf die vraag om te prikkelen, ik ben niet stellig over het antwoord.

Voor wie kom je op? Gaat het je om geld, of machtsvertoon? Welke methode kies je? Ben je bereid te geven? Ben je bereid iets kwijt te raken, in te schikken voor anderen? Zoek je verbinding, wil je in gesprek?

Kunnen we de klimaatactivisten op de A12 'zout der aarde' noemen?

Mijn antwoord is ja, of ze nou bij de christelijke tak van Extinction Rebellion behoren of niet. Je kunt ook het zout der aarde zijn als je niet gelooft, vind ik. Het gaat erom wat je doet.

Want de activisten komen op voor het kwetsbare. Voor onze leefomgeving, en voor mensen en dieren die als eerste de dupe zijn van klimaatverandering. Dat zijn niet rijke mensen waar je graag mee op de foto gaat, maar de zwakken. Ze doen het niet voor persoonlijk gewin, integendeel, het levert ze boetes op. De politie lichtte hen van hun bed, waardoor ze verslagen leken. Maar door de publiciteit die dat genereerde waren de rollen de volgende dag omgedraaid. Nu hebben veel meer mensen hun boodschap gehoord.

Wat een kotsverhaal. Moet ik nu ook gaan demonstreren? Wil de dominee soms zeggen dat het aan mij ligt?

We worden geprikkeld tot vragen aan onszelf. Daar is een preek voor bedoeld .

RJV

De opzettelijke denkfouten van Leon de Winter

Tue, 31 Jan 2023 21:17:32 GMT

Leon de Winter schrijft mooi, dus hij heeft gelijk. En wie zwijgt, stemt toe.

Het was een hele kluif dit keer, de wekelijkse puzzel van Leon de Winter in de Telegraaf. Nu hij uitgekauwd is op het genre hondenfluitisme , heeft hij weer iets nieuws bedacht: een column waarin elke redenering een drogreden is!

In ons dagelijks spraakgebruik gebruiken we het woord ‘drogreden’ vaak om aan te geven dat wat iemand beweert niet waar is. Bijvoorbeeld als iemand zegt, ‘ik heb niet op je oproep gereageerd, want m’n telefoon was leeg’. Maar ik bedoel met drogreden ‘denkfout’, met een conclusie die logisch lijkt, maar het niet is.

Er bestaan dikke boeken met voorbeelden over. De meeste denkfouten hebben latijnse namen, omdat men in de oudheid al begonnen is met ze te bestuderen.

Het vriendelijke van Leon de Winter is dat hij zijn lezers altijd een hint geeft. Je moet dan wel begrijpen dat zijn columns eigenlijk puzzels zijn, anders ontgaat je die uitgestoken hand: "Extinction Rebellion beweert: we verkeren in een klimaatcrisis, klimaatrampen volgen zich op, de aarde staat bijna in brand. De feiten zijn daarmee in tegenspraak, maar wat maakt dat uit?”

Gek genoeg wist ik meteen, dit gaat over logica. En niet over feiten, zoals de vreemde titel van de column je laat geloven. (“ Feiten geen rol bij Extinction Rebellion ”.)

Nee, de aarde staat niet letterlijk in brand. Klimaatrampen volgen elkaar op, maar wat is een ramp, en elkaar opvolgen suggereert 'vaak', en wat is vaak, dus je zou kunnen denken, het valt nogal mee. Er is dus geen klimaatcrisis? Dat volgt er niet uit, maar Leon de Winter heeft natuurlijk wel recht op zijn eigen mening. Net als Extinction Rebellion, die er op haar website valide argumenten voor geeft. Ze verwijzen bijvoorbeeld naar relevante, correct geïnterpreteerde, goed onderbouwde wetenschap.

Letterlijk elke redenering in de column bevat een drogreden. Dat is natuurlijk geen toeval. De column lijkt aanvankelijk bedoeld als jij-bak.

Laten we dit eens nemen: “De atmosfeer warmt sinds het begin van de industriële revolutie op, zegt de website van Extinction Rebellion – dat klopt. Maar daaraan vooraf ging een periode van afkoeling, en die afkoeling was geen feest: droogte, mislukte oogsten, honger en ziekten.”

De redenering van Extinction Rebellion zou een voorbeeld van ‘na dit, dus door dit’ kunnen zijn. Zoals in ‘de haan kraaide, en daarna werd het licht’. ‘Daarna’ verwarren we dan met ‘daardoor’. Of, ik nam een pilletje, en toen werd ik beter. Soms word je beter van een pilletje, dat maakt het weleens moeilijk te zien dat er in andere gevallen sprake is van een denkfout. Dus als Extinction Rebellion verder geen argumenten zou leveren, is hier sprake van een drogreden.

De zin die Leon de Winter erachter plakt, moeten we denk ik zien als een grap. 'Maar daarvoor was het ook naar!'. Irrelevant natuurlijk voor de vraag of menselijk handelen de opwarming veroorzaakt.

Dit is ook een leuke:

“Het klimaat is het resultaat van onwaarschijnlijk ingewikkelde processen, die we niet helemaal begrijpen. Onlangs verschenen er berichten over de draaiing van de gloeiendhete ijzerkern in het centrum van onze aarde. Die kern draaide mee met de aarde maar begint nu tegen de rotatiebeweging van de aarde in te bewegen. Wat betekent dat voor de aardkorst, ofwel voor vulkanisme, ofwel voor het klimaat? We hebben geen idee. Zou het blokkeren van een snelweg ons redden?”

Oftewel ’We weten niet wat de verandering van draairichting van de kern van de aarde betekent, dus weten we niet wat de opwarming van de aarde veroorzaakt’. Een vals compromis natuurlijk.

Het einde van de column bevat diverse variaties op de denkfout ‘Hypocrieten hebben ongelijk’. Met die redenering willen ze je bijvoorbeeld wijs maken dat iemand die zegt dat varkens in de vee-industrie onnoemelijk lijden, terwijl hij wel varkensvlees eet, ongelijk heeft. Dus dat er geen varkens in nood zijn. Maar al steel ik, al ben ik een moordenaar, dan kan ik nog steeds gelijk hebben. De Winter suggereert bijvoorbeeld dat klimaatactivisten ongelijk hebben als ze kleding met kleurstoffen dragen.

Die puzzels van Leon de Winter vind ik misschien wel grappig, als ze geen schade berokkenen. Maar helaas, mensen trappen er in. Drogredenen en leugens, het is een arsenaal dat ingezet wordt door mensen die dierenleed propageren, vervuiling bagatelliseren, klimaatverandering onzin noemen, kortom, door mensen die noodzakelijke verandering willen vertragen of blokkeren. Hun drogredenen zijn opzettelijke denkfouten, bedoeld om twijfel te zaaien over feiten en valide redeneringen.

Ik hoop steeds dat het voor Leon de Winter maar een spelletje is, dat hij het niet echt meent, omdat ik hem zo’n goede schrijver vind. 'Hij schrijft mooi, dus hij heeft gelijk'. (Denkfout.)

Ik zou er net zo lief niks over schrijven, maar dan zou hij kunnen zeggen: Wie zwijgt stemt toe!

RJV

Adema: "Excuses aan de snoek"

Thu, 26 Jan 2023 09:45:38 GMT

Wat hebben de verplichte bufferzones met rivierkreeften en verhongerde snoeken te maken?

Minister Adema heeft een zonde begaan en vond het nodig om niet alleen zijn excuses aan te bieden aan de Tweede Kamer, maar ook aan ‘de boeren’. Maar eigenlijk had hij diep door het stof moeten gaan voor heel veel anderen. Bijvoorbeeld voor de voormalige inwoners van de Krimpenerwaard, zoals de snoek.

'De boeren' hebben juist baat bij dit ik-speel-de-zondebok-toneelstukje van de minister. Hij heeft immers tot 1 maart uitstel geforceerd, zodat vanaf 16 februari, want vanaf dan mag het, de boeren nog twee weken lang zoveel mogelijk mest kunnen uitrijden. Zij moeten Piet Adema juist dankbaar zijn!

Wat is er gebeurd, en waarom zijn de inwoners van de Krimpenerwaard (en vele anderen) daar de dupe van?

In Nederland mochten boeren meer mest op hun land uitrijden dan in andere landen, namelijk ongeveer 50% meer. Het gevolg hiervan is natuurlijk een kostenvoordeel ten opzichte van boeren in andere landen. Want als je de mest niet over het land mag verspreiden, moet je het laten afvoeren en verbranden. Mede daarom werd dit voortrekken, die de ‘derogatie’ wordt genoemd, afgeschaft.

Maar minister Adema had een overgangsperiode bedongen, onder een paar strikte voorwaarden, waaronder ‘bufferzones’: bij een sloot moet een strook van 3 meter vanaf het water onbemest blijven, om te voorkomen dat er meststoffen in het water terecht komen. Adema wilde die voorwaarde aan z'n laars lappen. En de Tweede Kamer niet informeren over de aanmaning die hij ontving uit Brussel.

Is het erg, als er mest in het water komt, met name fosfaat? Ja, dat is heel erg. In de Krimpenerwaard bijvoorbeeld, zijn de gevolgen zo verschrikkelijk, dat het waterschap een brandbrief aan minister Adema heeft gestuurd, een schreeuw om hulp. Herstel zal draconische maatregelen vergen.

Zo zit het: de fosfaatvervuiling in het water, ook wel 'P-belasting' genoemd, vormt overdadig voedsel voor algen, die exponentieel in aantal groeien. Hierdoor wordt het water troebel. Als gevolg hiervan kunnen roofvissen, zoals snoek, in dit water niets zien, niets vangen en niet meer leven. En als gevolg daarvan kon de uitheemse Amerikaanse rode rivierkreeft, die iemand ergens in het water gekieperd heeft, zich bijna ongestoord vermenigvuldigen. Want deze kreeften krijgen heel veel nakomelingen, juist omdat de meeste normaalgesproken worden opgegeten, bijvoorbeeld door snoeken.

In de Krimpenerwaard krioelt het nu van de kreeften, die alle waterplanten hebben vernietigd. Van het eco-systeem is niet veel meer over. De “leeg- en kaalgevreten sloten” zijn “nu stil en levenloos” , zegt het waterschap. En zo is het op veel plaatsen in Nederland.

En die bufferzones zijn dus bedoeld om te voorkomen dat er nog meer vervuiling in het water komt. Hoewel het al veel te laat is, er is ontstellend veel meer nodig om dit probleem op te lossen. Maar de bufferzones om de vervuiling enigszins tegen te gaan, zijn goed.

Dus daarom vind ik, dat als minister Adema het nodig vindt om niet alleen aan de Tweede Kamer excuses aan te bieden, dat hij dan de (voormalige) inwoners van de Krimpenerwaard niet moet overslaan. Zoals de verhongerde snoeken. Of tellen alleen ‘de boeren’ mee?

RJV

Lees ook: " De kwestie van de kreeftjes ". Whodunit?

Dwaas of wijs?

Sun, 15 Jan 2023 21:14:57 GMT

Jammer dat van een protest tegen uitsluiting, een pleidooi voor uitsluiting is gemaakt.

Hoe zie jij een vakantieparadijs?

Van een vrouw op de radio hoorde ik het zo: ‘Een vakantieparadijs kan je vergelijken met lange rijen voor de security check. Het duurt eindeloos. Je wordt uit de rij gehaald en een man gaat met z’n handen over je lichaam op een vreselijke, onbeschofte wijze. Als ze zien dat je uit Curaçao komt, schelden ze je uit.’

Zo lees ik ook ‘Het verhaal van de tien bruidsmeisjes’. ‘De wijze en de dwaze maagden’ wordt het genoemd. Het staat in de Bijbel.

Jezus begint het zo: ”Je kan het Koninkrijk van God ook vergelijken met tien bruidsmeisjes die met hun olielampen op weg gingen om de bruidegom op te wachten. Vijf meisjes waren dwaas en vijf waren verstandig.”

Want de vijf wijze meisjes hadden namelijk extra lampolie meegenomen.

Het duurt eindeloos voor de bruidegom komt opdagen. En de vijf dwaze meisjes hebben niet genoeg lampolie. Ze willen wat lenen van de wijze meisjes, maar die weigeren. Ga maar naar een winkel, krijgen ze te horen. Dat doen ze dan maar.

Ondertussen komt de bruidegom. De wijze meisjes met hun lampen mogen naar binnen. Even later komen de andere meisjes terug van de winkel. Zij bellen aan natuurlijk, of ze bonzen op de deur, maar ze komen er niet meer in. “Ik ken jullie niet”, zegt de bruidegom. Opzouten.

Wacht even. Dus het Koninkrijk van God kan je vergelijken met een ongastvrije bruidegom, die ook nog eens te laat komt, en bruidsmeisjes die niks willen delen? Het Koninkrijk van God kan je vergelijken met mensen die niet al te handig opereren, en er gelijk niet meer in komen? Ook al zijn ze goedbedoelend?

Dat lijkt mij sterk. Maar eeuwenlang heeft de kerk dit zo uitgelegd: Die bruidegom, dat is Jezus. Hij komt ooit terug op aarde, en als je er dan niet klaar voor bent, bijvoorbeeld omdat je zondig bent, en geen vergiffenis hebt gevraagd, dan is het te laat. Dan sta je erbuiten.

Ik denk niet dat Jezus dit bedoelde. Ten eerste geloof ik niet dat hij dit verhaal vertelde om over z’n eigen wederkomst te vertellen. Hij liep tenslotte gewoon op aarde rond. Niemand van de mensen met wie hij omging zou begrijpen waar hij het over had.

Ik denk ook niet dat hij God zelf bedoelde, met die bruidegom. Want over God spreekt hij als over een fijne vader, die er altijd is voor zijn kinderen. Die zou de meisjes heus binnengelaten hebben.

Wat betekent deze gelijkenis dan wel?

Ik denk dat Jezus zich richtte op de leiders van de tempel, de hogepriester en de andere priesters, en op de Farizeeën. Net als in de hoofdstukken die eraan voorafgaan.

Vergelijk het met de vrouw die over een 'vakantieparadijs' sprak. Haar toon was sarcastisch. Misschien zei Jezus het spottend, “Koninkrijk van God” . Dan doelde hij op de tempel, zogenaamd een Koninkrijk van God, maar in werkelijkheid een plaats van schaamteloze uitbuiting. Daarom zorgde hij voor een oproer in de tempel.

Of misschien bedoelde hij dat de wereld waarin hij leefde, de streek rond Jeruzalem, eigenlijk niet van mensen is, maar van God. Dat mensen een vreselijke plaats hebben gemaakt van het Koninkrijk van God.

Als je op die plaats een verkeerde keuze maakt in je leven, dan ben je de dupe. De mensen die het beter getroffen hebben, laten je stikken. Zoek het zelf maar uit, zeggen ze. Je komt voor gesloten deuren. Je vist achter het net.

En het is een plaats waar de rijken nog rijker worden. Met geld maak je nog meer geld. En van de armen wordt alles afgenomen. Daarover gaat het verhaal dat Jezus meteen na de gelijkenis van de dwaze meisjes vertelde, over de talenten .

Jezus koos voor de zwaksten. Voor mensen die fouten maken, of weinig kans hebben gehad om het goed te doen. En de dupe zijn van de arrogantie van anderen.

En zijn gelijkenis is een protest. 'Koninkrijk van God? Laat me niet lachen. Wie het even niet goed doet, wordt uitgesloten! Dat is wat jullie ervan gemaakt hebben!'

Jammer dat van een protest tegen uitsluiting, een pleidooi voor uitsluiting is gemaakt. Zodat we vergeten waar het echt om gaat: Iedereen telt mee.

RJV

De gelijkenis over de dwaze en wijze bruidsmeisjes kan je vinden in de Bijbel, in het boek Mattheus 25, vers 1 tot 12. Het verhaal over Jezus' oproep in de tempel lees je in Mattheus 21, vers 12 en 13.

Ik heb 3 blogs geschreven over 'gelijkenissen' uit de Bijbel, die ik anders interpreteer dan gangbaar is:

- Een bruilof waar niemand wil komen! (Over Mattheus 22: 1-14).

- Dwaas of wijs? Over de gelijkenis van de dwaze en wijze bruidsmeisjes (Mattheus 25: 1-12).

- Talenten? Over de gelijkenis van de talenten, de dienaren met het geld (Mattheus 25: 14-30).

Het schaap is nu eenmaal in Nederland

Wed, 11 Jan 2023 22:10:33 GMT

Ik vind dat we schapen moeten beschermen tegen wolven. Een uphill battle is een innovatief idee.

Schapenwol levert niks op, zag ik laatst bij de NOS . Ik ging er eens verder naar zoeken, en ontdekte dat een schapenhouder niet alleen op de wol moet toeleggen, maar eigenlijk op alles . Je kunt schapenmelk, schapenvlees en wol verkopen, maar de opbrengst is al gauw minder dan de kosten voor voer en huisvesting.

En dat is er ook nog eens de wolf, die steeds vaker schapen doodbijt. Niet één, maar soms tientallen in één nacht. Daar gaat je opbrengst, en je hebt kosten van het opruimen van de dode schapen, want de wolf eet ze niet op, maar laat ze liggen in het weiland. ‘Zorg dan ook beter voor je schapen’, roepen sommige natuurliefhebbers dan. Je kunt hekken plaatsen, of met herdershonden werken, of er zelf als herder met een stok en een staf steeds bij blijven. Maar dat verhoogt je kosten natuurlijk nog veel meer.

De schapenhouders die je erover hoort praten, lijken trouwens meer ontzet door het gruwelijke leed voor hun schapen dan om het geld. De schapen worden gebeten in hun hals en strottehoofd, en stikken. Soms leven ze nog als ze worden gevonden. De aanblik is vreselijk, en het lijden van deze schapen destemeer.

Als het niks oplevert, waarom houd je dan schapen? Want als je het niet zou doen, dan was dit probleem met de wolf er niet.

Maar het schaap is nu eenmaal in Nederland. En ik vind dat we hen moeten beschermen tegen oude bekenden: wolven.

Een wolf doodschieten mag niet. En al zou het mogen, dat is voor mij uitgesloten.

Dus hoe dan wel?

Laten we eerst eens kijken naar ‘het schaap’. Zijn schapen volkomen weerloos tegenover een wolf? Als je sommige video’s bekijkt denk je van wel. Een wolf jaagt door het weiland en sommige schapen staan erbij en kijken er naar - inderdaad, schaapachtig.

Toch kunnen schapen zich wel verdedigen. Er zijn voorbeelden bekend waarin een volwassen schaap heel kordaat optreedt. Ze stapt, of rent, met de kop omhoog, de borst vooruit, recht op een wolf af. De lammetjes scharen zich achter haar. Dan druipt de wolf af. (Bekijk ‘t hier .)

Om zoiets te bereiken moet je misschien wel een groep in de wei hebben met moeders, en misschien ook vaders. Niet alleen maar lammetjes.

Het beste zou zijn als de schapen zichzelf in veiligheid kunnen brengen, op een plaats waar een wolf niet kan komen, maar een schaap wel. En dat is op een hoge plaats, met een stijle toegang. Een plek waarvan een wolf weet, als hij die kordate moeders ziet: Dit is een uphill battle .

Een schuurtje met stenen of hout of pallets er naast zou zo’n hoge schuilplaats voor schapen kunnen zijn. Maar een speciaal bouwwerk zou nog mooier zijn.

Stel je voor: een stapeling van grote blokken, basalt bijvoorbeeld. Pakweg drie meter hoog. Er over heen storten we aarde. Bomen en struiken op de top houden het bij elkaar. Een veilig plateau van vijf bij vijf meter.

Denk je dat we 't aandurven?

RJV

NB: veel in deze blog is gebaseerd op een lezing van Dr. Diederik van Liere, gedragsbioloog en oprichter van het Institute for Coexistence with Wildlife . Ik hoorde hem spreken op 8 januari 2023.

De wolf bestaat niet

Wed, 11 Jan 2023 12:13:45 GMT

'De wolf is schuw. Hij komt alleen in de bebouwde kom als hij verdwaald is. De wolf eet bij voorkeur wilde dieren. En hij is ongevaarlijk voor mensen.'

‘De wolf hoort hier niet! Dit is het dichtstbevolkte land van Europa, we hebben helemaal geen natuur!’ hoor je aan de talkshow tafels. ‘Ja maar’, zegt de ecoloog van dienst dan, ‘de wolf is goed voor de biodiversiteit’.

‘Maar', antwoordt de andere kant van de tafel, 'hij pakt ook onze moeflons!’

“ De wolf polariseert ”, zei minister Christianne van der Wal (die van stikstof) in november in de Tweede Kamer. Inderdaad, je ziet kampen langs dezelfde lijnen als in de stikstofcrisis, stad-platteland, links-rechts, boeren-burgers.

Sommige talkshow-gasten zeggen dat de stikstofcrisis helemaal niet bestaat. En ik hoorde laatst geloof ik een wetenschapper vertellen dat de wolf niet bestaat.

Het is hier een kwestie van de klemtoon natuurlijk. Dé wolf bestaat niet. Wolven zijn individuen, net als Nederlanders. Wat voor de één geldt, geldt niet altijd voor alle anderen.

Dat is niet persé geruststellend. Kijk eens naar deze stellingen, grotendeels uit een artikel over de wolf op nu.nl :

‘De wolf is schuw’. Nou, sommige niet, want we zien ze steeds vaker gewoon overdag , terwijl ze niet wegvluchten.

‘De wolf komt niet in de bebouwde kom’. Nou, er zijn toch aardig wat filmpjes van wolven tussen huizen en auto’s en fietsers. Dus sommige komen er wel.

‘De wolf eet liever wilde dieren, hij eet alleen zo af en toe een schaap’ Nou… het aantal meldingen van gedode schapen neemt toe , en bovendien worden er vaak heel veel schapen in één aanval gewond of gedood. Hij eet ze niet allemaal op, dat klopt.

‘De wolf is niet gevaarlijk voor mensen’. Laten we het hopen. Maar ik vrees dat we de angst voor wolven niet zomaar kunnen wegwuiven.

In een gebied in Italië, waar verschillende roedels wolven wonen, bleek dat elk roedel z’n eigen eetgewoonten had. Een roedel at voornamelijk wilde hoefdieren, zoals reeën. Een ander at veel meer andere dieren, zoals zwijnen, of konijnen. En er was een familie die behoorlijk veel vee, zoals schapen en geiten op het menu had.

Hoe vang en dood je een schaap? En hoe een wild zwijn? Wolven leren het van hun ouders, en zo ontwikkelen ze specialismen, en dit verklaart hun eetcultuur. Jonge wolven moeten hun ouderlijk huis op een gegeven moment verlaten. Ze beginnen dan een trektocht, op zoek naar een eigen plek. Die zwervende wolven hebben Nederland ontdekt, en sommige hebben hier een gezin gesticht.

Als zo’n jonge wolvenvader thuis gewend was zwijn te eten, dan zal hij dat hier ook doen. Maar als het schapen waren, dan eet hij liever schaap. Als je van een individuele wolf wilt inschatten of hij een gevaar is voor vee, zou je kunnen uitzoeken wat zijn ouders aten. Met DNA onderzoek en alle gegevens die er zijn verzameld is dat misschien wel mogelijk.

Voor schuwheid bij wolven geldt misschien zoiets als bij mensen. Sommige mensen zijn verlegen, en dat kan in je genen zitten, of in de situatie waarin je bent opgegroeid. Je kwam als kind vaak in een omgeving met volwassenen die je vertrouwde, en je leerde met hen omgaan. Je overwon je verlegenheid. Zo ongeveer is het ook met wolven. Sommige wolven zijn schuwer dan andere, en hun angst voor mensen kan te maken hebben met waar ze geboren zijn. Kwamen ze daar in de nabijheid van mensen? Leerden ze dat mensen een gevaar zijn? (Of juist een kans op snacks…)

Als je er zo naar kijkt, kan je niet zeggen dat ‘de wolf’ geen schapen eet, of ‘niet in de bebouwde kom durft te komen’. En eigenlijk is die stelling op grond van wat we de afgelopen jaren meemaken al niet meer houdbaar. Sommige wolven zijn niet schuw en sommige zijn een gevaar voor schapen. En als deze laatste z’n kinderen opvoedt met schapenvlees, dan zullen er steeds meer ‘aanvallen op schapen’ komen.

En aanvallen op mensen?

Diederik van Liere , de wetenschapper die bestudeert hoe een wolf als individueel dier overleeft, heeft uitgelegd dat wolvenjongen veel met elkaar stoeien. Dat is hun manier van spelen en leren. Ze rennen achter elkaar aan, bijten elkaar zogenaamd, een hoop lol.

Hij geeft commentaar op een video van een bewakingscamera bij Vlijmen , waar je eerst een wolf achter schapen aan ziet rennen, met de staart omhoog achter zich aan, en de oren omhoog. Hij bijt naar de schapen, die flink gewond raken en ook sterven. Speelgedrag, volgens van Liere. Deze wolf doet dat omdat hij of zij het leuk vindt.

Aan het eind van de bewakingsvideo zie je een wolf, misschien dezelfde, die op een heel andere manier de schapen benadert. Hij rent er niet achteraan, maar sluipt, met de staart en de oren dicht tegen het lichaam. Dit is een aanval op een prooi, zegt van Liere.

Stel je voor, je kinderen rennen achter elkaar in een bos. Ze ontmoeten een wolf… En de wolf wil spelen... Dat kan gevaarlijk zijn. En daarom vind ik het niet juist om zondermeer te stellen dat wolven geen gevaar vormen voor mensen. Dat het mensen angstig maakt, kan ik best begrijpen.

Dus laten we ze inderdaad maar allemaal doodschieten. Zijn we er vanaf. Van de Duitsers eisen we dan ook dat ze eens optreden, en die roedels daar uitroeien. Anders blijven we aan de gang, met die zwervers.

Willen we zo zijn? Wil je iemand zijn die wat ‘m niet zint uit de weg ruimt, doodschiet? Zoals wolven, maar ook vossen, zwijnen, damherten, roeken, ganzen, zwanen, aalscholvers, muskusratten, rivierkreeften…

Ik wil zo niet zijn. Ik wil niet dat we dieren doodschieten alsof ze niets voorstellen. Ik geloof dat als je zo naar dieren kijkt, als we hen massaal doden, we de oorlog verklaren aan de natuur, waarvan we zelf deel uit maken. Dieren zijn een deel van onze leefomgeving. Ze houden die leefomgeving mede in stand, zorgen ervoor dat ook wij er in kunnen blijven leven. Dat er insecten zijn, bijvoorbeeld, die de planten die we eten bestuiven. Als de natuur zich tegen ons keert, dan zijn we verloren. Dat is een gevecht dat we niet kunnen winnen.

Wolven kunnen ons helpen om onze leefomgeving te onderhouden. De natuur werkt dan voor ons, in plaats van tegen ons. Hoe? Bijvoorbeeld door te voorkomen dat er een overschot aan wilde dieren is, zoals damherten. Of door dieren te dwingen zich te verplaatsen, waardoor stukken natuur weer andere kansen krijgen, en zaden meegevoerd worden in hun vacht.

Wat ik ook niet wil is net doen alsof er geen gevaar is voor schapen, of moeflons, of doen alsof hun lijden niets voorstelt en maar eventjes duurt. Of net doen alsof er geen gevaar is voor mensen. Waarschijnlijk is er geen grote kans op een ongeluk met een wolf, maar onmogelijk is het ook niet.

We moeten de werkelijkheid onder ogen zien. Die werkelijkheid is dat wolven naar Nederland komen, en dat dit betekenis heeft voor ons, mensen. Er kan schade zijn, en gevaar. En we moeten naar dit inzicht handelen, om de schade te beperken en het gevaar weg te nemen. Niet door wolven dood te schieten. Hoe dan wel? Daarover gaat de volgende blog: Het schaap is nu eenmaal in Nederland .

RJV

NB: veel in deze blog is gebaseerd op een lezing van Dr. Diederik van Liere, gedragsbioloog en oprichter van het Institute for Coexistence with Wildlife . Ik hoorde hem spreken op 8 januari 2023.

Hondenfluitisme

Tue, 10 Jan 2023 22:03:18 GMT

Waarom wil Leon de Winter ons in verholen termen laten weten dat de media niet deugt?

Speel ik iemand in de kaart als ik zeg dat varkenshandelaren het leed dat zij dieren aandoen, zorgvuldig voor iedereen verborgen houden? Speel ik iemand in de kaart als ik zeg dat mensen die de macht hebben in agrarisch gebied, ervoor gezorgd hebben dat hun belangen altijd voor gingen, ten koste van onze leefomgeving? En dat we daardoor nu grote problemen hebben?

Als iemand boos op me wordt als ik dit zeg, omdat ik de boeren beschuldig, dan zeg ik dat ik alleen een vraag heb gesteld. Namelijk of ik iemand in de kaart speel.

Maar dat is natuurlijk laf. Je mag van mij verwachten dat ik gewoon klip en klaar zeg wat ik bedoel.

Van de beroemde schrijver Leon de Winter verwacht ik dat niet meer. Hij zit urenlang te snijden en te schaven en te knutselen aan z’n column en heeft een heel nieuw column-genre op z’n conto. Ik noem 't het hondenfluitisme.

Dit is een greep uit wat Leon de Winter zich vandaag allemaal afvraagt:

“Speel ik Wilders in de kaart als ik me afvraag hoe sterk immigratie doorklinkt in de stikstof- en CO2-problematiek?” *)

“Er is inmiddels veel bekend over de westerse inmenging, maar kun je daarover praten, en over de financiële machinaties van president Zelenski, die tot de Russische inval alom werd beschouwd als een corrupte, impopulaire politicus, zonder Poetin in de kaart te spelen?” **)

En hierover kan men volgens hem maar beter niet schrijven:

“Wie tot beschaafd, fatsoenlijk gezelschap wil horen, zwijgt over het feit dat de vaccins niet doen wat ze moesten doen en dat mondkapjes niet meer zijn dan een ritueel tissue voor je mond dat geen enkel gezondheidseffect heeft." ***)

“Ook is het verstandig om oversterfte en de mogelijke relatie met vaccins onbesproken te laten." ****)

Allemaal hondenfluitjes, hoge tonen die een trouwe acherban opvat als teken. Interpretaties van de werkelijkheid, vaak half waar, verdraaid of gewoon onzin. Bij Leon de Winter zijn die beweringen meestal niet de echte boodschap. In dit geval moet je de column in één keer doorslikken en dan vat je ‘t:

De media belazert ons, ze houden dingen van ons weg, in dienst van heersende machten.

Echte argumenten geeft hij niet. Wel suggesties die je kan weerleggen. Bijvoorbeeld dat "in de vrije wereld" (sarcasme?), de meeste media zwijgen over het "schandaal" dat Amerikaanse overheidsorganisaties druk hebben uitgeoefend op Twitter. Of zouden hebben uitgeoefend. De vrije wereld is groot, maar dichtbij huis 'de media' het niet verzwegen: De Telegraaf heeft er op 4 december over bericht, en NRC op 15 december. Trouw : 16 december.

Er zijn veel media in Nederland. Ook een omroep voor een piepkleine groep, waar heel veel mensen het helemaal niet in zien zitten, is toegelaten (Ongehoord Nederland). Er zijn onderzoeksforums. Bladen van allerlei snit. Die pluriformiteit zorgt ervoor dat er allerlei informatie naar boven komt. Dat machthebbers zich gezien weten. En kranten en omroepen hebben vaak ombudsmannen en klachtencommissies. Het is niet zo slecht gesteld met de Mainstream Media in ons land. Nou ja, lokale politiek zou wel wat meer aandacht mogen krijgen.

Waarom toch die boodschap van Leon de Winter, trouwens niet voor het eerst ? Waarom moeten we in verholen termen horen dat de media niet deugt?

Ik geef je mijn mening: Ik denk dat Leon de Winter dat doet omdat hij wil bijdragen aan een nieuwe orde, die wat we nu kennen vervangt. Of omver werpt. En de journalistiek is een van de pijlers van onze ‘vrije wereld’, die omver moet. Wat ik me afvraag is of het lijkt op wat Mussolini deed. Of Erdogan. Viktor Orbán?

Het hondenfluitisme van Leon de Winter vind ik kwalijk. Niet recht door zee. Oneerlijk eigenlijk. En als het succesvol is, dan zal het onze vrijheid ondermijnen. Dan gaan enkelen bepalen wat vrij is, en wat goed, wie meetelt, en wie niet. Zo zie ik het.

Maar het zou ook kunnen dat hij het helemaal niet meent. Dat het gewoon een literaire oefening is in hondenfluitisme, voor ons niets anders dan entertainment. Misschien hoop ik dat.

Speel ik Leon de Winter trouwens in de kaart door steeds over ‘m te schrijven?

RJV

Noten:

Het ‘false narrative’, druppelsgewijs toegediend, is dat de media informatie voor ons verborgen houdt. Elk druppeltje hint op zo’n verdraaid verhaaltje, waarvan we het ongemak, of het taboe, natuurlijk wel herkennen. Daardoor lijkt het alsof het waar is, en alsof het de conclusie ondersteunt, dat de media niet te vertrouwen is. Maar er kunnen verschillende redenen zijn waarom iets niet veel in de media komt, bijvoorbeeld dat de redactie inschat dat het hun lezers niet zo boeit, of dat andere dingen belangrijker zijn. Hieronder zie je dat over de onderwerpen die Leon de Winter noemt wel geschreven of gesproken is:

*) Een relatie tussen immigratie en stikstof: in dit artikel van Arendo Joustra in EW gaat over een eventuele relatie tussen immigratie en ‘allerlei problemen’ (zoals stikstof). Volgens een column van Martin Sommer in de Volkskrant heeft het Planbureau voor de Leefomgeving in 2021 in een rapport “de snelle economische groei én de snelle bevolkingsgroei” benoemt als de oorzaken slechte CO2-prestaties.

**) Over de onvoorstelbare corruptie in Oekraïne is gesproken ( NOS, juni 2022 ) en geschreven, en ook Zelenski komt er niet goed vanaf. Dit is van Raam op Rusland: Pandora Papers schaden Zelenski maar blazen hem niet omver . Hierbij moet je bedenken, dat als Zelenski corrupt is of zou zijn, dit niet wil zeggen dat Rusland goed is, of dat wat Zelenski nu als presdient zegt of doet niet waar of slecht is.

***) Op 2 oktober 2020 berichtte NOS Nieuws over uitspraken van de directeur van het RIVM: " Van Dissel blijft erbij: gewone mondkapjes hebben weinig effect ".

****) Het lid van de Tweede Kamer Van Haga heeft vragen gesteld over een relatie tussen oversterfte en vaccinaties, en minister Kuipers heeft deze vragen beantwoord, en laat momenteel een onderzoek uitvoeren naar de oorzaak van de oversterfte. Hij zegt over de rapporten waar Van Haga naar verwijst “ Verschillende wetenschappers hebben hun zorgen geuit over de foutieve wetenschappelijke aannames die ten grondslag liggen aan het onderzoek waar in deze vragen aan wordt gerefereerd .” De data waarop het onderzoek is gebaseerd, is inmiddels vrijgegeven . Het is jammer dat dit niet meteen is gedaan. Dat had vertrouwen kunnen wekken.

De kwestie van de kreeftjes

Wed, 04 Jan 2023 16:38:53 GMT

De invasie van uitheemse rivierkreeften zal ons bloed, zweet en tranen kosten. Draconische maatregelen zijn nodig, zo zwaar beschadigd is onze leefomgeving.

Het krioelt van de kreeft in de Krimpenerwaard. Tientallen miljoenen zijn er. Daarom hebben vijftien organisaties in de Krimpenerwaard, met het waterschap voorop, een brandbrief aan minister Adema geschreven.

“We zien kaal- en leeggevreten sloten die de biodiversiteit in dit iconisch gebied in Zuid-Holland volledig teniet doen. Dit schaadt de waterkwaliteit en doet problemen zoals explosies van giftige blauwalgen toenemen”, schrijven ze.

Dat is niet overdreven. En ze zijn niet alleen in de Krimpenerwaard, maar op heel veel plaatsen. Stel dat ik in een welwillende bui zou zijn, dan zou ik met de noodkreet van de brandbriefschrijvers instemmen:

“In het belang van de leefbaarheid voor huidige en toekomstige generaties, een vitaal platteland, een goede waterkwaliteit en behoud van waardevolle natuur vragen wij u dwingend om daadkracht te tonen en deze verantwoordelijkheid nu te nemen. Gezien de nood, dit binnen afzienbare tijd, grootschalig, duurzaam, intensief en georganiseerd.”

Het is waar, de uitheemse rivierkreeften, die iemand in het water heeft gekieperd en sindsdien enorm in aantal zijn gegroeid, zijn een reusachtig probleem. Ze hebben heel veel ander leven verdreven.

Maar de kreeften zijn niet de oorzaak van de achteruitgang van de waterkwaliteit en de teloorgang van waardevole natuur. Ze zijn een gevolg, of een symptoom. En hen wegkrijgen wordt een hels karwei, een operatie die z'n weerga bijna niet kent, en het moet inderdaad zo snel mogelijk worden aangepakt, grootschalig, intensief, en landelijk georganiseerd.

De waterschappen hebben veel onderzoek gedaan naar de mogelijkheden om van de rivierkreeften af te komen. Ik geef je een indruk:

De rivierkreeften krijgen zeer veel nakomelingen, die ze goed beschermen door zich te verschuilen en de eitjes en de jongen met zich mee te voeren. Ze krijgen zoveel jongen, omdat een groot deel normaalgesproken al snel ten prooi valt aan roofvissen, grote kreeften (want het zijn kannibalen), en andere dieren die kreeften eten, zoals reigers, otters en de bruine rat.

Maar in Nederland is het landschap de afgelopen jaren veranderd in een paradijs voor kreeften. Want er zijn veel schuil-mogelijkheden in de oevers. En bovendien zijn er bijna geen roofvissen meer over. Hoe is dat zo gekomen? Whodunit? Dit is een onderwerp dat de waterschappen lijken te vermijden. Maar als je goed zoekt, vind je dit:

De meeste roofvissen, met name snoek en baars, hebben helder water nodig om te kunnen jagen, en waterplanten als camouflage. Het water was altijd in evenwicht, helder, met veel ondergedoken waterplanten, weinig algen, weinig bodemwoelende vis, en heel veel andere dieren. Maar dit is verstoord, en nu is er een nieuw evenwicht, met troebel water, geen waterplanten, veel algen en veel bodemwoelende vis en weinig andere dieren. Snoeken kunnen daarin niet leven. En rivierkreeften dus wel, ongestoord.

Ondergedoken waterplanten hebben licht nodig om te groeien, en dat is er voldoende in helder water. In de planten schuilen watervlooien. De watervlooien eten veel algen, waardoor zij de hoeveelheid algen in het water beperkt houden. Dit houdt het water helder. Tussen de planten kan slib en klei bezinken, en het blijft dan liggen, in plaats van te blijven dwarrelen, waardoor het water troebel zou worden. Vissen eten watervlooien en woelen de bodem om. Dus vissen kunnen het water troebel maken. Maar roofvissen, zoals de snoek, eten de watervlo-etende vissen op, zodat het aantal vissen beperkt blijft. En zo is er dus een evenwicht, waarin de uitheemse rivierkreeften niet veel kans zouden hebben. Roofvissen en andere dieren zouden de meeste jonge kreeften opeten.

Maar het evenwicht is verstoord, doordat er veel extra voedingsstoffen in het water terecht kwamen. Hierdoor explodeerde het aantal algen. Het werden er zoveel, dat de watervlooien er niet tegenop konden eten. De algen maakten het water troebel. De waterplanten kregen niet genoeg licht, en gingen dood. De watervlooien eveneens. Slibdeeltjes werden niet meer vastgehouden en bleven dwarrelen. Roofvissen hadden niet genoeg zicht meer om te jagen, en geen camouflage. Daardoor nam het aantal bodemwoelende vissen sterk toe, bijvoorbeeld brasem. Die maakten het water nog troebeler. Er kwam een nieuw evenwicht: Troebel water. En er kwamen dus rivierkreeften. Die zich ongestoord konden vermenigvuldigen, want hun eitjes en nakomelingen werden door niemand opgegeten.

Voedingsstoffen in het water? Wat was dat, en waar kwam het vandaan? In onderzoeken wordt het P-belasting genoemd, vervuiling met fosfor (P), of eigenlijk, fosfaat. En dat komt voor het grootste deel uit kunstmest en koemest, gestrooid of uitgereden op het land. Een flinke hoeveelheid (10 procent) hiervan komt in het oppervlaktewater terecht.

De onderzoeken van de waterschappen laten geen verband zien tussen ‘P-belasting’ en een toename van het aantal rivierkreeften. Gedeeltelijk omdat de onderzoekers onvoldoende gegevens hadden (gekregen).

Maar ik denk ook dat het komt doordat de kreeften niet verdwijnen als de fosfaatvervuiling afneemt, of zelfs opgelost wordt. Dus in sloten met weinig fosfaat kunnen nog steeds heel veel kreeften zitten. Als ze eenmaal ergens zitten migreren ze in overvloedig aantal naar andere sloten. Ook naar sloten zonder fosfaatvervuiling, waar niet genoeg tegenwicht is voor zoveel kreeften tegelijk, die de waterplanten opeten en dan op die manier het troebelmakende proces in gang zetten.

Het water, als het eenmaal troebel is, wordt niet zomaar weer helder. Dan zou je ook dat evenwicht weer moeten veranderen. Ook al is er geen fosfaat, de brasems blijven de bodem omwoelen, de waterplanten hebben nog steeds niet genoeg licht en de snoeken keren niet terug. En de kreeften die er zitten, knippen de plantjes die voorzichtig proberen te groeien, allemaal weg.

Welke oplossingen opperen de onderzoekers, die meestal door de waterschappen zijn gefinancierd?

Een combinatie van twee maatregelen. De rivierkreeften wegvangen en het eco-systeem versterken.

Kreeften wegvangen, dus doden, is ‘goed mogelijk’, is de conclusie van één van de onderzoeken. Maar als ik verder lees, zou ik zeggen dat wegvangen onbegonnen werk is en volkomen zinloos. Want in een piepklein plasje, zo klein als een half voetbalveld, waren maar liefst 160 korven en fuiken nodig, gedurende 7 weken, die steeds opnieuw met de hand moesten worden leeggehaald en opnieuw geplaatst, meer dan eens per week. En dit plasje was helemaal afgeschermd van ander water, zodat er geen kreeften van buitenaf in konden komen. Laat staan wat er gebeurt als je een naastgelegen sloot niet leeg vangt. En stel je voor dat je dit voor een groot gebied moet doen, zoals de Krimpenerwaard (23000 voetbalvelden...) En het werk kan niet het hele jaar door gebeuren, maar alleen in piekmomenten. En het ergste van alles, binnen de kortste keren krioelde het weer van de kreeften! Want de kleinere kreeften en de vrouwtjes met de eitjes kunnen niet gevangen worden, omdat ze zich langdurig verstopt houden. Kortom, kreeften wegvangen wordt een eeuwigdurende opdracht. Of: het lukt je nooit.

De onderzoekers schrijven ook dat het wegvangen averechts kan werken, omdat je vooral de oudere dieren weg vangt, terwijl die door kannibalisme juist de omvang van de populatie mede in toom houden. Of mede in toom, als enige in toom als er geen andere 'predatoren' meer zijn.

Good heavens, wat dan wel? Hoe kan dit ooit opgelost worden? O ja, het ecosysteem verbeteren. Er moeten natuurvriendelijke oevers worden aangelegd, zeggen de onderzoekers, met paaiplaatsen voor roofvissen, een leefomgeving voor de natuurlijke vijanden van de kreeften. Maar, nogmaals, als het water troebel blijft, komen de snoeken niet terug. Wil je ze uitzetten? Dan verhongeren ze.

Ik probeer dit kalm op te schrijven. Maar ik zou kunnen koken van woede. Onze leefomgeving, wat ook de leefomgeving was van watervlooien, van snoek, zeelt, baars, van otters, van de kwak, en van allerlei andere dieren die rivierkreeft eten, is zo zwaar beschadigd, dat het draconische maatregelen zal vergen om het weer op te lossen. Helse maatregelen.

Een ding is zeker. Een plan waarin de primaire maatregel is om uitheemse rivierkreeften massaal te vernietigen, daar ben ik fel tegen. Dat is zinloos geweld, waar veel mensen vast geld aan zullen verdienen, maar wat niks zal opleveren. Behalve dierenleed.

De kwestie van de kreeften kost ons bloed, zweet en tranen.

RJV

Lees ook: ' Feestmaal zonder Fuut ', hoe kreeften gesynchroniseerd een stortvloed aan kinderen krijgen, en de sloten overweldigen.

Een filmpje waarin goed wordt uitgelegd hoe water een helder of een troebel evenwicht bereikt: Ecopedia .

Een prachtig filmpje van Vroege Vogels waarin je ook de onderzoekers van de piepkleine Distelvinkplas ziet, en een moederkreeft met honderden eitjes: " Ongrijpbare Amerikaanse rivierkreeft ".

Als je dikke onderzoeksrapporten wilt lezen:

Naschrift :

Op 12 januari2023 heeft hoogheemraad Agnes van Zoelen van Schieland en de Krimpenerwaard in het AD toegegeven: “Er is hier maar liefst 3500 kilometer aan sloten. Een deel daarvan is fosfaatrijker door historische bemesting van weilanden en juist in dát water voelen kreeften zich thuis.” Haar conclusie, dat kreeften zich thuisvoelen in fosfaatrijk water is indirect waar: Roofvissen, de belangrijkste natuurlijke vijanden voelen zich er niet in thuis.

Op 23 januari 2023 berichtte de Telegraaf: “Het Hoogheemraadschap van Delfland gaat óók in de winter jacht maken op de verniel- en vraatzuchtige Amerikaanse rivierkreeft. De test wordt uitgevoerd, nadat uit recent onderzoek in de Krimpenerwaard is gebleken dat in de wintermaanden het merendeel van de vangst bestaat uit vrouwtjes met eitjes onder de staart (circa 60 procent), terwijl in de zomer 75 procent van de vangst uit mannetjes bestaat. Door in de wintermaanden af te vangen kan volgens het waterschap ’jonge aanwas worden voorkomen’.”

Leon de Winter’s Warme Wonder

Tue, 03 Jan 2023 21:44:35 GMT

Leon de Winter schreef weer eens een misselijkmakende column. Maar voor Palestina rest een kille catastrofe.

Nederland heeft op 12 december vóór een VN resolutie gestemd, die Israël opdraagt de Golan-hoogte onmiddellijk terug te geven aan Syrië. “Je zou verwachten dat Nederland zich zou onthouden van instemming, maar nee, Nederland stemde gewoon mee met alle andere Israel-haters”, schrijft Leon de Winter, vandaag in zijn column in de Telegraaf .

Maar dat is onzin, dat je dat zou verwachten, want dezelfde resolutie wordt elk jaar ingediend, al jaren, en Nederland stemt dan voor. Slechts twee landen stemmen altijd tegen, de Verenigde Staten en Israël.

De resolutie is symbolisch, een schreeuw om recht. Het is om niet te vergeten dat Israël zich een stuk grondgebied van een ander land heeft toegeëigend. Veel meer dan één stuk, trouwens. Het is waar, allerlei foute landen die precies hetzelfde doen, zoals Rusland, stemmen voor die resolutie. Maar dat zegt niks. Het feit blijft staan.

Ja maar, zegt De Winter, als Israël de Golan-hoogte opgeeft, kan van daaruit het noorden van Israël bestookt worden met raketten. Dus als je voor die resolutie stemt, dan haat je Israël.

Was het maar zo simpel. We zijn ook helemaal niet voor Syrië, als we voor die resolutie stemmen.

Die jaarlijkse resolutie, die moet je zien als een kaars voor je raam zetten, als teken van hoop voor mensen die het heel moeilijk hebben. Of als de dwaze moeders op het plein, wier kinderen verdwenen zijn. Die dag-in-dag uit daar staan, omdat er niets anders is wat ze kunnen doen.

“Israël”, schrijft De Winter, “laat zien dat het mogelijk is om in korte tijd een bloeiende, welvarende samenleving tot stand te brengen”. Sinds Israël werd opgericht, kon gebeuren “waarover duizenden jaren lang de Joodse stammen hebben gedroomd”, schrijft De Winter, “de terugkeer naar het land van herkomst”.

Maar in dat land woonden al veel mensen. Ook al heel lang. Honderdduizenden Palestijnen moesten vluchten voor de Zionistische legers. Velen van hen, of hun nakomelingen, wonen nog steeds in vluchtelingenkampen, in Libanon of in Jordanië. Voor hen is er helemaal geen bloeiende, welvarende samenleving. Anderen wonen in Gaza, een vluchtelingenkamp op een smalle strook land waar 2 miljoen mensen niet zomaar in-of-uit kunnen. Nog net niet de zee in gedreven. En je hebt de Westelijke Jordaanoever, ‘de gebieden’, zegt De Winter, maar hij bedoelt ‘de bezette gebieden’, die door kolonisten Judea en Samaria worden genoemd - de Bijbelse namen van duizenden jaren geleden. Die kolonisten treiteren de Palestijnse bewoners weg, hun regering legaliseert het. Voor de Palestijnen is de Westbank geen land maar een hol, een wirwar van wegversperringen, prikkeldraad en controleposten.

Als je aandacht vraagt voor de grootschalige mensenrechtenschendingen in Israël, en voor het almaar voortdurende landjepik, dan ben je geen Israël-hater. Dan ben je iemand die opkomt voor de rechten van mensen, voor wie er bijna geen hoop meer is, vernederd en gepest.

Zij zijn steeds meer in gevaar. En het is nodig om duidelijk te maken dat gebieden als de Golan-hoogte niet van Israël zijn. Want de pas aangetreden Israelische regering zegt het nu openlijk : “Het Joodse volk heeft een exclusief en onvervreemdbaar recht op alle delen van het Land van Israël. De regering zal nederzettingen in alle delen van het Land van Israël – in Galilea, de Negev, de hoogvlakte van Golan, Judea en Samaria bevorderen en ontwikkelen.”

De Israëliërs pikken het land in en de Palestijnen moeten opzouten. De nieuwe minister Ben-Gvir toog naar de Tempelberg , en zei dat hij die voor iedereen toegankelijk wil maken. Dat is niet onschuldig, want de afspraak uit 1967 is dat Joden er wel mogen komen, maar niet mogen bidden, en orthodoxe Joden vinden dat zij er wel mogen bidden. In 2000 ging Ariel Sharon erheen en begon de Tweede Intifada. Nu gaat Ben-Gvir erheen, om te demonstreren hoe de verhoudingen zijn - Israël is niet bang meer voor een Intifada. Ze hebben de Palestijnen eronder gekregen. Die zijn kansloos.

En zoals de Israëlische regering provoceert, en Ben-Gvir, zo ook Leon de Winter. Hij tergt je met insinuaties en drogredenen, en dan blijkt zijn column een akelig vehikel voor zijn laatste tartende zin: “Dit is een van de voornemens die ik heb voor 2023: ik wil dit jaar op Onafhankelijkheidsdag in Israël zijn om me te warmen aan het wonder.”

Wat een wonder, warm van het bloed, van honderdduizenden mensen die werden verdreven, van tienduizenden doden, vanaf de Nakba (‘de catastrofe’), 75 jaar geleden, tot op de huidige dag.

Een misselijkmakende column, de Telegraaf onwaardig.

RJV

Gewoon de dwangsom betalen

Sun, 01 Jan 2023 10:23:37 GMT

Is er een verband, tussen burgers die maling hebben aan een verbod, en de overheid die de regels aan z’n laars lapt?

In Rotterdam hebben veel mensen zich aan het afsteekverbod gehouden. En heel veel mensen ook niet. Na middernacht was er zoveel vuurwerk, dat je niet zou geloven dat er een verbod was.

“Als ik een boete krijg dan betaal ik die gewoon”, zei een man tegen de Volkskrant . "Vorig jaar heb ik ook een boete gekregen van 98 euro. Geen probleem."

Waarom zou je je houden aan zo'n verbod?

Nou bijvoorbeeld omdat het een verbod is. Omdat politici er draagvlak voor hebben gevonden, door uitleg, door een besluitvormingsproces met voor- en tegenstanders, waarin mensen tot elkaar zijn gekomen. En besloten hebben dat het voorkomen van oogletsel, gevaar voor politieagenten, paniek bij dieren, belangrijk is.

Dit stukje gaat trouwens niet over vuurwerk, maar over je niet aan de regels houden. Of eigenlijk, over de overheid, die zich niet aan de regels houdt. Want politici, die de overheid aansturen, moeten zorgen voor draagvlak, en daarbij hoort ook het geven van het goede voorbeeld. Of er een verband is, tussen burgers die maling hebben aan een verbod , en de overheid die de regels aan z’n laars lapt? Zou me niet verbazen.

Hoe dan ook, de overheid zelf houdt zich niet aan de regels. Zelfs niet na een uitspraak van de rechter. Zelfs niet als er dwangsommen worden opgelegd. Dat bleek een half jaar geleden, toen het ministerie van VWS ervoor koos om de dwangsom te betalen in plaats van zich aan de uitspraak van de rechter te houden.

Wat was er aan de hand? De rechtbank droeg het ministerie op om communicatie van ex-minister Hugo de Jonge over de mondkapjesdeal van Sywert van Lienden vrij te geven. Het departement verzette zich vervolgens maandenlang tegen die uitspraak, maar staakte de juridische procedure opeens vlak voordat de zitting zou plaatsvinden. Door het verzet te staken en tegelijkertijd de rechterlijke uitspraak nog steeds te negeren, moet het ministerie de al eerder opgelegde dwangsommen betalen. De teller stond op 15 duizend euro, het maximumbedrag. Het ministerie "kiest ervoor om de opgelegde dwangsommen te betalen", schreef de Volkskrant .

Ik vind dat het ministerie die keuze niet mag maken. Er is een wet, die zegt wat het ministerie wel en niet mag. Daarin staat dat het ministerie openheid moet geven. Het is al erg genoeg dat er een rechter aan te pas moest komen om het te bevestigen. Inclusief een symbolische dwangsom. Een overheid die dan nog steeds weigert, laadt de verdenking op zich niet voor iedereen te werken, maar alleen voor sommige. Zo'n overheid neemt het risico draagvlak te verliezen.

Ook bij het sluiten van de ‘asiel deal’, waarin gezinshereniging tijdelijk onmogelijk gemaakt werd, moet het kabinet geweten hebben dat de deal in strijd was met de wet. De wet geeft een vluchteling die in Nederland een verblijfsvergunning heeft gekregen, het recht op gezinshereniging. Dit betekent dat zijn of haar kinderen, of partner, naar Nederland mogen komen. Niet dat ‘t makkelijk is, integendeel, ik zou eerder zeggen, het wordt hen zo moeilijk mogelijk gemaakt, maar dat is weer een ander verhaal. Maar politici wilden laten zien dat ze 'de migratiestroom' gingen indammen. En daarom had het kabinet de regel bedacht dat je gezin pas mag komen als je een huis hebt toegewezen gekregen. En dat kan heel lang duren.

De rechter, meerdere rechters, hebben nu uitspraak gedaan. Ze vinden de regel van het kabinet onwettig. De rechtbank Breda bijvoorbeeld, heeft in hoger beroep besloten dat het gezin van een man uit Turkije, die in de zomer van 2021 naar Nederland vluchtte, per direct naar Nederland mag komen.

Waarom zou je je houden aan zo’n wet? Nou, omdat het de wet is. En die wet is op een democratische manier tot stand gekomen, om mensen te beschermen. Door die wet hoeven kinderen niet jarenlang van hun ouders gescheiden te leven, met alle risico’s van dien, bijvoorbeeld misbruik. Of hoeven kinderen niet de gevaarlijke vluchtreis te maken.

Als een overheid zich niet aan de wet houdt, dan zijn mensen voor wie die wet bedoeld was, de dupe. Vaak zijn het mensen, en trouwens ook dieren, die je niet ziet. Bijvoorbeeld omdat ze ver weg zijn. Weinig weten van hun rechten. Ver van ons bed.

Ver van je bed?

Ik zou er niet zo zeker kan zijn. Openheid bijvoorbeeld, informatie vrijgeven als er om gevraagd wordt, had in het toeslagenschandaal veel problemen kunnen voorkomen. Dus een overheid die dan zegt, ik lap het aan m'n laars, ik betaal wel een boete... En al zou het jou zelf niet zo raken, wil je het dan maar laten gebeuren?

Regels en wetten zijn er om ons te beschermen. Daarom hebben we democratische besluitvorming nodig. Leiders die draagvlak zoeken, steun verwerven. En zich om te beginnen zelf aan de wet houden. Leiderschap.

Want de overheid is van iedereen en voor iedereen. En iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Een bruiloft waar niemand wil komen!

Mon, 26 Dec 2022 15:19:33 GMT

Jezus' onverschrokken verzet tegen uitbuiting en onderdrukking.

Wist je dat de familie van Jezus dacht dat hij gek was geworden? Ze probeerden ‘m terug naar huis te halen, misschien om ‘m tegen zichzelf te beschermen.

Lijkt het je niet wat overdreven? Hij legde toch alleen zo af en toe zacht z’n hand op het hoofd van een zieke, om 'm te genezen? En hij vertelde toch mooie verhalen over barmhartigheid en vaderliefde? Moet je 'm daarom gek noemen?

Toch gaan wetenschappers ervan uit dat ‘t verhaal ‘authentiek’ zou kunnen zijn, dus dat ‘t echt gebeurd is, dat zijn familie dacht dat hij was doorgedraaid. In de Griekse tekst van de Bijbel staat dat ze ‘m wilden ‘arresteren’, dus terug naar huis halen is zacht uitgedrukt.

Tja. Was ‘t dan misschien anders, met die genezingen? En waren die verhalen misschien toch niet zo vriendelijk?

In zijn boek ‘Jezus van Nazareth’, waarvoor hij 20 jaar studeerde, beschrijft de beroemde filmregisseur Paul Verhoeven hoe zo’n genezing volgens hem ging. Degene die genezen werd, stond uitzinnig hard te schreeuwen, “in een aanval van totale razernij”. Jezus klemde hem vast, ging er “met charismatische agressie tegenin”, schreeuwde terug, schudde de man heen en weer. Verhoeven beschrijft een ziedende, grommende, spugende en schuimbekkende Jezus.

Wetenschappers gaan ervan uit dat in de manuscripten waarop later de evangeliën in de Bijbel werden gebaseerd, woorden verzacht zijn. ‘In toorn ontstoken’ werd dan bijvoorbeeld ‘door medelijden beroerd’. Of er staat: “Hij pakte de blinde bij de hand (). Toen spuugde Hij in zijn ogen". Want een schuimbekkende Jezus paste niet zo in het plaatje.

Ik denk dat ook de verhalen die Jezus vertelde, niet zoetsappig waren. Men zegt dat ook die zijn 'verzacht', met name omdat de christenen niet nog meer vervolgingen wilden. Ze werden namelijk keihard aangepakt door de Romeinen. Helaas leiden die verzachtingen mijns inziens tot een totaal verkeerde interpretatie. Met grote gevolgen, bijvoorbeeld uitsluiting.

Veel verhalen waren een soort vergelijkingen, metaforen. ‘Gelijkenissen’ worden ze genoemd. Neem bijvoorbeeld deze: ‘Die tempel daar, dat zogenaamde “Koninkrijk van God” van jullie, die kan je vergelijken met een koning, die voor zijn zoon een bruiloftsfeest organiseerde. Alleen wilde er echt geen hond komen.’

Nou heb ik het begin van deze gelijkenis een beetje veranderd. Want eigenlijk staat er in Mattheüs 22: “Je kan het Koninkrijk van God vergelijken met een koning, die voor zijn zoon een bruiloftsfeest organiseerde”. En in de meeste preken hoor je dat God die koning is, en Jezus Christus de bruidegom. En het Koninkrijk van God, dat is dan de hemel, of een wereld waarin het gaat zoals God het eigenlijk bedoeld heeft.

Dat kan de uitleg niet zijn, denk ik. Ik zal het verhaal verder vertellen, nu zonder het te veranderen (maar wel korter): ‘De koning stuurt dienaren rond om mensen uit te nodigen voor het feest. Maar niemand wil komen. In het gunstigste geval verzinnen ze smoezen om niet te hoeven komen. Maar sommige dienaren worden mishandeld en zelfs vermoord!

De koning wordt woedend. Hij stuurt het leger af op de mensen die niet wilden komen. Steden worden platgebrand. En hij geeft opdracht om wie dan ook van de straat te halen en ‘uit te nodigen’. Het maakt hem geen moer uit of het vrienden zijn, goeden of slechten.

De woorden uit te nodigen heb ik tussen aanhalingstekens gezet. Ik lees het zo, dat mensen werden gedwongen om naar het feest te komen. Zo kwam er toch nog een bruiloft met gasten.

Koning tevreden? Nou, hij loopt rond op het feest en ziet iemand die geen feestkleren draagt. Niet de kleren die de dienaren kennelijk hadden uitgedeeld toen ze mensen van de straat plukten. De koning spreekt hem er op aan, en de gast weet niet wat hij moet zeggen. Bind hem aan handen en voeten! Gooi hem in de buitenste duisternis; daar zal het geween zijn en het tandengeknars, schreeuwt de koning.

Misschien heb je geleerd dat deze gelijkenis betekent dat de vrome mensen van wie je het zou verwachten, niet in de hemel komen, maar anderen, heel gewone mensen, juist wel. Of, (zo staat het op wikipedia ): “Dat er anderen worden uitgenodigd nadat de eerder uitgenodigden weigerden te komen, loopt vooruit op de verkondiging van het Evangelie aan de heidenen.” (De Joden wilden Jezus niet aanvaarden, maar de heidenen wel.)

Hoe kan dat waar zijn? Toen Jezus het verhaal vertelde, kon hij toch niet weten dat er later evangelisatie onder de heidenen zou zijn? Alhoewel, als je gelooft dat Jezus mensen uit de dood kan opwekken, kan je misschien ook wel geloven dat hij de toekomst kan voorspellen.

Maar in mijn beleving kan de gangbare uitleg niet waar zijn, omdat de God waarover Jezus predikte, een God is van liefde . Die laat geen steden platbranden als mensen niet op z’n feest willen komen. Die laat niet iemand creperen omdat ‘ie verkeerde kleren draagt. Jezus noemt hem Abba , dat betekent vader. Hij beschrijft hem als een fijne vader, die er altijd is voor zijn kinderen. Voor die God geldt dat iedereen meetelt. Everybody Counts.

Maar wat betekent deze gelijkenis dan wel? Ik denk dat Jezus zich richt tegen de leiders van het land, de Romeinen en de hogepriester. Net als in het hoofdstuk ervoor. De gelijkenis gaat over wat er gebeurt in Jeruzalem en Judea, met de tempel als middelpunt.

De tempel, een enorm gebouw, met grote pleinen, muren en gebouwen, was het centrum van dat deel van de wereld. Een religieus centrum, maar ook een handelscentrum, een financieel centrum, en ook de plek van het bestuur en de politiek. Er werkten duizenden priesters, slaven en handelaren, en er werd grof geld verdiend met toegangstickets, door geldwisselaars, en door mensen die leningen verschaften tegen woekerwinsten. Er was een complete veemarkt, waar je dieren kon kopen om te offeren. Er werd geslacht. En er hoorden grondgebieden bij, agrarisch bewerkt door slaven. Het was big business. Hardhandige tempelpolitie bewaakte de orde.

Aan het hoofd van de tempel stond hogepriester Kajafas, een zetbaas van de Romeinen, die hem hadden aangesteld. Zij beheerden ook z’n heilige gewaden. Die mocht hij alleen aantrekken op de heilige feesten.

De echte bazen waren de Romeinen, die veel soldaten hadden in het tempelcomplex. Onrust bestrijden was een van hun belangrijke taken, evenals belastinggeld ophalen voor de keizer in Rome. In het gebied rond Jeruzalem gebruikten ze Kajafas om hun macht te legitimeren. En de familie van Kajafas en hun kliek van collaborateurs verrijkte zich tientallen jaren ten koste van de bevolking, in een land dat leed onder de keiharde bezetting van de Romeinen. De kloof tussen arm en rijk was enorm. En dat allemaal met een beroep op God, die zogenaamd alle macht en soevereiniteit had. Want Jeruzalem, en het gebied daaromheen, was een ‘theocratie', zoals de Romeins-Joodse geschiedschrijver Josefus Flavius het beschreef. Een land met niet een mens als staatshoofd, maar theós (God) zelf, en Kajafas als zijn vertegenwoordiger.

Jezus stelde dat keihard aan de kaak. Die theocratie, met liegende potentaten aan het hoofd, noemde hij volgens mij spottend het “Koninkrijk van God”. Die verschrikkelijke koning, dat zijn volgens mij de Romeinen, of Kajafas met z’n kliek van zelfverrijkers. De onderdrukking en uitbuiting was hun feestje. Het volk verafschuwde het.

De tirannen en hun profiteurs begrepen dat heel goed. Ze vonden Jezus een opruier en staatsgevaarlijk. Daarom maakten ze jacht op hem en brachten ze hem uiteindelijk om het leven.

Geen wonder dat de familie van Jezus dacht dat hij helemaal gek was geworden. Wat hij deed was levensgevaarlijk.

Maar Jezus had heilig vertrouwen. Hij ging onverschrokken door.

RJV

- De gelijkenis van het koninlijk bruiloftsmaal staat in Matheus 22, vers 1-14.

- Dat zijn familie Jezus wilde 'arresteren', staat in Marcus 3, vers 21. Misschien gaan ook vers 31 en 32 over die geschiedenis.

- Het verhaal waarin Jezus een blinde geneest door op z'n ogen te spugen, staat in Marcus 8, vers 22-26.

- De beschrijving van de manier waarop Jezus mensen geneest, of eigenlijk demonen verdrijft, vind je in Paul Verhoeven, Jezus van Nazareth, 2008 .

- De afbeelding bovenaan deze blog zie je ook op de voorkant van het boek van Verhoeven, en is een ets van Rembrandt uit 1625, "Christus verjaagt de geldwisselaars uit de tempel".

Ik heb 3 blogs geschreven over 'gelijkenissen' uit de Bijbel, die ik anders interpreteer dan gangbaar is:

- Een bruilof waar niemand wil komen! (Over Mattheus 22: 1-14.)

- Dwaas of wijs? Over de gelijkenis van de dwaze en wijze bruidsmeisjes (Mattheus 25: 1-12).

- Talenten? Over de gelijkenis van de talenten, de dienaren met het geld (Mattheus 25: 14-30).

Ruud Gullit mist de point

Fri, 16 Dec 2022 16:58:27 GMT

Qatar maakt kans op een PR-succes!

Ruud Gullit zit ernaast. Vandaag in een interview in de Telegraaf :

“Ik vind dit het ideale WK. Ik heb andere wereldkampioenschappen ook meegemaakt. Overal moest je veel reizen, bij Zuid-Korea/Japan in 2002 van het ene naar het andere land, in Rusland moest je ook vliegen. Door mijn tv-werk kom ik hier honderden journalisten tegen en het is opmerkelijk hoe iedereen is gedraaid. Maar schrijven wat ze er nu zelf van vinden, kunnen ze na hun eerdere kritiek niet.”

Twee dingen dus: het is heerlijk, al die stadions (8) dicht bij elkaar, en punt twee: de journalisten zijn gedraaid, van kritisch naar positief, maar durven het niet op te schrijven.

Zo lust ik er nog wel een paar. Je bent bijvoorbeeld kritisch op kinderarbeid in Bangladesh, maar als je ziet hoe netjes die overhemden in elkaar zijn genaaid, dan draai je. Of een varkenshouder heeft je toegelaten in zijn bedrijf, je hebt de doorligplekken van de zeugen tussen de stalen stangen gezien. Maar op het barbeque feest zeg je, de muziek is leuk, de tuin is mooi verlicht en het vlees ruikt fantastisch. Het is een ideale barbeque!

Gullit mist natuurlijk de point. Acht stadions in een kleine stad, die je verder nooit gaat gebruiken? Nou ja, laten we die verspilling maar door de vingers zien. Maar zonder omkoping zou het WK nooit in die stadions zijn gespeeld. En boven alles, als er geen misbruik gemaakt kon worden van de situatie van mensen in het straatarme Nepal, mensen die kennelijk minder meetellen, dan zou het een stuk duurder zijn geworden.

En het wrange is: die meerprijs hadden ze best kunnen betalen. Dan hadden ze iets goeds gedaan, voor de arbeidsmigranten uit Nepal en andere landen. En voor hun weduwen, als er toch ongelukken waren gebeurd. Dan hadden ze een uitstekend verhaal gehad.

Dit is niet het ideale WK. Laten we het zo ook niet noemen.

En er zijn ook zonder WK-voetbal talloze arbeidsmigranten, die in onvrijheid, slecht of niet betaald, werken in Qatar omdat ze zo de familie thuis iets goeds kunnen geven. Huishoudelijk personeel uit de Filipijnen bijvoorbeeld.

En Qatar kan zeggen: we veranderen. We hebben zat geld, we betalen voortaan goed, we geven vrije dagen, we pakken niemands paspoort af. En wie misbruik maakt, wordt vervolgd.

Qatar heeft plenty kansen op een echt PR-succes!

RJV

Meer over het WK in Qatar:

Never mind?

Wed, 07 Dec 2022 17:55:03 GMT

Eerst begrijpen, dan begrepen worden. Dat geldt ook in de politiek. Conny Helder zag het niet, de kans op een waardevolle dialoog.

Minister Conny Helder droeg in Qatar zo af en toe een piepklein speldje dat iets te maken had met LHBTIQA+ rechten. Het was te klein om te zien hoe precies, misschien was het een regenboogje. Ze droeg ook een flinke shawl, waarop met grote letters Never Mind stond. Laat maar zitten betekent dat, en dat zou inderdaad beter zijn geweest. Op mij komt het niet goed over. Laf noem ik het.

De minister van Qatar, die naast haar zat in een wit gewaad, deed het anders. Hij nam in haar bijzijn uitgebreid de tijd om een aanvoerdersband om zijn linkerarm te doen. Dit was geen armband met regenboog-kleuren, maar een witte band met een zwart visnet patroon. Ken je ‘t design? Als je goed inzoomt herken je misschien de hoofddoek die Yasser Arafat, de vroegere leider van de Palestijnen, vaak droeg. Men noemt het een ‘keffiyeh-patroon’. De minister maakte dus een statement voor de Palestijnen.

Of maakte hij een statement richting minister Helder? Zijzelf dacht van wel. Daaruit blijkt, vind ik, dat ze vooral vanuit onszelf dacht. Maar goed, als het een reactie op de OneLove-campagne was, dan was de boodschap denk ik dat Nederland met twee maten meet. ‘Jullie maken een punt van de uitbuiting van migranten, van de rechten voor LHBTIQA-plussers. Maar je sluit al tientallen jaren de ogen voor de benarde situatie van de Palestijnen.’

Iemand met wie je diep van mening verschilt, of zelfs voor je gevoel in alles verschilt, kan op punten gelijk hebben. Dat geeft een kans om nader tot elkaar te komen. Daarom is luisteren goed. De manier waarop Qatar met arbeidsmigranten omgaat, vind ik een schande. En ze doen veel goeds in de Gazastrook.

De oekaze van de FIFA, dat politiek en voetbal niet samen gaan, verwijst de minister van Qatar naar de prullenbak. Want die keffiyeh is pure politiek. En op de tribunes waren veel Palestijnse vlaggen te zien, evenals rond de stadions.

Ik zou willen dat minister Helder dat had opgepikt, en het statement had beantwoord. Want dan had ze met iets goeds thuis kunnen komen.

Want Nederland leeft in apatische onwetendheid. Dat blijkt weer eens uit de berichten in sommige Nederlandse media over de Free Palestine protesten in Qatar. RTL Nieuws bijvoorbeeld, schreef best een goed stukje op z’n site, en stelt daarin deze vraag: “Waar komen die Arabische weerzin tegen Israël en de sympathie voor Palestina vandaan?”

Ik vrees dat RTL goed inschat dat de gemiddelde lezer nog altijd geen idee heeft. Ook bij de presentator van De Nieuws BV, Natasja Gibbs, ervaar ik naïeve onwetendheid, als zij voetbalsupporters tegen Israëlische journalisten ‘hup Palestina’ hoort roepen . “Er wordt wel heel kritisch gereageerd op deze Israëlische journalisten. De New York Times meldt zelfs dat Israëlische journalisten worden tegengewerkt.”

Maar in Arabische landen, en ook in Turkije en onder immigranten in Europa, heerst veel verdriet en boosheid over het geweld van Israël, het lot van de Palestijnen en ook om hoe wij hun schreeuw om recht negeren. Dit verdriet vind ik begrijpelijk en het drijft bovendien een gevaarlijke wig tussen ons.

Want de werkelijkheid staat in schril contrast met de schattige vragen in de Nederlandse pers. Israël schendt de mensenrechten op ‘industriële schaal’ . Ik maak me ook druk om de uitbuiting van de bouwvakkers van de stadions . Ik zie het als misbruik van hun enige uitzicht op verbetering. Maar de kans die Qatar bood op een politieke dialoog, door de rampspoed van de Palestijnen aan te kaarten, zou ik voor laten gaan. Want de Palestijnen treft jarenlange pesterijen, geweld, onvrijheid, rechteloosheid. Geen enkel uitzicht op verbetering.

Ik begon dit stukje met te zeggen dat Conny Helder beter geen laf speldje onder haar shawl had kunnen dragen. Wat had ze wel kunnen doen? Toen de minister van Qatar, in zijn witte gewaad, de Palestijnse armband om deed, nauwelijks een halve meter van dat speldje, had ze kunnen zeggen:

‘Minister, wij zijn het niet met u eens op meerderlei gebied. Maar laat dat maar even zitten. Want eerst hoor ik graag van u, wat uw visnet-armband betekent. Waarom komt u op voor de Palestijnen? Wat is hun schreeuw om recht? Wat kunnen wij leren over de wig die dit drijft in onze samenleving? Hoe kunnen wij u helpen om het lot van de Palestijnen te verbeteren? Welke boodschap voor het Nederlandse kabinet kan ik meenemen over de vernietigende uitzichtloosheid in Palestina?”

Seek first to understand, then to be understood. Als ze het zo zou aanpakken, zou onze minister highly effective zijn. Dan zou ze, als de gelegenheid zich zou voordoen, ook effectief rechten kunnen vragen voor LHBTIQA-plussers in Qatar. En ik zou haar een prijs opspelden: Wereldkampioen!

RJV

Meer blogposts over Free Palestine:

Overlast voor demonstranten

Fri, 28 Oct 2022 16:21:28 GMT

We hebben leiders nodig die mensen uit een andere bubbel aan zich kunnen binden

Stel je voor, een stel activisten heeft zich onder het publiek van het Rijksmuseum gemengd. En tot afgrijzen van de omstanders hebben ze Het meisje met de parel van Vermeer besmeurd met veganistische tomatensoep. De gemeenteraad vindt dit maar niks.

De burgemeester besluit om eens met die actievoerders te gaan praten.

‘Waarom bent u tegen klimaatverandering?’, vraagt ze. ‘Oké, u bent pro-leefbaarheid. Maar waarom staat u hier? Mensen komen hier om tot rust te komen. Zie je niet in dat het intimiderend overkomt?’ En dan, enigszins geagiteerd: ‘Deze schilderijen zijn zeer kwetsbaar. Zie je niet in dat je ze beschadigt?’

Zou 't ze overtuigen, die activisten?

Okay, dit was fictie. Althans dat de burgemeester naar het Rijksmuseum is getogen om met klimaatactivisten te praten. En in werkelijkheid hangt het Meisje met de parel in het Mauritshuis in Den Haag. ( Het is weer schoon .) Maar burgemeester Femke Halsema van Amsterdam is wel met andere actievoerders gaan praten, bij een abortuskliniek.

Dat gesprek ging ongeveer zo :

“Waarom bent u tegen abortus?” vraagt burgemeester Halsema. “Oké, u bent pro-life, maar waarom staat u hier? U wacht op vrouwen die in alle privacy een ingreep moeten doen!” En dan vasthoudend: “De vrouwen die hier komen zijn buitengewoon kwetsbaar. Zie je niet in dat het intimiderend overkomt?”

De demonstranten bedanken Halsema voor haar tijd en het bezoek. “Zeker, het hoort erbij,” zegt Halsema. “Joe. Daa-aag.” En tegen een medestander, die er nog staat, op een warmere toon: “Succes met uw werk vandaag.”

De actievoerders staan daar, in het museum en bij de kliniek, omdat ze geloven dat het nodig is, en dat het een goede actie is. Ze willen waarschijnlijk aandacht, en die krijgen ze.

Wat zou de bedoeling van burgemeester Halsema zijn geweest? Wilde ze de actievoerders overtuigen? Wilde ze hen beter begrijpen? Emphatisch overkomen? Hen intimideren? Of wilde ze aan de gemeenteraad laten zien dat ze tegen hen optrad, wetend dat er niet zo veel bereikt kon worden (omdat er geen juridische mogelijkheden zijn)? Dan was het dus eigenlijk voor de bühne.

Het beeld van Femke Halsema dat oprijst uit het verslag in het Parool, vind ik niet positief. Niet empathisch, arrogant, veroordelend. Niet een burgemeester voor iedereen. Ik was er niet bij, dus echt beoordelen kan ik het niet. Maar op basis van dit krantenbericht noem ik haar geen leider.

Terwijl het belangrijk is, hoe we als leiders de anti-abortus demonstranten kunnen bewegen niet bij abortusklinieken te demonstreren. Want ik denk dat als je daar komt voor een abortus, voor jezelf, je partner, een vriend of je kind, dat je dan in een stressvolle, zeer verdrietige situatie bent. En die demonstranten beschadigen je.

Net zoals de klimaatdemonstranten iets beschadigen, om aandacht te trekken. Ik hoop dat ze tot het inzicht komen dat ‘t niet goed is, en niet gaat helpen. Hoe groot dit doel ook, het heiligt dit geweld niet. (Of vind jij van wel? Hoe anders vind jij 't?)

Het verschil tussen de klimaatactivisten en de demonstranten voor de abortuskliniek, is dat die laatste proberen individuen af te houden van een abortus, en dat ze daarbij een mens beschadigen, al zien ze dat zelf anders. Zij geloven dat ze een beschadigd mens behoeden voor erger kwaad.

Ik denk, of hoop, dat ik me wel enigszins in de ‘pro-life’ demonstranten kan inleven. Hun zorgen betreffen het kwetsbaarste wat ze zich kunnen voorstellen, een ongeboren kind. Kwetsbaar, en op geen enkele manier in staat om zich te verweren. En beelden die je kunt hebben bij abortus, associeer je met beelden van het doden van kleine mensen. (Maar de meeste abortussen gebeuren vóór de achtste week. Het embryo ziet er dan nog niet uit als een mens.)

Ook ikzelf vind dat als we het meest kwetsbare niet verdedigen, als dat voor ons niet telt, dan telt uiteindelijk niets meer. Deze zorg voor het meest kwetsbare zien we bij dierenactivisten ook. Hierover heb ik een andere blog geschreven, met de vraag, ‘ Waarom ben je fel tegen het versnipperen van kuikentjes, maar voor het recht op abortus? ’

Voor mijzelf, en voor veel mensen die zich inzetten voor dierenrechten die ik ken, is de zorg om het welzijn van dieren verbonden met de plaats die we de mens geven in de wereld. Ik vind dat de mens niet boven ander leven gaat.

Voor abortus-activisten, althans degene in wie ik mij het makkelijkst kan verplaatsen, zijn hun zorgen eveneens verbonden met hun kijk op de mens. Zij zien de mens in relatie tot hun God. 'Niet mensen, maar God gaat over de vraag of je zwanger bent.' Dus het verbaasde me niet te lezen, dat een vrouw langs Femke Halsema en de demonstranten fietste, die schreeuwde “Er is geen God. Er is geen God!”

Ik begrijp denk ik wel, wat het is, om uit te komen voor je mening, voor je geloof, terwijl er scheldende mensen langsfietsen, mensen die je intimideren, die je tafeltje omver schoppen, je willen vernederen, jou gebruiken om er zelf goed uit te springen tegenover hun vrienden. Of tegenover de gemeenteraad. Dat is wat die anti-abortus demonstranten overkomt, schrijft het Parool.

De pijn daarvan brengt je dichter bij je hartstocht. Brengt je dichter bij elkaar, en brengt je verder van anderen. Je wordt minder ontvankelijk voor een andere werkelijkheid, voor andere pijn. Je wordt onbereikbaar voor anderen.

En dat is dus ook niet de weg die we moeten gaan in Nederland, in onze omgang met anti-abortus demonstranten bij een kliniek. Het heeft geen zin, en werkt averechts. Het drijft ons uitelkaar.

Hoe dan wel?

De remedie is wetgeving. Waarin we regelen dat je niet bij een kliniek mag demonstreren. Een duidelijke keuze, waarmee we de bezoekers van de kliniek beschermen, in hun stressvolle situatie, en het recht om te demonstreren verkleinen.

Maar er is een heel belangrijk aspect aan die remedie. Als je wilt dat die oplossing werkt, en niet tot nog veel meer confrontatie leidt, dan is iets nodig dat we niet veel zien in het groot, en niet veel in het klein: Leiderschap. We hebben leiders nodig die zich kunnen verplaatsen in mensen met wie zij het niet eens zijn. Die hun pijn kunnen meevoelen, al is het niet hun eigen pijn. Die begrip hebben voor situaties die zij niet zelf hebben meegemaakt. En die voor- en tegenstanders kunnen helpen zich te verplaatsen in elkaar. En kunnen uitleggen waarom regels worden gesteld en gehandhaafd, en mensen achter die uitleg kunnen scharen op basis van vertrouwen.

Leiders die dan op overtuigende wijze democratische middelen inzetten om de samenleving, de manier waarop wij samenleven, te regelen. Als het krantenbericht klopt, is dat heel wat anders dan Halsema heeft gedaan. Die intimideert activisten door ze toe te bijten dat ze op zoek gaat naar 'bewijzen' om hen te kunnen verwijderen. En zegt dan, schrijft het Parool, "Niemand is erbij gebaat als wij maatregelen nemen en door de rechter worden teruggefloten". Dat noem ik geen democratisch leiderschap. Maar overlast. Overlast voor demonstranten.

Ik denk dat als een burgemeester zou proberen mee te voelen met deze demonstranten, en hen zou meenemen in wat bezoekers van de kliniek doormaken, dat ze hen dan zou kunnen bereiken. De deal ligt voor het oprapen: Ik zorg ervoor dat jullie veilig kunnen demonstreren. Dat is mijn taak als burgemeester. En ik vraag jullie om anders te demonstreren, zodat je niemand beschadigt. Als ze zou laten zien dat ze de drijfveren van de demonstranten begrijpt, dan zou ze de bezoekers van de abortuskliniek kunnen helpen. En daarvoor hoef je het niet met de demonstranten eens te zijn.

Soft? Er moet natuurlijk ook een harde politieke keuze gemaakt worden: Als je niet wilt dat er bij een abortuskliniek wordt gedemonstreerd, moet je een wet maken die het verbiedt. En die regel handhaven op basis van goed leiderschap. En aan die hardheid ontbreekt het ook al.

RJV

Het hol van de leeuw

Wed, 26 Oct 2022 20:37:52 GMT

We moeten klip en klaar zeggen: Dit stopt nu. En anders gaan de grenzen van de EU dicht voor Israëlische producten, burgers, vakantiegangers.

Vandaag las ik de column van Stevo Akkerman in Trouw, en ik beantwoord zijn stuk bijna volmondig met amen. Maar op één punt is het onmogelijk om het met hem eens te zijn. Niet dat ik ‘m niet begrijp, niet dat ik niet met ‘m meevoel. Maar omdat het... onmogelijk is.

“Is er dan geen enkel sprankje hoop?” vragen de lezers Stevo smekend . “Inderdaad, geen enkel”, antwoordt hij over ‘de toestanden’ tussen Israël en de Palestijnen.

Terwijl Mark Rutte op bezoek in Israël was, begin deze week, schoten Israëlische militairen 5 Palestijnen dood bij een inval in Nablus , bij een groep jongeren met de naam Arin al-Asad , ‘Het hol van de Leeuw’. De militairen trokken daarvoor Palestijns gebied binnen. Het is eigenlijk nauwelijks nieuws, want bij dergelijke invallen vielen dit jaar op de West Bank al meer dan 120 doden. De naam van de groep ervaar ik in het licht van deze inval als ironisch, en cynisch. Niet vanwege de impliciete verwijzing naar de Leeuw van Juda, een Israëlisch symbool, en een aanduiding voor de ultieme Hoop in sommige christelijke kringen. Maar omdat er voor Israëlische militairen misschien wel sprake is van een hol, maar niet van een leeuw. Hooguit een welpje.

Er is volstrekte ongelijkheid in mogelijkheden en middelen. Israel heeft de ‘iron dome’, een raketafweersysteem waarvan we graag willen dat ze het aan Oekraïne leveren, bestand tegen een Russische regen van zware raketten. De Palestijnen hebben zelfgemaakte raketjes, die weleens doel treffen, maar dan weinig schade aanrichten. Al wil ik het leed niet bagatelliseren als zo’n vuurpijl je treft.

Maar het geweld dat de Palestijnen moeten doorstaan, de dagelijkse vernederingen, het getreiter, de volstrekte ongelijkheid, de leugens en het verdraaien, de kracht van de Israëlische propaganda, de onverschilligheid van de buitenwereld, de dagelijkse uitzichtloosheid, de wanhoop… De hopeloosheid van hun situatie schroeft je keel dicht.

Vandaar dat ik Stevo Akkerman begrijp. Geen sprankje hoop.

Laat dat nogmaals tot je doordringen: Geen hoop meer. Je kunt het land niet uit. Je kunt jouw stad nauwelijks uit. Er is armoede, en je kunt daar nooit meer aan ontsnappen. Spy-ware op je telefoon. Satellietcamera's hoog boven je. Er is steeds de dreiging van geweld, ook geweld van tot op de tanden gewapende militairen. Je kunt je daar niet tegen verdedigen. En ook niet tegen kolonisten, die jou en je gezin treiteren, om je weg te krijgen. Er is een rechter, maar het recht is niet meer aan jouw kant. Jouw wereld is donker, gitzwart.

Is er geen sprankje hoop meer?

Dat kunnen we onmogelijk accepteren.

Ik wijs nogmaals op het boek van oud-premier Dries van Agt *) . Zijn inzicht kwam laat, toen hij al geen premier meer was. Zoals het bij veel mensen laat kwam, omdat we Israël als het beloofde land zagen, voor Israëliërs, en omdat we ons schaamden voor wat er is gebeurd in de Tweede Wereldoorlog. Maar in zijn boek schetst van Agt een scherp beeld, diepgaand. Dries van Agt's oproep was een schreeuw om recht.

Die schreeuw wordt maar niet gehoord. Het bezoek van premier Rutte bijvoorbeeld, begin deze week, was zorgvuldig gebalanceerd . Een gesprek met premier Lapid van Israël, en een gesprek met premier Abbas, van… van wat eigenlijk, van de bezette gebieden. Althans van de Westelijke Jordaanoever. Judea en Samaria, zoals de kolonisten het noemen, die snippers land met ontoegankelijke wegen vol wegversperringen. Eigenlijk geen land, maar een hol.

Gebalanceerd, terwijl er helemaal geen gelijkheid is. Ritueel pleitend voor een twee-statenoplossing. Terwijl ook minister van Buitenlandse Zaken Hoekstra toegeeft dat Israël die oplossing zo goed als onmogelijk heeft gemaakt. Twee staten? Waar dan?

Nederland dient zijn eigen belang, niet dat van de Palestijnen. Daarvoor betalen wij onze ministers, toch? Dat is de cynische taak van buitenlandse politiek.

Tja. Maar daar ligt ook de sleutel, een piepklein sleuteltje, schier onzichtbaar op de rommelige bodem van een bijkans bodemloze put. Bijkans.

Want wat ons belang is, is een kwestie van perspectief. Een kwestie van korte termijn en lange termijn. Ik vind dat het voortduren van de situatie in Palestina helemaal niet in ons belang is. Die ‘toestanden’, zoals Stevo Akkerman het vertwijfeld noemt, zijn al tientallen jaren een bron van instabiliteit in de wereld. En als schokgolven bereikt het ook West-Europa, en Nederland. Hoeveel haat, hoeveel angst, hoeveel verdeeldheid hangt daar niet mee samen! Want het lot van Palestina, en de manier waarop onze blindheid en doofheid daarvoor worden gepercipieerd in grote delen van de wereld, keert zich tegen ons.

Het is wel degelijk in ons belang dat de Palestijnse kwestie wordt opgelost.

Juist dit belang moet voorop gezet worden, want dat is het belang van ons land, van het volk dat onze ministers betaalt. Misschien niet het korte termijn belang van de bedrijven die zaken willen doen met Israël, meetrekkend in het kielzog van de premier. Maar wel in het landsbelang.

Nederland, en de EU, moeten Israël aanspreken, want Israël is de bovenliggende partij, de speler die iets kan veranderen. De Palestijnen zijn machteloos.

En daarom moeten we klip en klaar zeggen: Dit stopt nu. En anders gaan de grenzen van de EU dicht voor Israëlische producten, burgers, vakantiegangers. En we erkennen Palestina als land.

Als individu kunnen we er trouwens nu mee beginnen. Ga niet op vakantie naar Eilat. Koop geen producten uit Israël. Een lijst vind je hier . En is het niet het landsbelang, dan is het uit mededogen. Het sleuteltje ligt bij ons.

Wij kunnen het sprankje hoop zijn voor de Palestijnen. Het Palestijnse volk telt mee. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

*) Dries van Agt, Een schreeuw om recht, 2009.

Overlast voor Adam en Eva

Sun, 23 Oct 2022 17:00:17 GMT

Muskusratten doden is goed werk, maken ze je wijs met fantasieverhalen

Muskusratten zijn flinke knaagdieren, die vlakbij water leven. Het zijn geen ratten. Ze hebben grote voortanden en ik vind ze iets weghebben van konijnen zonder lange oren. Ze worden ook wel 'waterkonijn' genoemd. Hun huis, dat ze in de grond graven, noemt men een ‘bouw’.

Ze zijn hun leven niet zeker want een leger aan ambtenaren heeft de opdracht hen te doden. Die ambtenaren doen natuurlijk gewoon hun werk, waarvan ons wijs gemaakt wordt dat het goed werk is.

Goed werk? De organisaties die de muskusratten ‘beheren’, vinden van wel. In een kinderlijk youtube-filmpje proberen ze je angst aan te jagen. Dit is een groot deel van de tekst bij dat filmpje (even doorbijten, sorry):

‘Nederland ligt onder zeeniveau. Dijken beschermen ons land tegen overstromingen. De kans is gelukkig klein, maar het kan voor komen dat een dijk doorbreekt. Grote delen van Nederland en dus heel veel huizen komen dan onder water te staan. Een mogelijke oorzaak? De muskusrat. De muskusrat komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika en Canada. Een graaf nam het diertje mee voor de jacht, naar Tsjechië. De muskusrat is daarna naar Nederland gezwommen. Muskusratten hebben in Nederland bijna geen natuurlijke vijanden. Daarnaast planten zij zich razendsnel voort. Zo worden twee muskusratten in vijf jaar tijd zo’n twee-honderd-duizend muskusratten! Om een bouw te graven, graven deze twee-honderd-duizend muskusratten bij elkaar 2,6 miljoen kruiwagens, oftewel ruim vier keer de inhoud van de Dom in Utrecht aan zand uit oevers en dijken. Hierdoor wordt een dijk onstabiel en ontstaat het risico op dijkdoorbraak. Ook voor boeren zijn muskusratten een probleem. De bouw van een muskusrat kan meterslang onder de grond doorlopen. Een tractor kan hierdoor wegzakken en in het water belanden…’

In vijf jaar van twee naar twee-honderd-duizend!

Ho ho ho, niet zo snel.

Laten we in ons paradijsje inderdaad eens beginnen met twee waterkonijntjes. We noemen hen Adam en Eva. Als ‘t waar is, van die twee-honderd-duizend in vijf jaar, dan hebben we er na tien jaar… twintig miljard! En nog vijf jaar later, nou ja, duizenden miljarden. Nederland zou helemaal bedekt zijn met bergen muskusratten. Want na 15 jaar zouden er veertigduizend zijn, op elke vierkante meter!

Dat is dus totale onzin. En als er zo verschrikkelijk veel zijn, dan is dat een feestmaal voor hun natuurlijke vijanden!

Natuurlijke vijanden? Maar die zijn er toch bijna niet?

Dat is ook onzin, want vos, havik, bunzing, hermelijn, otter en bosuil, die eten allemaal muskusrat.

De waterschappen willen de muskusratten in 12 jaar ‘terugdringen tot de landsgrenzen’ . Zo noemen ze hun werkwijze. Maar het is natuurlijk niet zo dat de muskusratten langzaam achteruit geduwd worden, net zo lang tot ze met de staart tussen de benen over de grens met Duitsland schuiven. Met dit taalgebruik wordt verhuld dat ze in heel Nederland uitgeroeid gaan worden, uitgemoord.

Dat gebeurt met klemmen, die keihard dichtslaan en naar men zegt is de muskusrat dan in één keer dood. Evenals zwanen, reigers, otters en andere dieren die geregeld in zo’n klem terecht komen. Voor iedere vier muskusratten, vindt ook één ander dier de dood. Zwanen worden niet in één klap gedood, maar eerst ernstig verminkt. De kinderen van het gevangen waterkonijn verhongeren. Ook worden vangkooien gebruikt, waarin de dieren de verdrinkingsdood sterven. Ernstig dierenleed, zegt de dierenbescherming .

Maar ja, die inzakkende dijken. Niemand zit te wachten op een overstroming. Muskusratten graven uitgebreide gangenstelsels en nestkamers, vanaf de waterkant, onder de dijk, en tot twee meter onder het raaigrasveld achter de dijk. Dijken kunnen verzwakt raken en instorten. Dat mag natuurlijk niet gebeuren.

En het is ook nog nooit gebeurd. Er zijn wel eens dijken of waterkeringen beschadigd als gevolg van gegraaf van muskusratten, althans, men vermoed dat hun gegraaf de oorzaak was. Maar dat waren geringe schades, die makkelijk en tegen relatief geringe kosten gerepareerd konden worden.

De muskusrattendoders zeggen natuurlijk dat de schade meevalt omdat we de muskusratten zo keihard vervolgen.

Hoe zou het zijn als we die vervolging stoppen? Dan zijn er het ene jaar meer dan het andere. Er is steeds een bepaald maximum, afhankelijk van hoeveel voedsel er is, en hoeveel ruimte. Je moet je dit niet voorstellen als 'een rattenplaag', met enorme groepen muskusratten. Want een muskusrat leeft solitair en heeft een territorium van 1 tot 5 vierkante kilometer .

Hoeveel schade zou er zijn zonder vervolging van muskusratten? Er is geen onderzoek dat een gemakkelijk antwoord geeft. Maar op grond van wat ik gelezen heb, bijvoorbeeld in een rapport van Alterra , schat ik dat het jaarlijks miljoenen euro’s zou kosten, aan dijkreparaties bijvoorbeeld.

Dat lijkt veel, maar aan het zogenaamde 'beheer' worden ook elk jaar tientallen miljoenen uitgegeven. Er is een hele organisatie waar maar liefst vierhonderd muskusrattendoders werken! Al dat geld kan ook in preventieve maatregelen gestopt worden. Dijken voortdurend controleren (dat moet natuurlijk sowieso gebeuren), en repareren als het nodig is. En op bepaalde kritieke plekken kan je de dijken versterken met een laag ondoordringbare stenen, waar muskusratten niet doorheen kunnen graven.

Het kan dus anders. Hoe?

In de eerste plaats, als we dieren niet over de halve wereld zouden verslepen omdat ‘t zo leuk lijkt om ze dood te schieten, dan was dit probleem er niet geweest! Maar ja, voor dat inzicht is het nu te laat.

En als je tegen beter weten in woonwijken blijft bouwen op de diepste punten van Nederland, zoals in de Zuidplaspolder bij Gouda, dan vergroot je de risico's van een overstroming.

Maar als je de natuurlijke vijanden van de muskusrat gewoon de ruimte en een kans zou geven, in plaats van ze dood te schieten, dan zouden zij de muskusratten populatie in bedwang houden. Stop bijvoorbeeld met het doodschieten van vossen .

En ik vind dat we niet al het leven van de raaigrasvelden moeten jagen met gif, en niet alle bomen uit de weilanden moeten kappen omdat dat makkelijker is bij het maaien, en niet alle heggen moeten vervangen door prikkeldraad… Want als we daarmee stoppen, zijn er genoeg roofvogels, en veel bunzingen en hermelijnen, die de muskusratten bejagen.

Ik vind dat we niet elke vierkante centimeter van de aarde voor onszelf moeten opeisen. Tractoren die wegzakken in gangenstelsels? Als je een paar meter van de oever blijft met je tractor, zak je niet weg in een 'bouw'. Die strook laat je dan aan de natuur, aan vossen en hermelijnen. En ja, dan kost mais verbouwen meer geld. Laten we dat dan besparen op alle verspilling (van belastinggeld) in de agrarische sector.

Wie willen we zijn? De generatie die de natuur voorgoed heeft verwoest?

De eerste gedupeerden van onze verwoestende houding zijn onaaibare dieren, die toch niet meetellen. We krijgen bijvoorbeeld angsten voor muskusratten, en we weten niks beters dan klemmen en vallen en een fantasieverhaal om het te rechtvaardigen.

Laten we het anders doen. Ook muskusratten tellen mee. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Ga wel, maar kijk niet

Wed, 19 Oct 2022 10:45:44 GMT

Als niemand kijkt, hebben televisiegelden geen zin en voorkomen we deze waanzin vanaf nu.

Het kabinet heeft vandaag besloten een afvaardiging naar het WK voetbal in Qatar te sturen. Wie, de koning of de premier of een onderknuppel, dat wordt nog in het midden gelaten. Ik zou zeggen, de zwaarste delegatie. Stuur ook Maxima en alle vice-premiers!

De meerderheid in de Tweede Kamer is het hier niet mee eens. Zij vinden dat er bloed kleeft aan dit wereldkampioenschap. Daar hebben ze gelijk in.

De FIFA en Qatar zeggen dat er 'maar' drie doden zijn gevallen bij het bouwen van acht nieuwe stadions in één stad. Maar mensenrechtenorganisaties gaan uit van duizenden slachtoffers. Arbeidsmigranten uit India en Nepal. Lonen worden te laat of helemaal niet betaald. Vakbonden mogen niet opgericht worden. Rechten worden straffeloos met voeten getreden. En arbeidsomstandigheden zijn dus zo gevaarlijk, dat duizenden het met de dood moesten bekopen. Voor hun nabestaanden is er niets.

Dit gebeurt in één van de rijkste landen ter wereld. Een kleine groep rijken, die vinden dat ze meer tellen dan anderen, misbruiken anderen die niet tellen.

Het WK kan alleen gespeeld worden dankzij uitbuiting. En dankzij omkoping, corruptie, oneerlijkheid. Anders was Qatar nooit door de FIFA gekozen als ‘gastheer’.

Het is dus logisch dat sponsoren van Oranje hun handen ervan aftrekken. Geen grote acties dit keer .

Wat kan jij doen? Niet kijken. Als niemand kijkt, hebben hoge televisiegelden geen zin en voorkomen we deze waanzin een volgende keer.

Makkelijk zal het niet zijn. Eerder een offer… Een offer van bevoorrechte mensen in ons mooie land, als genoegdoening voor de arbeiders. Die zien dat hun uitbuiters niet slagen. Dat het toernooi commercieel mislukt.

Zal je net zien dat Oranje uitgerekend dit jaar wereldkampioen wordt…

Dan sturen we dus een zware delegatie naar Qatar. Om beleefd duidelijk te maken waarom de rest van ons land niet komt, en dat we het niet eens zijn met uitbuiding.

De delegatie kijkt namens ons. Ze mogen ook best namens ons juichen hoor, dat maakt het des te treffender. Maar de rest van Nederland kijkt niet.

RJV

Overlast voor gangsters

Mon, 22 Aug 2022 12:51:26 GMT

We kunnen de gewapende strijd met ze aangaan. Wij zijn veel sterker, en als we willen, blijft er geen één over. Zijn we dan gelukkig?

In de Japanse stad Yamaguchi hebben zwaarbewapende gangsters al meer dan vijftig aanvallen uitgevoerd. Zo was er een overval op een kleuterschool, duidelijk gericht geweld tegen kinderen, en ook ontvoering. Een anti-terreureenheid heeft nu de leider van deze bende, die ‘Snow Monkeys’ wordt genoemd, geliquideerd.

Ongeveer zo stond het vorige week in de Telegraaf , behalve dat er ‘zwaarbehaarde gangsters’ stond, en niet ‘zwaarbewapende’. Want de bende bestaat uit apen, makaken, die in Japan ook wel sneeuwapen worden genoemd omdat je ze vaak op mooie winterse plaatjes ziet relaxen in meertjes in natuurgebieden.

Die natuurgebieden verlaten de apen steeds vaker, en relaxed is het ook niet meer. In agrarische gebieden roven de makaken voedsel uit boomgaarden en opslagplaatsen. Ze trekken nu ook steden binnen, en in Yamaguchi lijken ze het dus speciaal op mensen gemunt te hebben, die ze krabben, bijten en beroven.

In Gibraltar heb ik eens makaken ontmoet. De volwassen apen zijn zo groot als een kleuter, maar met veel grotere handen en sterke armen, en natuurlijk behendiger. Vriendelijk zijn ze niet. Flinke tanden laten ze zien.

Geen wonder dat de inwoners van Yamaguchi zich onveilig voelen.

Zoals je weet, zie ik het niet zitten in het doodschieten van dieren. Het gebeurt in Nederland als mensen overlast ervaren van stadsduiven , die ze vliegende ratten noemen. Aalscholvers willen we doodschieten, omdat ze verdacht worden van het wegkapen van vis. Of ganzen , die het park onderschijten. Of invasieve exoten, zoals Amerikaanse rivierkreeftjes , die de inheemse soorten verdrijven.

In mijn beleving is er altijd een betere oplossing te bedenken dan doden.

Ook wespen worden in Nederland verdelgd, dus gedood (met gif). Misschien lijkt het alsof wespen in je tuin te vergelijken zijn met de aanvallen van makaken. In elk geval voelen veel mensen zich bedreigd als er wespen om hen heen zwermen. Maar wespen hebben het helemaal niet op mensen gemunt, en de apen in Japan wel.

Lekgeprikt worden door steekmuggen, dat is misschien wel vergelijkbaar met de aanvallen van de apen. Want vrouwelijke steekmuggen hebben ons bloed soms nodig, en willen dan niets liever dan jou bijten, je verdoven zodat je eerst niks voelt, rustig je bloed opzuigen en dan in een hoekje wachten tot ze weer bloed nodig hebben.

Zodra de verdoving uitgewerkt is, kunnen de muggenbeten behoorlijk veel pijn doen, en dat wil je natuurlijk voorkomen, voor jezelf en zeker voor je baby's.

Dus doden, die steekmuggen? Of makaken? Als je aangevallen wordt door een dier, mag je je dan verdedigen?

Ja, verdedigen, maar doden , dat vind ik een allerlaatste redmiddel. Dat wil ik alleen doen in zeer uitzonderlijke gevallen, als het echt niet anders kan, als je alles hebt geprobeerd om het te vermijden. Als je echt bedreigd wordt. Dus het is goed dat de Wet Natuurbescherming er regels voor geeft, althans voor beschermde dieren, voor 'verstoren' en doden, om je te verdedigen. Alleen vind ik dat de praktijk rond die wet leidt tot veel te veel gevallen waarin dieren worden gedood. Terwijl er helemaal geen echte bedreiging is. Terwijl er heel veel andere mogelijkheden zijn om je te verdedigen. Twee miljoen dieren worden er doodgeschoten, elk jaar weer! Dat zijn geen uitzonderlijke gevallen meer.

Ook in Japan mag je beschermde dieren, zoals de makaken, niet zomaar doden. In Yamaguchi lijkt het wel alsof de apen, en hun leider, planmatig mensen terroriseren. Hoe dat zit, weet ik niet. De Japanse overheid heeft een vergunning voor het doodschieten van de leider gegeven. Ik wil liever niet oordelen over iets wat zover weg wordt besloten.

Meestal zijn dieren er niet op gericht om mensen kwaad te doen. Ganzen bijvoorbeeld, komen niet naar ons park om ons te verdrijven. Eerder omdat er weinig andere plekken zijn waar ze kunnen wonen.

Zoiets is ook aan de hand in Japan. Men zegt dat het landschap van Japan dramatisch is veranderd. Bossen verdwijnen. Steden rukken steeds verder op en nemen steeds meer platteland in. Er zijn niet alleen aanvallen van apen, maar ook van beren en wilde zwijnen , die kennelijk nergens meer heen kunnen. De natuurlijke vijanden van de apen, wolven en arenden, zijn bijna uitgestorven. Er is onbalans.

En dan is er klimaatverandering. Het regenseizoen is korter geworden, en het regent veel minder. De temperatuur is gestegen. En daardoor is er in de bossen niet genoeg voedsel voor de makaken en trekken ze de stad in.

We kunnen de gewapende strijd met ze aangaan. Wij zijn veel sterker, en als we willen, blijft er geen één over. Geen makaak die ons aanvalt, en geen steekmug. Geen aalscholvers en geen wolven, die ‘onze vis’ en onze moeflons opeten. Geen gans of duif die te veel schijt.

Onbalans wordt er mee vergroot, en we hebben steeds meer gif nodig, steeds meer middelen om onszelf te beschermen, onszelf te genezen, op te peppen, voor onze voedselvoorziening, en voor verwarming en koeling. Ik ervaar het als oorlog met de natuur.

Zijn we dan gelukkig?

Ik wil een andere weg gaan. Een weg die beter is voor onszelf en anderen. We kunnen ook proberen samen te leven met andere dieren. Ruimte voor hen maken. Zelf iets inschikken. Zelf genoegen nemen met iets minder. Zodat er plaats is voor iedereen. Want iedereen telt mee.

RJV

Op de thema-pagina dieren doodschieten vind je uitleg over de regels voor het doodschieten van wilde dieren en blogs over hoe we met dieren, die 'overlast' van ons ervaren, kunnen samenleven.

Overlast voor ganzen

Sun, 31 Jul 2022 07:17:32 GMT

De technofix voor overlast door uitwerpselen bestaat al eeuwen!

“Gekwaak en geblaas, verkeershinder en het vervelendste van alles: óveral uitwerpselen.”

De ganzen vlakbij Den Haag zijn het helemaal beu. Het gekwaak uit de hofstad zal nooit echt wennen, maar ammoniak, roet, antibiotica, dat is gewoon niet meer te harden.

Geen wonder dus dat de ganzen in Nootdorp het landelijke nieuws halen! Behalve dan, dat we in een omgekeerde wereld leven, waarin het de menselijke inwoners van Nootdorp zijn die klagen.

“Ik ben een dierenvriend”, zegt bewoonster Lisette R. (59) in de Telegraaf . “Zolang ze geen pijn lijden maakt het me niet uit of ze doodgeschoten of vergast worden, maar er zitten er op dit moment echt véél te veel.”

In Nootdorp gaat het vooral om Canadese ganzen. Die heb je bij ons in de buurt ook, en ook veel Nijlganzen. Deze soort wordt een ‘halfgans’ genoemd. Of hun uitwerpselen de helft zijn, betwijfel ik, want het pad door het Prinsenpark ligt er vol mee, evenals grote stukken grasveld.

Ze leven in gezinsverband, twee volwassen partners, die voortdurend op hun kroost letten, één let op de omgeving, de ander op de kinderen. Ze communiceren voortdurend met elkaar, door te kwaken. Waarschuwend blazen doen ze ook als (menselijke) dieren te dicht bij komen. Als ze een autoweg moeten oversteken, fungeert er één als klaarover. Ik vind het fascinerend om te zien.

Pijnloos doodschieten of vergassen is bij ganzen niet mogelijk. Dus net als bij mensen. Want het verdriet, de pijn en het leed voor de nabestaanden is verschrikkelijk.

De 'technofix' (technische oplossing) voor wat de Nootdorpers als het vervelendst ervaren, de uitwerpselen, bestaat al eeuwen: Een bezem met een harde borstel, een hark, misschien een emmer water.

Als de ‘faunabeheerders’ met deze wapens uitgerust worden in plaats van met een geweer, is de straat snel schoon. Flink schrobben! Kan Lisette R. ook gewoon zelf doen, geen wapenvergunning voor nodig. Bovendien zullen de ganzen begrijpen dat we liever willen dat ze ergens anders heen gaan.

Dit laatste is een voorspelling op basis van intuïtie. Voorwaarde is wel dat ze ergens anders heen moeten kunnen gaan. Als we geschikte woonruimte maken of laten voor ganzen, waar ze geen overlast van ons ervaren, verkiezen ze die plekken.

Iedereen telt mee. Ook ganzen tellen mee!

RJV

Lees meer blogpost over overlast voor dieren:

Perspectief voor de koe

Wed, 27 Jul 2022 20:28:08 GMT

Verbeteren de stikstofplannen iets voor koeien?

Een tijdje geleden, Nederland was toen nog een oase van rust, vroeg de Telegraaf aan minister van der Wal met hoeveel procent de veestapel moet inkrimpen.

“Dat kun je niet zeggen, dat hangt af van hoeveel bijvoorbeeld geïnnoveerd wordt. Maar ik denk dat het gevolg van deze aanpak zo’n 30 procent reductie zal zijn.”

Ik ben daar niet gerust op. Het is allerminst zeker dat er uberhaupt reductie zal zijn.

Vorige week bijvoorbeeld, zei Hein Schumacher , de baas van FrieslandCampina, dat hij een krimp van 30 procent niet voor ogen heeft.

“Wij zetten in op innovatie en we zien grote belangstelling onder onze leden. Onze pilot met Rabobank en machinefabrikant Lely is met 450 geïnteresseerden zwaar overschreven. Door deze stal innovatie daalt de stikstofreductie bewezen met 70%.”

Bewezen is er niks, integendeel , maar als die technologie illusie waar zou zijn, dan hoeft de veestapel met de inzet van technische middelen dus niet te krimpen. Tenminste als je alleen het ammoniak probleem wilt oplossen.

Nu allerlei profiteurs zich op de veehouders storten om munt te slaan uit hun onzekerheid, en machtige mensen hun reusachtige belangen beschermen, moeten we vrezen voor helemaal geen krimp van de veestapel. De ‘stal innovatie’ is een hoax, maar zal aangegrepen worden om uit de politieke impasse te komen.

En dat zou betekenen dat allerlei bedreigingen voor onze leefomgevingen niet opgelost worden. Bijvoorbeeld de uitstoot van broeikasgassen, de vervuiling van het oppervlaktewater, gevaren van antibiotica, enorm landgebruik voor het produceren van veevoer.

En dierenleed zal niet afnemen. Eerder toenemen, als techniek terugverdiend moet worden, koeien nog vaker binnen moeten zijn, met allerlei onnatuurlijke techniek omgeven.

Voor koeien zijn de stikstofplannen niet persé een wenkend perspectief. Dat is er alleen als producenten en consumenten het hen willen geven.

De Telegraaf schrijft dat consumenten de mond vol hebben van beter dierenwelzijn en verdere verduurzaming van de landbouw, maar niet extra willen betalen.

Maar als je goedkope zuivel blijft aanbieden, en niet vertelt hoe het geproduceerd wordt, dan blijven mensen kiezen voor minder betalen. Dan wordt diervriendelijk gemaakte melk niet verkocht.

En ik weet niet of melk produceren zonder dierenleed echt mogelijk is. Misschien wel als de koe ons een klein deel van haar melk zou willen geven. En al haar kinderen bij haar mogen blijven, ook de jongens. En de kalfjes niet met bloedarmoede hoeven te groeien om ‘blank vlees’ te kunnen verkopen. En er niet geslacht wordt.

De praktijk is heel anders. Melk produceren brengt veel leed met zich mee. We vergoelijken dat al te graag, om het eten van boterhammen met kaas dragelijk te houden. We zien koeien opgewonden de wei in dartelen en hopen dat het wel meevalt.

Maar het valt niet mee. Ik ga hier geen opsomming geven van het leed voor koeien . Hoewel ik denk dat het kan veranderen als veel mensen het beseffen, en stoppen met zuivel consumeren en zuivel produceren.

Ik hoop dat ook boeren inzien dat het anders moet. Dat zij opstaan en zeggen: “Nee, ik gebruik het geld voor de stikstofreductie niet om nog meer te lenen en nog meer techniek toe te laten. Nee, ik wil dit dierenleed niet veroorzaken."

En zeggen: "Ja, ik zie perspectief, want ik ben agrarisch ondernemer, en gebruik de nieuwe kansen om een mooi product neer te zetten voor mijn klanten, en een prachtige toekomst voor mij en mijn kinderen!”

RJV

Lees meer blogposts over stikstof:

Een tussenruimte?

Mon, 25 Jul 2022 16:21:48 GMT

Hou vast aan je idealen!

In ‘de TussenRuimte’ stelt podcast-maker Ron van Es zijn gasten twee vragen: “Wat moeten we loslaten?” En “wat kunnen we ons verbeelden?”

We weten dat het zo niet langer kan, stelt Ron. Het is achter ons. Maar wat er voor ons is, hoe het dan wel moet worden, dat is nog niet duidelijk.

En nu zitten we er tussenin, in ‘de tussenruimte’.

Zoals je in een theater een ruimte kan scheppen, zo doet Ron van Es het in gesprekken. In de eerste zinnen zet hij ‘t neer. Zijn gasten zitten plotsklaps in een tussenruimte. Het helpt om na te denken over de vragen, over loslaten, over een toekomst.

Het is mooi om te horen. De podcast-gasten praten niet als politici, maar als tamelijk gewone mensen met een bepaalde drive. Dat ze iets achter laten, en nog los moeten laten, hebben ze niet altijd scherp. Verbeelden, daar lijken ze niet allemaal heel uitgesproken mee bezig.

Wel als Ron doorvraagt. Dan blijken ze dingen te willen veranderen, hebben ze een droom.

Is er echt een tussenruimte? Een van de gasten denkt dat er een veilige omgeving mee is bedoeld, waarin je kunt leren en ontdekken, voordat je met het echte leven begint. Hij is voorzitter van een hogeschool. Zijn leerlingen zitten in die tussenruimte.

Wat we los moeten laten, is chaotisch verweven met wat er komen gaat. Ik zie het als het leven zoals het is, nooit statisch, soms stil, en soms heftig. Voor iedereen anders. ‘t Is heftig als een nieuw stukje werkelijkheid zich aandient en je in paniek raakt. Soms overkomt ‘t jou alleen, of alleen jouw gezin. Anno nu maken miljarden mensen het mee. Met die paniek betreden we de tussenruimte. De wereld beleeft heftige tijden.

Veilig ervaar ik die grimmige werkelijkheid niet. Integendeel. Allerlei lieden willen profiteren van de hevige turbulentie om ons heen, en spiegelen ons voor dat er niks hoeft te veranderen. Dat anderen de schuld hebben. Problemen verbinden ze aan identiteit en zo maken ze loslaten moeilijk. Bijvoorbeeld als ze zeggen dat alle mannen vlees eten, barbequen en je tegen racistische grappen moet kunnen. Dat wij zo zijn.

En behalve profiteurs zijn er ook machtige mensen met grote belangen, die ze niet zomaar opgeven. Dat is een factor van jewelste. En mede daardoor is de toekomst ongewis.

Nu wil ik Ron’s vragen beantwoorden.

Wat moeten we loslaten?

Net als één van de gasten in de podcast denk ik: Het waanbeeld dat de mens het belangrijkste is op aarde. Dat de mens centraal is, en alles om hem draait, en ook alles voor hem moet wijken. Dat al het andere niet meetelt.

Die misperceptie schijnt zo diep verankerd in ons leven, dat we ‘t niet meer zien. Deze tweet van een veehouder illustreert dat: “Mens en koe leven in symbiose met elkaar. Een koe is géén natuur, maar een in de loop der eeuwen gefokt landbouwhuisdier. We zorgen er goed voor, de koe geeft ons melk en tot slot eten we haar op. Zonder economisch nut bestond de koe niet.”

Voor veel twitteraars klinkt dit logisch. Maar mij valt de impliciete veronderstelling op dat de mens meer telt dan de koe, dat dit dier niet telt als levend wezen. Dat de melkkoe geen deel uitmaakt van de natuur, omdat wij mensen er ook geen deel van uit maken. En dat ondanks de intenties, de goede zorgen beperkt worden door kosten die moeten dalen omdat marktprijzen dalen. De koe wordt gereduceerd tot een ding, een productiemiddel en een product. Haar stierkalfje tot afval.

Steeds als we de mens als centrum van de wereld zien, zie ik het goed mis gaan, met onnoemelijk leed tot gevolg. En heel veel schade. De manier waarop we met koeien omgaan, leidt bijvoorbeeld tot schade door ammoniak en methaan, tot platgespoten en gladgestreken raaigras-velden zonder bomen en zonder leven. Onze leefomgeving wordt bedreigd en wijzelf ook. Daarover schrijf ik in ‘t Everybody Counts Blog.

Wat kunnen we ons verbeelden? Welke toekomst zien we voor ons?

Een betere toekomst, is meestal het antwoord. Het paradijs op aarde. In ‘de TussenRuimte’ stelt de voormalig voorzitter van de Jonge Klimaatbeweging, Werner Schouten, dit ter discussie. Waarom zijn we positief, vraagt hij zich af. “Als ik mij m’n eigen toekomst verbeeld, dan zie ik geen enkele reden om optimistisch te zijn. Of we nou anderhalve graad opwarmen of 5.7 graad opwarmen, in elk opwarmings-scenario wordt de wereld er zeker niet fraaier op”.

Ik vrees dat hij gelijk heeft. Het ziet er niet goed uit. Misschien is onze toekomst niet mooi, wordt het slechter en niet beter.

Maakt ons dat verdrietig, angstig, boos?

Zijn je idealen een doel in de toekomst, of je houvast voor elke dag, ook vandaag? Ik wil het liefst werken vanuit waar we nu zijn, wie we nu zijn, en nu willen zijn. Met idealen als een leidraad voor de acties die we nu nemen.

Niet om persé de toekomst die we ons verbeelden te bewerkstelligen. Maar met onze idealen als uitgangspunten. ‘Iedereen telt mee’, bijvoorbeeld.

Ook als profiteurs en machtige mensen onze toekomst bedreigen. Ook als de toekomst geen aards paradijs blijkt te zijn.

Hou vast aan je idealen!

RJV

Podcast-serie 'De TussenRuimte' kan je beluisteren op Spotify .

De wesp doet geen vlieg kwaad?

Sat, 16 Jul 2022 20:15:40 GMT

Wat doe je met een wespennest in de tuin?

Een wesp doet geen vlieg kwaad. Bij wijze van spreken dan, want ze houden je tuin juist vrij van vliegenplagen. En je moet ze niet te na komen.

Ik haat wespen niet ondanks die ene keer. Want we kampeerden eens in Frankrijk, en niet ver van onze tent stond een oude verlaten Citroën DS, ingezakt op de wielen zoals je dat bij die auto’s ziet, roestig en kapot maar desondanks met de aantrekkingskracht van een godin.

Ik ging een kijkje nemen, en voelde aan het portier, dat piepend opende. Ik stapte in, waande me een vorst achter de gebogen, vrijwel horizontale voorruit, en legde m’n arm en hand op de zachte middenarmsteun.

Felle, keiharde, alles doordringende pijn was mijn deel. Want ik legde mijn hand precies in een wespennest, gebouwd door ‘n wespenkoningin en haar volk, daar tussen de riante zetels van de DS.

M’n hand zwol op tot buitengewone proporties. Maar ondanks deze pijnlijke herinnering ben ik dus niet bang voor wespen, omdat ik geleerd heb dat ze niet gevaarlijk zijn. Ze steken bijna nooit. Maar je moet wel van hun nest afblijven.

Ik zie natuurlijk vaak dat andere mensen wel angstig zijn, bijvoorbeeld als we in de tuin zitten en er wespen op het eten afkomen. Doodslaan wil ik ze in geen geval en daarom wordt al gauw gekscherend gezegd dat ik ‘dan maar’ met de wespen in gesprek moet gaan en ze vriendelijk moet vragen te vertrekken.

Een mooi voorbeeld van met insecten in gesprek gaan, las ik laatst in NRC . Daarin beschreef Frans van der Helm dat hommels een nest in zijn schuur hadden gebouwd. Als hij z’n fiets wilde pakken, werden de hommels boos of paniekerig, en je kunt je voorstellen dat ‘t niet veilig voelde. Zijn oplossing: Voortaan klopt hij beleefd op de deur voordat hij binnengaat. De hommels weten dan dat hij er aan komt en hebben geleerd dat hij niets kwaads in de zin heeft. Vergeet hij te kloppen, dan is het meteen weer hommeles.

Ik leer ervan dat hommels besef hebben van hun omgeving. En onze aanwezigheid willen aanvaarden.

Ook over wespennesten kan je veel zorgen hebben. Je wilt bijvoorbeeld niet dat je kind het nest gaat onderzoeken, want dan verdedigen de zwart gele engeltjes zich fel. Ik denk dat je maatregelen moet nemen, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de Telegraaf gisteren schreef over ‘ongedierte’ en gif in de nesten spuiten , stuit mij tegen de borst. Het poeder verlamt de dieren en ze sterven een langzame dood. Wespen zijn levende wezens. Hebben we dan helemaal geen fatsoen?

Kennelijk vinden veel mensen dat je dieren uit de weg mag ruimen als je er last van hebt. Ik denk dat het goed is om andere oplossingen te vinden. Niet alleen vanwege fatsoen, of waardigheid, maar ook omdat wespen een onderdeel zijn van onze leefomgeving, en helpen de balans te bewaren. Ze eten vliegen en muggen bijvoorbeeld. Of willen we die ook allemaal verdelgen, net als bladluizen, en slakken, en mollen, muizen, kikkers, al dat onkruid… We vinden het een gedoe en leggen de tuin vol tegels. En dan nemen we een airco omdat het zo bloedheet wordt in huis.

Een vicieuze cirkel die onze leefomgeving kapot maakt.

Dus stel nu, er is een wespennest bij je huis. Precies bij de zandbak van je zoons en dochters. Je wilt een oplossing, maar je beseft dat wespen geen plastic drones zijn, maar levende schepsels, die misschien anders voelen dan wij, maar wel kunnen voelen.

Dus gif spuiten wil je niet, maar wat kan je wel doen? Kijk eens op de site van de wespenstichting .

Ze kunnen je bijvoorbeeld helpen met het verplaatsen van het nest. Bij één van de methoden zuigen ze de wespen eerst één voor één op met een stofzuiger. Als ze alle wespen voorzichtig verzameld hebben in een afgesloten kistje, maken ze het nest los en brengen 't met het volk naar een nieuwe woonplaats.

Soms is vangen niet noodzakelijk en wordt het nest in kleine stapjes verplaatst, 40 centimeter per dag, omdat de wespen het anders niet meer terug kunnen vinden.

Veel werk? Ik denk dat de manier van denken die er achter schuilt uiteindelijk veel bespaart aan reparatiewerkzaamheden aan onze leefomgeving.

Voor Eric Mahieu van de wespenstichting zijn bestuivende insecten essentieel voor ons leven. "De kromheid dat bijen en vlinders geliefd zijn en allerhande beschermingsmaatregelen genieten, maar ondertussen wel sociale wespensoorten worden verdelgd", drijft hem in zijn werk als 'wespenvriend'. Ook wespen tellen mee!

RJV

Op de foto zie je de paardenwesp, ook wel europese hoornaar genoemd.

Lees meer over in gesprek gaan met dieren:

Kreeft sloopt natuur?

Fri, 15 Jul 2022 16:44:04 GMT

Het ecosysteem wordt verwoest door de amerikaanse rode rivierkreeft

Je zet een mes tussen de ogen en snijdt in de lengte de kop door. Vervolgens gooi je het kreeftje in kokend water. Zie je deze methode toch niet helemaal zitten, dan leg je hem eerst in de vriezer om hem te verlammen en gooit hem vervolgens even kort in kokend water.

Mensen hebben niet het recht om een ander dier uit de weg te ruimen, als ze er last van hebben. Dit schreef ik gisteren n.a.v. overlast voor aalscholvers.

En vandaag las ik in het Algemeen Dagblad dat de overlast voor de amerikaanse rode rivierkreeft reusachtig is. Vangen, bereiden (dus doden, zie boven) en opeten is nu het plan.

Niet mensen, maar andere diersoorten hebben het meeste last van de rode kreeftjes, die eigenlijk niet in Nederland horen voor te komen. Want deze ‘invasieve exoot’ profiteert van de omstandigheid dat de leefomgeving van z'n vijanden, bijvoorbeeld de snoek, is vernietigd. Kikkerdril wordt opgegeten, waterplanten weggeknipt, vissen stikken omdat er te weinig zuurstof in het water zit. De kreeftjes hebben het goed naar hun zin in ons land en planten zich razendsnel voort.

Voor je het weet zit een sloot vol met rode kreeften en verder niks. Ons hele ecosysteem gaat eraan!

Dus toch maar uit de weg ruimen? Opeten, vangen en vernietigen, vergiftigen.

Vooruit dan maar.

Als gedachte experiment dan, hé. En dan kom je er snel achter dat geen enkele opruimactie werkt. Daarover zijn deskundigen het wel eens.

Met gif maak je meer kapot dan je lief is. Daarmee doodt je ook andere dieren. Met vangen kan je wel bezig blijven. Want tenzij je ze in heel Europa echt allemaal tegelijk vangt, komen ze altijd wel weer terug.

Bijvoorbeeld omdat de vrouwtjes met hun eitjes verstopt zitten in zelfgegraven gangetjes, dus die vang je niet. De eitjes worden kleine kreeftjes en dan kan je weer opnieuw beginnen.

Dus hoe kunnen we onze inheemse planten en dieren, zoals kikkers en salamanders, inheemse kreeften, kevers, en allerlei vissen, beschermen tegen de amerikaanse rivierkreeft? Hoe kunnen we ons ecosysteem beschermen als we de rode kreeft niet kunnen uitroeien?

Door andere dieren sterker te maken. Door het ecosysteem sterker te maken. Want het is inmiddels duidelijk geworden, dat de rode kreeften het ‘t beste doen in gebieden waar de balans verstoord is. Zorg voor schoner water. Betere oevers, met natuurlijke rietkragen. Meer ruimte voor dieren die kreeft eten, zoals reiger, fuut, baars en snoekbaars.

Onhaalbaar? Moeilijk? Misschien wel. Maar het is niet alleen nodig vanwege de invasieve rivierkreeft.

Neem bijvoorbeeld ‘schoner water’. Tachtig procent van ons water is vervuild , met landbouwgif, meststoffen en medicijnresten en overstromend rioolwater. Terwijl we het nodig hebben als drinkwater.

Daarom moeten we de landbouw veranderen, minder spuiten, minder mest verspreiden. En om te voorkomen dat riolen overstromen, is het goed om tuinen niet te verstenen.

Met andere woorden, er is een verband tussen ‘overlast’ van invasieve exoten en alle problemen waarover nu zoveel te doen is. Je hoort vaak over ‘bramen die alles overwoekeren’, omdat ze beter met een overvloed aan stikstof kunnen omgaan dan andere planten. *)

Zo kan je ook naar de amerikaanse rivierkreeft kijken. Die neemt ook alles over, omdat 'ie beter met 't uit balans gebrachte ecosysteem kan omgaan dan andere dieren.

Als we de problemen die onbalans veroorzaken aanpakken, zoals watervervuiling, zijn ook invasie kreeftjes straks geen probleem meer.

Daarom: Als we ‘overlast’ ervaren van dieren, dan zie ik uitroeien helemaal niet als een optie. Het helpt niet, omdat het de oorzaak niet wegneemt. Gelukkig zijn er wel oplossingen. Die beginnen bij respect voor de natuur waar wij deel van uitmaken, en respect voor andere dieren. Nu ze hier leven, tellen amerikaanse rivierkreeftjes ook mee. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

*) Naschrift 22 juli 2023, over bramen en sttikstof: Vandaag las ik in Trouw een interview met onderzoeker Rienk Jan Bijlsma, die zegt: "In de Veluwse bossen en heideterreinen zie je geen enkele braam, maar daar zijn de problemen met een onbalans in nutriënten door stikstof enorm. We vinden dan ook dat het verhaal van bramen en brandnetels de mensen misleidt. Wijs liever op de veldleeuwerik en de wulp die van de heide zijn verdwenen. Stel de vraag waarom het doodstil is op de heide en er bijna geen insecten zijn. Dat zijn de echte gevolgen van stikstof."

Lees meer blogposts over rivierkreeften:

Overlast voor aalscholvers

Thu, 14 Jul 2022 13:05:43 GMT

Hoe kunnen we de visstand in het IJsselmeer verhogen?

Stel je ervaart overlast. Je wilt het aanpakken en je vindt dat je het recht hebt om de bron van overlast op te ruimen, te doden bijvoorbeeld.

Hoe kan ik je dan overtuigen om dat niet te doen?

Neem de aalscholver. Europarlementariërs willen ‘m weg hebben . Ze zien hem als een plaagdier, dat zoveel vis eet dat er voor de menselijke vissers niet genoeg meer overblijft.

In het IJsselmeer is er voor vissers inderdaad niet veel meer te vangen. Er is minder vis, en er zijn minder volwassen vissen, dus grote exemplaren. Dat lees ik in rapporten van de Wageningen Universiteit.

De aalscholvers hebben hier veel last van. Er is niet genoeg voedsel. Hun aantal is dan ook enorm afgenomen, van 15000 broedparen in 1993 tot 3000 paren nu.

Ook de menselijke vissers hebben het moeilijk. In het topjaar 2018 hebben ze 873 ton vis gevangen. Alleen waren de prijzen ingestort, zodat er niet veel werd verdiend. Dat gold voor snoekbaars, en de aal was veel te mager en daarom onbruikbaar om te verkopen.

Europarlementariër Annie Schreijer-Pierik (CDA) geeft de aalscholvers de schuld. Volgens haar vangen zij in het IJsselmeer 7000 kilo vis per dag (7 ton). Dat is 2600 ton vis per jaar.

(Even snel rekenen: een aalscholver eet 500 gram vis per dag, dan moeten er dus permanent 14000 zijn. Er broeden 6000 vaders en moeders; dan nog hun jongen en de rest zijn gasten. Nou vooruit, laten we zeggen dat het klopt.)

Maar aalscholvers afschieten, dat gaat niet helpen . Ten eerste, omdat het menu van de aalscholvers in het IJsselmeer voor 70% bestaat uit pos. Een vissoort die wij mensen niet smakelijk vinden. Waaraan de menselijke vissers dus niks gaan verdienen.

En de pos concurreert met de aal, die de vissers wel kunnen verkopen. Want pos en aal eten muggenlarven. Als er minder pos is, blijft er meer voedsel voor de aal over. En groeit de aal beter.

Hoe kunnen we 't probleem voor de vissers oplossen? Door de visstand in het IJsselmeer te verhogen. Onderzoekers van Universiteit Wageningen schrijven hoe dat kan:

Maak natuurlijke oevers en rietmoerassen, waar paaiplaatsen zijn en vis in verschillende levensfasen kan schuilen.

Want de achteruitgang van de visstand komt volgens hen vooral doordat er geen plekken meer zijn waar vis verwekt kan worden, kan opgroeien, en groot kan worden.

Zo is het bij vrijwel alle vraagstukken over ‘plaagdieren’. Er zijn altijd andere oorzaken van overlast die je kunt wegnemen, of andere oplossingen voor het ongemak dat mensen ervaren.

Dieren doden zie ik trouwens nooit als oplossing. Ik vind niet dat mensen het recht hebben om een ander dier uit de weg te ruimen, als ze er last van hebben. Dieren tellen even goed mee als mensen.

Ik spreek ook niet van overlast door aalscholvers. Maar van overlast voor aalscholvers. Van europarlementariërs.

RJV

Morgen: en invasieve exoten dan, die 't inheemse ecosysteem verwoesten?

Lees meer over 'plaagdieren':

De kunstige drek van Leon de Winter

Wed, 13 Jul 2022 16:28:14 GMT

Obstructie en ondermijning om te blijven profiteren van een meerderheid met minder mogelijkheden

Elke dag word ik wakker met een vakantiegevoel, dat ik krijg als ik de Telegraaf lees, omdat die krant in onze vakantieoorden altijd in de rekken stond, met vers nieuws uit Nederland. Verbazingwekkend hoe ze dat voor elkaar kregen in de tijd van papier en inkt.

Mijn vakantiegevoel verdwijnt als de vaste columnisten me weer met de neus op de feiten drukken. Het ziet er niet zonnig uit, met al die wokisten en linksigen die ons gezond verstand tarten. Dat is hun boodschap.

Een van die column-makers is Leon de Winter. Hij is een beroemd schrijver, die het verdient om geanalyseerd en gebiografeerd te worden. Gebeurt vast aan hogescholen en universiteiten.

‘Wat WIL hij nou eigenlijk?’ zou de titel van zo’n masterscriptie kunnen zijn. Voor zijn stukjes in de Telegraaf begint het antwoord op die vraag steevast op ongeveer 80 procent van de tekst. Daar staat wat hij je mee wil geven.

Voor je bij de kern van z’n column van vandaag bent, voert hij je om te beginnen langs het World Economic Forum, 'de WEF'. Men lacht je uit, zegt hij, “wanneer je beweert dat het gedachtegoed van The Great Reset echt bestaat: dat is namelijk een pamflet dat door de WEF zelf is gepubliceerd”.

Maar ik denk niet dat iemand je uitlacht als je vertelt dat het World Economic Forum in 2020 een boek heeft gepubliceerd met de naam “Covid 19: The Great Reset”. Maar misschien wel als je een helse theorie ophangt over een allesomvattend plan van een neo-communistische elite om de hele wereld te onderwerpen. Dat is wat Thierry Baudet ervan heeft gemaakt.

Leon de Winter praat hem omfloerst na. “In Davos vindt de jaarlijkse bijeenkomst plaats van leidende figuren die keer op keer de rechtvaardiging formuleren van de ingrijpende maatregelen die nodig zijn om energietransitie en het beheersen van klimaatverandering tot stand te brengen”.

Min of meer impliciet suggereert hij dat klimaatverandering niet bestaat of geen probleem is, maar een rechtvaardiging voor iets anders.

Het boek noemt hij een ‘pamflet’, ik denk denigrerend bedoeld. Hij heeft ‘t over ‘het Kommentariaat’. Is dat de media? Mensen in talkshows? Twitteraars?

Ook Sigrid Kaag krijgt er van langs. Zij heeft op 25 mei gezegd, in een vraaggesprek in Davos , dat de humanitaire ramp in Oekraïne ook kansen biedt om de klimaatdoelen te halen. Of het handig is om zoiets als politicus te zeggen, betwijfel ik. Het lijkt immers al snel alsof je geen oog hebt voor de mensen in die ramp. Leon de Winter ontleent er dan ook de titel van zijn column aan, “Fossielvrije wereld is heilig voor Kaag”. Het doel heiligt de middelen, jammer van die oorlogsslachtoffers, zegt Kaag. Althans dat suggereert De Winter.

Vervolgens strooit hij nog een vleugje Poetin in z’n verhaal: “We pompen Oekraïne vol met geld en wapens en moedigen president Zelenski aan door te gaan tot zijn laatste soldaat is gesneuveld want het is onmogelijk dat hij Poetins agressie beloont met het afstaan van de totaal vervuilde negentiende-eeuwse industrie-enclaves in het oosten”.

Tja, dus mocht iemand Nederland binnenvallen, laten we IJmuiden dan opgeven, dat is toch maar oude zooi. Zoiets.

Tot zover alleen nog dog whistles en appelleren aan het gezond verstand. Want we zijn nog steeds niet bij z’n kernboodschap, ondanks de naam van de column. Want hakken op Sigrid Kaag is eigenlijk ook alleen maar een hondenfluitje.

Het gaat om Sri Lanka. Het gaat om kunstmest. En om biologisch boeren. Want in Sri Lanka heeft de regering een hoek van 90 graden genomen naar biologische landbouw. En is toen natuurlijk uit de bocht gevlogen. Kunstmest en pesticiden werden plotsklaps verboden. Oogsten stortten in, de voedselvoorziening kwam in gevaar.

“Ofwel, het eiland (Sri Lanka) is al in 2022 in een staat die patriciërs als Sigrid Kaag en het WEF in 2050 in Europa hopen te zien: een land met zero stikstof- en zero CO2-uitstoot. Dat de bevolking van honger dreigt te sterven, is, laten we zeggen, vrij lullig.”

Daar ging het dus om. Alsof iemand hier van plan is het stuur om te gooien zoals de corrupte kliek in Sri Lanka. Het gaat niet voor niets om een doel in 2050. Kwalijke nonsens dus, deze woordenbrei vol complot.

Over wat Leon de Winter drijft, moeten we later nog maar eens verder filosoferen. Voor nu zie ik hem subtiel bijdragen aan verdachtmaking, complot theorie, halve waarheid en valse beschuldiging. Met kunstig verpakte drek. Voor obstructie en ondermijning, om het je moeilijk te maken als je in de fase van loslaten bent. En je 'n rad voor ogen te draaien als je wilt verbeelden hoe het wel kan. Om veehouders te bespelen, die door perioden van rouw gaan. Of burgers, die vrezen alle houvast te verliezen.

Want veel mensen die wel meetellen, maken gebruik van aardbewoners die niet meetellen. Dieren in de vee-industrie. Arbeidsmigranten. Flexwerkers. Mensen die moeten veranderen. En dat kan ons allemaal treffen.

Leon de Winter is in het kamp van een machtige minderheid, die wil blijven profiteren.

RJV

Naschrift 19 juli, vanmiddag berichtte de NOS : "Forum-kamerlid Pepijn van Houwelingen is goed voor bijna een vijfde van de tweets in die top 150 meest gedeelde tweets over de Great Reset. Hij wordt gevolgd door Thierry Baudet: die heeft net iets minder tweets in de top-150 maar ze worden meer gedeeld en hij genereert wel de meeste reacties. Baudet is daarmee de meest invloedrijke twitteraar rond de term".

Meer blogposts over de Telegraaf-columnisten

De nadelen van vlees eten

Fri, 08 Jul 2022 10:22:25 GMT

Als je gezellig komt kijken bij intimidatie zend je de verkeerde boodschap

Vandaag schrijf ik anders dan anders. Een groot deel van deze blog bestaat namelijk uit tekst die ik gekopieerd heb van een webpagina die dreigt te verdwijnen. Vanwege pure intimidatie.

Schokkend. En onacceptabel. Zo zie ik de actie van oproerkraaiers, die vandaag met tientallen trekkers de toegang naar de fabriek van Schouten Food hebben geblokkeerd om te eisen dat Schoutens website wordt aangepast, omdat daarop de nadelen van vlees staan beschreven.

Bijna even schokkend en onacceptabel vind ik de reactie van burgemeester Ellen Nauta : “We staan hier in een van de grootste plattelandsgemeenten in Twente. Daar zijn wij trots op en wij zeggen ook: laat de boeren aan tafel zitten, want zij weten waar het over gaat."

Alsof het ook maar enigszins normaal is een bedrijf te blokkeren omdat iets je niet aanstaat. En alsof een fabrikant van vega-food niet weet waar het over gaat. De burgemeester had moeten zeggen dat het volstrekt onacceptabel is en moeten eisen dat de boeren vertrokken. En dat ze geen enkel begrip heeft voor de actie.

Want op zo'n manier eisen dat een website wordt aangepast, is pure intimidatie. En de burgemeester moet instaan voor de veiligheid van burgers. En ik kan me niet voorstellen dat de mensen van Schouten zich veilig voelden, met tientallen oproerkraaiers voor de deur.

Als je dan gezellig komt kijken, en aanmoedigende woorden spreekt, dan zend je een verkeerde boodschap. Dan wordt intimidatie goedgekeurd. Dat werkt niet de-escalerend, maar stimulerend. En voor je het weet bedenkt een gek een volgende actie. Ik zou me als werknemer van Schouten miskend en onbehaaglijk voelen, ook nadat de trekkers vertrokken zijn.

Voor Ellen Nauta tellen mensen met machtige landbouwmachines kennelijk wel, en andere mensen niet. Over het lot van dieren in haar gemeente maak ik me geen illusies.

Op de website staat niets verkeerd. Volgens Erik Kuiper staat er dat “wij boeren het probleem zijn”. Dat staat er niet.

Dit staat (of stond) er wel :

Hoe lekker en voedzaam vlees ook mag zijn, als de wereldwijde vraag blijft groeien, komen we landbouwruimte tekort en raakt het milieu overbelast. Producten op basis van plantaardige eiwitten vormen een duurzaam alternatief. Ze passen ook in een gezond en evenwichtig dieet.

In 2050 zijn er naar schatting 9 miljard mensen op aarde. Met de wereldbevolking neemt ook het aantal sterk groeiende economieën toe. Hierdoor kunnen meer mensen zich vlees veroorloven. Als iedereen naar westerse maatstaven vlees gaat eten, hebben we in 2050 twee aardbollen nodig om in de behoefte te voorzien. Een plantaardig alternatief voor dierlijke eiwitten is dus essentieel.

Wat zijn de nadelen van vlees eten:

het houden van vee draagt bij aan de uitstoot van broeikasgassen en klimaatverandering.
het teveel aan mest veroorzaakt op haar buurt ook weer problemen. Doordat er bijvoorbeeld teveel ammoniak vrijkomt.
deze ammoniak kan in de lucht reageren tot fijnstof.
door onjuist gebruik van antibiotica kunnen bacteriën resistent worden.

Als we niets doen:

ligt de wereldwijde vraag naar vlees miljoenen tonnen hoger dan nu;
wordt er in 2050 76% meer vlees gegeten dan in 2007.

Eén van de dingen die je kunt doen is minder vlees eten. Het eten van minder vlees heeft een positief effect op het milieu. 40% van de broeikasgassen die vrijkomen bij de productie van voedsel van een gemiddelde Nederlander wordt veroorzaakt door vlees. Het vervangen van vlees door plantaardige eiwitten is dus een goed alternatief.

RJV

Empathie-muur

Thu, 07 Jul 2022 11:44:05 GMT

Als 'ie eet, slaapt, speelt of gewoon blijft zitten, dan zal 'ie vast even gelukkig zijn als wij

Zelfs als je dezelfde taal spreekt, begrijp je elkaar niet altijd. En al begrijp je de woorden wel, dan nog snap je vaak niet meteen wat de ander voelt.

Gek genoeg, voel je iemand die een andere taal spreekt, soms wel aan. Je ziet verdriet in ogen. Of iemand straalt enthousiasme uit. Althans, dat is je interpretatie. Zeker weten doe je het niet.

Bij mijn kinderen zag ik dat ze gek waren op één van de konijnen, die door de hele kamer werd gesleept, en in ‘t wiegje gelegd als een pop. Het knuffelzachte dier leek er gelaten onder, liet zich gewillig vertroetelen.

Alhoewel, hoe het konijn ‘t voelde, weten we niet. Volgens de kinderen vond ze ‘t heerlijk. Maar misschien was ze apathisch van angst. Niet veel later is 't konijntje overleden.

Konijnen zijn geen apatische, bange dieren. Dat leerde ik toen twee van onze konijnen ontsnapten. Ik zag ze in de tuin op het gras. De grootste had z’n oren wijd, z’n haren overeind, stond hoog op te poten. Hij stapte stampvoetend dreigend naar de grote kat van de buren, die angstig rechtsomkeert maakte.

Het waren geen doetjes, die konijnen.

Vandaag zegt een fokker van savannah-katten, een kruising van een serval en een huiskat, in de Telegraaf :

“De meeste eigenaren van de savannah zijn liefhebbers en hebben werkelijk alles voor hun kat over. Zij zullen hun huisdier juist uitstekend verzorgen en alle liefde en aandacht geven die het nodig heeft.”

Dat wil ik best geloven. Maar heeft het dier ook alle liefde voor zijn baasje? Dat is moeilijk te zeggen. Maar een korte inventarisatie van berichten over servals in mijn favoriete krant , leert dat servals zich nogal eens ‘vervelend gaan gedragen’, nooit rustig liggen maar altijd op zoek zijn naar iets ‘om te pakken’, en ‘lelijk kunnen uithalen’.

Ik zie dat als daden van verzet .

Maar laten we eerlijk zijn, we weten niet precies hoe we het gedrag van servals moeten interpreteren. We kennen hun taal niet of nauwelijks. Ook hun lichaamstaal is voor ons niet duidelijk. Tussen ons en de serval bestaat een empathie-muur.

We hebben de neiging dat te negeren en als 'ie eet, slaapt, speelt of gewoon blijft zitten, dan zal 'ie vast even gelukkig zijn als wij. Denken we. Tenslotte zijn wij ook gelukkig als we eten, slapen, en niet voortdurend weglopen. (Not.)

Daarom is het goed dat servals (en ook savannahs) vanaf 2024 niet meer als huisdier gehouden mogen worden. Net als de meeste andere zoogdieren.

Konijnen staan wel op de ‘positieflijst’. Je mag ze legaal als huisdier houden. Toch zou ik eerst even bij de Sophia-vereeniging op de site kijken. Daar staan tips over het houden van allerlei huisdieren, dus ook konijnen. Bijvoorbeeld dat je niet zomaar twee willekeurige konijnen bij elkaar kunt zetten.

Want ook een konijn is geen knuffeldier.

RJV

Lees meer blogposts over dierentaal:

Wat hebben ze eraan als we niet kijken?

Wed, 06 Jul 2022 17:16:23 GMT

Vergelijk het met ontvoeringen: Als je losgeld betaalt, blijft ontvoeren lonen.

Vandaag stond er een ingezonden brief in NRC , met de kop “Arbeidsmigranten hebben niets aan cancelen WK in Qatar”.

De schrijfster, Judith Spiegel, woont in Koeweit. Ik denk dat zij dezelfde Judith is die een jaar of tien geleden ontvoerd werd door een bende in Jemen.

Ik denk dat zij het Midden-Oosten goed kent. Laten we er dus vanuit gaan dat ze gelijk heeft, als ze schrijft dat mensenrechtenactivisten zichzelf mogen “feliciteren met het behaalde resultaat, want Qatar heeft wel degelijk vooruitgang geboekt”.

Ze eindigt met de vraag of we wel of niet moeten gaan, “Wel sponsoren, niet sponsoren? Wat hebben de arbeidsmigranten er precies aan om het WK te cancelen? Niet veel lijkt me, tenzij al het uitgespaarde sponsor- en ticketgeld aan hen wordt overgemaakt.”

Maar mijn antwoord is: niet gaan, niet kijken, niet sponsoren. Want het WK in Qatar kan alleen gespeeld worden dankzij omkoping, en uitbuiting van mensen die niet meetellen. En ook al is er vooruitgang, die uitbuiting kon verder gaan dankzij ‘t voetbal.

Misschien kan je het vergelijken met ontvoeringen. Als we losgeld blijven betalen, blijft ontvoeren lonen.

Bij ontvoeringen heb je misschien geen keus. Maar bij zakendoen met schurkenstaten wel. Ik vind dat we geen zaken moeten doen met Qatar.

Wat hebben de arbeidsmigranten daar aan? Voor hen is het te laat, alhoewel, misschien ervaren ze genoegdoening, als ze zien dat hun uitbuiters failliet gaan.

Maar stel dat we principieel waren gebleven tegen andere boeven. Geen gas uit Rusland. Geen slaven uit Noord-Korea . Geen producten van de West-Bank .

Dan waren we minder afhankelijk van Rusland geweest. Had het regime in Noord-Korea het moeilijk. Kon Israël z’n strategie van landjepik niet goed voortzetten. Als je sponsort, naar Qatar reist, of als doelgroep voor de buis zit, dan blijft uitbuiting lonen.

Daarom zeg ik: Ik hou vast aan mijn idealen.

Ik hou van voetbal en van WK-wedstrijden. Maar het WK in Qatar sla ik over.

RJV

Pech, die speciale dwarrel kogel

Tue, 05 Jul 2022 16:54:15 GMT

De Palestijnse journaliste Shireen Abu Akleh werd doodgeschoten met een Israëlische kogel, speciaal voor kogelvrije vesten.

Amerikaanse forensische experts hebben de kogel onderzocht waarmee de Palestijnse journaliste Shireen Abu Akleh werd doodgeschoten.

Het was een Israëlische kogel.

Dat moet Leon de Winter te denken geven. In een wirwar van woorden schreef hij in de Telegraaf dat ‘de media’ zonder bewijs voor het narratief van de Palestijnen kozen. Terwijl kranten, kerken en politici tientallen jaren het narratief van Israël hebben nagepraat. Daarom noemde ik zijn woorden wrang .

Het was een speciale kogel, waarmee kogelwerende vesten doorboord kunnen worden.

Shireen Abu Akleh droeg zo’n vest. ’PRESS’ stond er op, met grote witte letters.

Dwarrelde die speciale kogel daar ergens rond, precies waar Shireen verslag deed voor Al Jazeera?

Ze had vermoedelijk gewoon pech, zeggen de Amerikanen. “Er is geen reden te geloven dat dit opzet was, eerder was het een gevolg van de tragische omstandigheid van een door het Israëlische leger geleide operatie tegen de Palestijnse Islamitische Jihad.”

De Amerikaanse zender CNN heeft ook onderzoek gedaan, en zegt dat op 200 meter afstand een Israëlisch militair voertuig stond. Ooggetuigen hebben aan CNN en ook aan de New York Times verteld dat een lid van een Israëlische elite-eenheid bewust, gericht geschoten heeft.

De Israëlische politie zei eerst dat het Palestijnse terroristen waren. Daarna wilde men het niet onderzoeken. Nu zijn ze boos op de Amerikanen.

Pech? “Een gevolg van de tragische omstandigheid van een door het Israëlische leger geleide operatie". De Amerikanen zien een goudvis. Ze zien niet het aquarium. Laat staan dat die vis lijdt.

Ik zie een omstandigheid die door Israël gecreëerd wordt. Al vele tientallen jaren. Een omstandigheid met hoge betonnen muren, wegversperringen, controleposten, ‘nederzettingen’, treiterende kolonisten waar niet tegen opgetreden wordt. Een omstandigheid waarin Palestijnen geen kant meer op kunnen.

Journalisten die er verslag van willen doen lopen grote risico’s. In de afgelopen 30 jaar verloren 19 journalisten hun leven bij het doen van hun werk in Palestina. Verreweg de meeste waren van Palestijnse afkomst.

RJV

Lees meer blogposts over Palestina:

Winst is ook maar een mening

Fri, 01 Jul 2022 10:33:05 GMT

Wat is het doel van een bedrijf? Meer winst, en al het andere telt niet mee?

Onze HealthCity verandert in een Basic-Fit.

Dat betekent dat de sporttoestellen dicht bij elkaar komen te staan en je voortaan je eigen handdoeken moet meenemen. Dat geldt ook voor het slotje waarmee je ‘t kluisje moet dichtmaken.

De sauna’s gaan dicht, evenals het stoombad, en natuurlijk het zwembad. Privé douches zijn er straks niet meer. De kindercrèche wordt gesloten, zwemlessen voor de kleintjes houden op.

Ik ga vaak. De mensen bij de receptie weten dat ik liever een tweede handdoek heb in plaats van een badjas. Zodra ze me zien, krijg ik twee kakelverse exemplaren aangereikt. Hun baan verdwijnt ook, want bij Basic-Fit heb je een tag en een automatisch draaihek en niemand die je ontvangt.

Wat een voorrecht heb ik bijna vijfentwintig jaar genoten! Wat een luxe!

De sportschool ligt in één van de rijkste buurten van ons land. Op de parkeerplaats zie je veel Porsches en Range Rovers. En ook gewone auto's en heel veel fietsen van de duzienden leden uit de buurt. Ik vraag me af of dat zo blijft.

Want voor wie liever naar een goedkope sportschool gaat, waren er al drie andere Basic-Fits vlakbij.

Als niet iedereen meetelt, telt uiteindelijk niemand mee. Het kan iedereen treffen. Ook als je 't goed hebt, maar voor nog rijkere en nog machtiger mensen niet meetelt, kan je veel verliezen. En als je 't niet zo goed hebt, dan treft het je eerder, denk ik, en dan verlies je het weinige wat je hebt. Daarom schrijf ik deze blog. Niet menselijke dieren tellen het minst en verliezen het meest. En rijke mensen verliezen hun sportschool, waar ze veel van hun vrienden ontmoeten.

Waarom doet Basic-Fit dit? Want hoewel de e-mail die we kregen zegt dat de HealthCity wordt overgenomen door Basic-Fit, is dat niet helemaal waar, want beide formules hebben dezelfde eigenaar. Het is in feite één bedrijf. Basic-Fit sluit HealthCity.

In de sauna dachten mensen, dat het de schuld van Poetin was. De gasprijzen zijn zo hoog, dat douchen en ‘t zwembad veel te duur worden. Het kan niet meer uit.

Maar dat kan niet het hele verhaal zijn, want toen de HealthCity in Hoofddorp in 2020 dicht ging, kregen mensen bijna precies dezelfde e-mail als wij gisteren in Rotterdam. En veel HealthCity leden willen best wat meer betalen als de gasprijzen zo hoog blijven. Downgraden in een markt waar mensen heel veel kunnen en willen betalen, dat kan bijna geen geld opleveren.

Wat is het dan? Terwijl ik in mijn hoekje van het stoombad zat, dacht ik aan de ‘dark office’ die we op m’n werk eens moesten inrichten. De investeringsmaatschappij die ons bedrijf had overgenomen stuurde jonge mensen met laptops en een spreadsheet, en die vonden dat we de bovenste twee etages van ons gebouw konden leegmaken, iedereen kwam dan gezellig hutje mutje op de onderste verdiepingen te zitten.

Op de bovenste verdiepingen ging het licht uit en dat werd onze ‘dark office’. Maar de huur konden we niet opzeggen, dus hoe was dit dan een besparing? Waarom was het winst? Simpel, de huur voor de verdiepingen die we niet gebruikten voor onze operatie, rekenden we niet tot de operationele kosten. En zo steeg onze ‘ebitda’. En dat telde.

Zoiets moet ook bij Basic-Fit gebeurd zijn. Consultants met Excel lieten zien dat er meer shareholders value is met alleen maar Basic-Fits. Value voor ons stadsdeel, en voor de kapper, het beauty center en de fysiotherapeut in hetzelfde pand werd niet meegeteld.

What’s a business for? Zo veel mogelijk winst voor de eigenaren? Als je beurskoers stijgt als je portfolio uit louter Basic-Fits bestaat, mag je dan beslissen dat de klanten van je voor-investeerders-verwarrende-vreemde-eend-in-de-bijt-premium-vestiging in Kralingen het maar moeten uitzoeken?

Want HealthCity Kralingen is een soort buurthuis. Een ontmoetingsplaats, waar heel rijke mensen ook tamelijk gewone mensen tegenkomen. Het zwembad wordt ook gebruikt om te revalideren. De stoomsauna houdt mensen met luchtwegproblemen gezond. Honderden mensen bezoeken samen de groepslessen, vinden daar hun vrienden.

Bruiloften, begrafenissen en geboorten. De leden van HealthCity maken het samen mee. Het lijkt soms wel een kerk.

De sportschool vervult een rijke functie voor veel mensen in de buurt.

Dat hoort ook bij de opbrengsten van een bedrijf. Naar mijn mening hoort het zelfs bij de winst van het bedrijf. Welke opbrengsten tellen voor Basic-Fit? De klanten tellen geloof ik niet.

De Teslas en Maseratis vinden wel wat anders. Maar als je slecht ter been bent is er geen aquagym meer in de buurt, geen douche met privacy en geen behulpzame crew.

Mijn bijdrage aan de revenue van Basic-Fit gaat gaat verdwijnen. Ik ga bijdragen aan de customer attrition.

HealthCity, rust zacht.

RJV

Naschrift: We kregen een 'V&A' en daarin stond:

"V: Waarom verkoopt HealthCity de club?

A: Wij kijken terug op een geweldige tijd met onze teamleden en op zeer bijzondere en leuke momenten met onze leden. In de huidige, veranderende markt, is voor ons echter de tijd aangebroken om deze club over te dragen aan Basic Fit. Fitness toegankelijk maken voor iedereen is hun motto. In deze schitterende vestiging kan aan deze visie op een mooie manier invulling worden gegeven en worden neergezet."

Dit gold in 2020, toen de HealthCity in Hoofddorp hetzelfde overkwam, kennelijk ook al, (want het is dezelfde tekst als indertijd). "Toegangelijk voor iedereen", dat klinkt mooi. Iedereen telt mee, niet waar? Everybody Counts. Maar een Basic-Fit is echt niet te vergelijken met HealthCity Kralingen. Zo schitterend blijft het niet. Niemand telt mee, zou je ook kunnen zeggen. Het zwembad is straks toegankelijk voor niemand. Als het recht van de sterkste geldt, telt uiteindelijk niemand mee.

Iedereen telt mee, of niemand telt mee. Ik hoop dat we dat er van leren, en omzien naar wie niet meetelt, om te beginnen niet-menselijke dieren.

Van abortus naar apartheid

Sun, 26 Jun 2022 20:19:13 GMT

Moeten ook anticonceptie, homo-rechten en rassengelijkheid er aan geloven?

“Ik hou van ongeboren leven”, twitterde Thierry Baudet. Misschien was z’n vrouw toen al zwanger, dan zou ik het wel vertederend vinden.

Maar omdat hij er ook #abortusdebat bij zette, denk ik toch dat het een politieke uitspraak was. Forum voor Democratie is tegen abortus.

Net als diverse groepen in de Verenigde Staten, waar sommige vrezen dat na abortus ook anticonceptie kan worden verboden en het homo-huwelijk kan worden afgeschaft. En dat zelfs rassengelijkheid niet meer gegarandeerd is.

Gezien allerlei uitspraken van Thierry Baudet denk ik dat abortus voor hem in hetzelfde rijtje past.

Hoe zit dat in Amerika? Niet het parlement, maar de rechter heeft daar vijftig jaar geleden abortus gelegaliseerd, met het beroemde vonnis ‘Roe v. Wade’. En vrijdag heeft ‘t Supreme Court het recht op abortus weer teruggedraaid .

De drie rechters die tegen het vonnis stemden, schrijven verbitterd: “De meerderheid heeft Roe () verworpen om één en slechts één reden: omdat zij het altijd veracht hebben, en nu hebben ze de stemmen om het terug te draaien. De meerderheid verruilt daarmee de rechtsstaat voor een mening van rechters.”

Een belangrijk onderdeel van het vonnis, geschreven door rechter Alito, gaat om 'stare decisis', een soort precedentwerking, maar dan veel strenger: De rechter mag niet zomaar terugkomen op een vonnis.

Maar in dit geval dus wel, volgens Alito. En alhoewel hij bezweert dat het alleen om abortus gaat, en niet om enig ander recht, kunnen we daar niet gerust op zijn. “Niemand mag erop vertrouwen dat deze meerderheid klaar is met haar werk”, schrijven de drie rechters die in de minderheid waren.

Want bij het Supreme Court geven de rechters ook nog hun persoonlijke mening, en in zijn stuk schrijft een andere rechter, Clarence Thomas, dat ook andere beslissingen heroverwogen zouden moeten worden. Hij noemt ‘Griswold’, ‘Lawrence’ en ‘Obergefell’, en dat zijn verkorte namen voor vonnissen waarin anticonceptiemiddelen, homosexuele relaties en het homo-huwelijk werden toegestaan.

Hij noemt niet ‘Brown’, maar in Amerika zijn mensen bang dat ook dat vonnis aan de beurt komt. Het is namelijk gebaseerd op hetzelfde veertiende amendement van de grondwet als abortus en de andere burgerrechten die Thomas noemt.

Weet je waar ‘Brown v. Board of Education’ over ging? Rassengelijkheid, ‘segregatie’. Apartheid, zou je ook kunnen zeggen. ‘Witte’ scholen mochten ‘zwarte’ leerlingen niet langer weigeren.

Er bestaat een denkwereld waarin je LHBTIQA+ rechten maar vreemd vindt, tegen 'woke' bent, en vindt dat witte mannen achtergesteld worden. En dat witte mensen veel kinderen moeten krijgen. 't Past in hetzelfde rijtje.

'Homo' en 'nicht' als scheldwoorden gebruiken. En “iedereen die ik ken is een antisemiet”. Eigen " klassieke scholen, en niet woke ". Je kunt ook in discrete verpakking afgeven op woke , verhult in een betoog over academische vrijheid. Dat deed Forum-man Paul Cliteur laatst, schreef ik eerder .

Zo ver weg is die denkwereld niet. Het is de wereld van FvD.

Bij ons is het recht op abortus, en het homohuwelijk, vastgelegd in de wet. En alleen de wetgever kan het terugdraaien. Daarvoor is in ons parlement geen meerderheid.

Maar als het in Amerika gaat stormen rond wat mensen gek vinden, niet kennen, niet kunnen meevoelen, dan merken we het hier ook. En in het Nederlandse parlement zitten genoeg politici die willen meeliften.

En dat brengt de kwetsbaarsten in gevaar. Die tellen dan niet meer mee.

RJV

Bedenktijd

Tue, 21 Jun 2022 20:33:14 GMT

Waarom ben je fel tegen het versnipperen van kuikentjes, maar voor het recht op abortus?

Vandaag heeft de Eerste Kamer het initiatief wetsvoorstel aangenomen, waarmee de verplichte bedenktijd van 5 dagen bij een abortus wordt afgeschaft. De persoon die de abortus wil en de arts bepalen voortaan samen of een bedenktijd verstandig is.

Ik denk dat dit goed is. Het doet recht aan het vertrouwen dat ik mensen wil geven. En een nodeloze, verdrietige week nogmaals piekeren kan er mee bespaard worden.

Bij het bestuderen van de lijst met voor- en tegenstemmers, moest ik denken aan een oud artikel van ir. J. Maljaars van de SGP , waarin hij vraagt: “Vanuit () de Partij voor de Dieren wordt het ‘versnipperen’ van “eendagskuikens” fel bekritiseerd. Waarom achten zij het doden van ongeboren leven (abortus provocatus) moreel wél aanvaardbaar en het doden van "eendagskuikens" niet?”

De aanhalingstekens bij eendagskuikens heb ik er bij gezet. Want dat is een term waarmee verhuld wordt dat kuikentjes een levensvatbaarheid van vele jaren hebben. Los daarvan, ik zie grote verschillen met een foetus, bijvoorbeeld dat de kuikentjes niet ongeboren zijn, en zich dus ook niet in het lichaam van een ander individu bevinden.

We kunnen de vraag ook pareren door te zeggen, als u tegen abortus bent, waarom versnippert u dan wel kuikentjes? (Zonder bedenktijd…)

Nou, voor de SGP zit het antwoord misschien in de interpretatie van Genesis 9, waarover ik eerder schreef .

Ik wil de vraag wel beantwoorden. Want in de gevoelens van mensen die tegen abortus zijn, herken ik ook de zorg voor het meest kwetsbare. Die zorg is diep gevoeld, en de protesten kunnen fel zijn. Net als bij dierenactivisten. Het is niet zo dat ik de zorgen van de tegenstanders van abortus terzijde wil schuiven. Maar gelijk geef ik hen niet.

Een paar jaar geleden worstelde Stevo Akkerman in Trouw met de vraag, hoe het toch kon dat je een geaborteerde foetus kunt erkennen bij de Basisregistratie Personen. Is dat niet gek, je mag immers alleen kiezen voor abortus omdat nog geen sprake is van een persoon ?

Ik vind het niet gek. Het gaat om de mens die de foetus droeg, en diens oordeel over de zwangerschap. Die persoon mag, en kan ook als enige, bepalen hoe de foetus moet worden genoemd, en hoe verdriet en opluchting en misschien wel tegenstrijdige gevoelens een plaats moeten krijgen.

En ik schreef het al, anders dan levende kuikentjes die zich een weg uit het ei hebben gepikt, wordt een niet-levensvatbare, ongeboren foetus altijd gedragen door een ander individu. En die mag als enige oordelen over het eigen lichaam, en het zwanger zijn.

RJV

Naschrift:

In Nederland kan een abortus plaatsvinden tot 24 weken in de zwangerschap. Deze grens is getrokken omdat een foetus na 24 weken ook buiten het lichaam van een ander individu kan overleven. Het recht van het andere individu wordt dan kleiner.

In België ligt de grens bij 12 weken, met als argument (denk ik) dat dan de orgaanontwikkeling tot stand is gekomen en de vorm van het lichaam is bepaald.

Een mogelijke grens zou ook het moment kunnen zijn waarop de foetus een persoon genoemd kan worden. Maar dit is moeilijk te bepalen. In het beroemde vonnis 'Roe v. Wade' staat dat de rechter deze vraag niet hoeft op te lossen, omdat de wetenschap er niet uit is.

Chico Mendes

Sat, 18 Jun 2022 08:22:27 GMT

Het Malieveld zou vol moeten staan. Met Moeder Natuur.

Ver van ons bed, namelijk diep in het regenwoud van de Amazone, werd Chico Mendes vermoord. Het lijkt ook lang geleden (1988). Maar het kan vandaag gebeuren. En dichterbij huis.

Chico Mendes, heb je van hem gehoord? Steeds grotere delen van de Amazone werden vernietigd om snelwegen en grote vee-bedrijven aan te leggen. De waarde van het regenwoud telde niet meer, en ook de mensen die er woonden niet, de inheemse bewoners en rubbertappers. Zij werden uitgebuit.

Chico Mendes organiseerde geweldloos verzet tegen de ontbossing met menselijke schilden, en leerde de bevolking om op te komen voor hun rechten.

Op 22 december 1988 werd hij doodgeschoten voor zijn huis in het uiterste westen van Brazilië.

Sindsdien zijn honderden of misschien wel duizenden mensen vermoord omdat ze degenen die het regenwoud willen exploiteren, in de weg liepen.

Ook vorige week was het weer raak, toen de Britse journalist Dom Phillips werd vermoord. Waarschijnlijk door illegale vissers, over wie hij schreef. Het is een gebeurtenis in een harde strijd, die de Braziliaanse president Bolsonaro heeft aangewakkerd omdat hij vindt dat de inheemse volkeren teveel land hebben en te veel bescherming genieten. En omdat zijn machtige vrienden voor hem meer tellen.

“Waarom zijn juist de inheemse volkeren het doelwit?”, vraagt de Volkskrant zich vandaag af . Honderden van hen zijn de afgelopen jaren vermoord.

“De oorspronkelijke bewoners van de Amazone zijn natuurbeschermers par excellence. Talloze studies wijzen uit dat gebieden die door inheemse volkeren worden bewoond de hoogste biodiversiteit hebben, en dat in gebieden waar inheemsen zeggenschap krijgen de ontbossing drastisch afneemt.”

Ik denk dat de inheemse volken niet de mens boven alles stellen, maar zichzelf zien als onderdeel van de natuur. Zij strijden tegen hen die vinden dat de mens alles toebehoort, en dat mensen alles mogen, omdat mensen meer kunnen.

Qua teloorgang van onze leefomgeving is er heus niet zoveel verschil met wat er in Nederland is gebeurd. Jaap van Duijn schrijft er vandaag over in zijn indrukwekkende column in de Telegraaf:

“Het resultaat van deze race naar de afgrond is een reusachtig verlies aan biodiversiteit. Het platteland zoals we dat na de oorlog nog kenden, met al zijn variaties, bestaat niet meer. De grutto’s en de leeuweriken zijn grotendeels verdwenen, in het raaigras is geen leven meer te bekennen, de grond is platgedrukt. De rijke bermen zijn vervangen door bramen en brandnetels. De achteruitgang van de insectenstand is dramatisch.”

Het Malieveld zou vol moeten staan, schrijft Jaap van Duijn. Met Moeder Natuur. "De aggressieve trekkerintimidaties van de Farmers Defence Force" zouden verbleken bij wat zij te zeggen heeft. We hebben haar te gronde gericht, en omdat wij van haar deel uitmaken, wordt alles en iedereen er in meegetrokken.

Bij ons zijn gelukkig nog geen menselijke dieren vermoord om hun inzet in de stikstof-strijd, de CO2 strijd, de strijd om grond, de strijd voor onze leefomgeving en die van andere dieren. Maar de emoties lopen hoog op. De belangen zijn groot en er zijn ook nog eens mensen die geld en ‘likes’ verdienen met hun mening dat de natuur van ons is.

Chico Mendes liet zich niet afschrikken. Hij stond voor zijn idealen.

Ter ere van hem heb ik op 22 december 2008 de songtekst van het nummer 'Cuando los Ángeles Lloran' van de Mexicaanse rockband Maná vertaald:

Als engelen huilen

Chico Mendes werd vermoord

Hij was een advocaat en een engel

Van de hele Amazone

Hij stierf in koelen bloede

Collor de Mello wist het

En de politie ook

Als engelen huilen

Valt regen op het dorp

Regen op de klokkentoren

Er is iemand dood...

Een gevallen engel

Een dode engel

Een engel is weggegaan

En hij komt nooit meer terug

Toen de moordenaar vluchtte

En Chico Mendes stierf

Verdronk het bos in tranen

Hij liet twee mooie babies na

Een moedige vrouw

En een doodsbang bos

Als engelen huilen

Is het voor elke boom die sterft

Elke ster die dooft

Een gevallen engel

Een dode engel

Een engel is weggegaan

En hij komt nooit meer terug

Een gevallen engel

Een dode engel

Een engel is weggegaan

Vloog weg toen de zon opkwam

Als engelen huilen

Zal het regenen

RJV

Collor de Mello was indertijd president van Brazilië.

Maná is in Nederland vrijwel onbekend. In Latijns Amerika, de Verenigde Staten, Spanje en ook Italië is dat heel anders. Het is een van de meest populaire rockbands ter wereld. Enorme stadions lopen vol voor hun concerten. Sociale betrokkenheid klinkt vaak door in hun songteksten.

Mensenrechtenschending op industriële schaal

Wed, 15 Jun 2022 20:10:45 GMT

Verspil geen tijd met die discussie over apartheid in Israël. Het is daar al erg genoeg.

Gisteravond debatteerde minister Hoekstra met de Vaste Commissie voor Buitenlandse Zaken. Hij had een mooie brief geschreven over zijn bezoek aan Israël en Palestina .

Is er apartheid in Israel? Of eigenlijk moet je zeggen, maakt Israël zich schuldig aan apartheid, want het ging geloof ik niet om het systeem, of de dagelijkse praktijk, maar om een juridische kwalificatie van wat ze uitspoken.

Hoekstra vond van niet.

Leon de Winter schreef er vandaag een stukje over in de Telegraaf , waarin hij van alles en nog wat in de lucht gooit, spreekt over de Twannen in onze wereld, en ‘Een Ander Joods Geluid’ noemt hij een sekte, en Gaza een wingewest van Hamas, en nog veel meer. De situatie in Palestina 'apartheid' noemen, vindt hij obsceen. 't Is net een kleuter met een bord spaghetti, die er zo’n kliederboel van maakt dat tafelgenoten aan een normaal gesprek niet meer toekomen. En zo houdt hij buiten beeld dat Israël de mensenrechten schendt, dag in dag uit.

Geef een kleuter geen spaghetti met tomatensaus, en verspil geen tijd met de vraag of er in Israël sprake is van apartheid. Het is daar al erg genoeg.

Hoe erg, dat beschrijft ook minister Hoekstra in zijn brief aan de Tweede Kamer. Bijvoorbeeld dat bij ‘veiligheidsoperaties’, het juridische proces dat volgt voor gearresteerde Palestijnen vaak onduidelijk is of ontbreekt. Geweldsincidenten worden slechts mondjesmaat onderzocht.

Dus er vallen vele doden en duizenden gewonden onder de Palestijnen, waaronder ook heel veel kinderen, er worden Palestijnen gearresteerd, en er is geen recht. Palestijnen zijn rechteloos, en de Israëlische politie en het leger zijn straffeloos.

De minister wil helpen met ‘confidence building measures’ en met beide partijen in gesprek blijven. Hij is voor een tweestatenoplossing en ziet dat we daar heel ver vandaan zijn.

Nog sterker, hij ziet dat de nederzettingenpolitiek een tweestatenoplossing ondermijnt. Voor de Palestijnen blijft er simpelweg niets over.

Kunnen we dan niks doen? Hoekstra vindt dat Nederland niets 'vermag’. We zijn te klein.

Niet mee eens.

Gisteren hoorde ik op Radio1 een gesprek met Erwin van Veen van Instituut Clingendael . Volgens hem zijn er twee mogelijkheden:

Samen met andere landen zetten we heel veel diplomatieke druk, vooral op Israël, omdat Israël de dominante partij is.

Of we erkennen Palestina als land op basis van het VN handvest en schorten alle contacten met Israël op, totdat ze serieuze wil tonen om te komen tot een tweestatenoplossing.

Nederland, zegt Erwin van Veen, voert een inconsistent beleid. Aan de ene kant omarmen we de mensenrechten, en ondertussen blijven we met “Israël, dat door de VN gedocumenteerd op industriële schaal de mensenrechten schendt, zaken doen alsof er niks aan de hand is”.

Met die tweede optie kunnen we nu meteen beginnen, als burgers. Ik zap weg van reclamespotjes met mooie happy mensen in Israëlische vakantieoorden, bijvoorbeeld. Ik ga er niet heen. Ik vlieg niet naar Eilat.

Want die mensen die zo happy zijn op die terrassen en stranden in Tel Aviv, zijn dat alleen omdat ze hun ogen sluiten voor de ellende in de bezette gebieden, waar Palestijnen worden buitengesloten door muren, geweren en wetten, en niet meetellen. En dat is obsceen, Leon de Winter.

RJV

Lees meer over Israël en Palestina:

Minder vee is geen middel

Tue, 14 Jun 2022 20:45:58 GMT

Stikstof is niet het hoofdprobleem, maar één van de gevolgen

Veebedrijven en lobbyisten lopen te hoop tegen de stikstof maatregelen. Vooral de reductie van de ‘veestapel’ komt hard aan.

Maar stikstofverbindingen, kortweg stikstof, zijn niet het hoofdprobleem. Ammoniak uitstoot is een symptoom.

Als stikstofuitstoot de bron van de ellende zou zijn, bieden technische oplossingen soelaas. Sluit stallen hermetisch af. Maak ze steriel. Laat mest en urine niet samenvloeien, zodat er geen ammoniak ontstaat. Vernietig de afvalstoffen zo grondig, dat er niks wordt uitgestoten.

Die technische oplossingen zijn trouwens een fictie, zegt het RIVM .

Als stikstof het issue was, zou je veebedrijven kunnen verplaatsen naar minder kwetsbare plekken. Alles concentreren op plekken waar geen natuur meer is. Of genoegen kunnen nemen met een minimale uitstoot reductie.

De juridische werkelijkheid verandert dan. Maar het echte probleem wordt er niet mee aangepakt. Eerder verergerd en nog meer verhuld.

Het echte probleem is immers hoe we met dieren omgaan, en met hun leefomgeving. Koeien, varkens en kippen zijn gevoelige individuen. En wij doen hen onnoemelijk leed aan. Door ze op te sluiten, te omringen met onnatuurlijke techniek, geestelijk en lichamelijk te mishandelen, en door hun leefomgeving te vernietigen.

En dat is waarom ik minder vee wil. Misschien denk je dat het wel meevalt met het leed. Dat komt doordat we bamboozled worden met romantische plaatjes. En omdat we denken dat dieren gevoelloos en dom zijn. Dat ze niet beter weten. Dat ze gelukkig zijn omdat ze eten en groeien en baren. Maar als je in een varkensstal zou mogen kijken, dan verdwijnt die fata morgana snel. Vandaar dat er vrijwel niemand inkomt.

Natuurlijk is er nu hevig verzet. Want veel mensen die wel meetellen, maken gebruik van aardbewoners die niet meetellen. Veel mensen die meetellen, zijn rijk en gelukkig doordat anderen met een ellendig leven betalen. De belangen zijn groot. En de strijd is nog lang niet gestreden.

Daarom wil ik ondubbelzinnig benoemen wat ik het echte probleem vind. Stikstof is niet het hoofdprobleem. Het hoofdprobleem is onnoemelijk dierenleed, en dat moet stoppen. Daarom wil ik minder vee.

RJV

Lees meer over stikstof:

DICTATUUR?

Mon, 06 Jun 2022 19:53:38 GMT

Wat we nodig hebben, is leiderschap. Goede leiders, die streven naar een democratie waarin iedereen meetelt.

Twee belangrijke mannen hebben half gekscherend geopperd dat we tijdelijk een dictatuur nodig hebben, om de klimaatproblemen op te lossen. Een jaar, zei Marcel levi. Nou, vier, dacht Jan Rotmans .

Wijze mannen met belachelijke uitspraken. Je gelooft het niet, maar mensen debateren avondjes over dictatuur om onze problemen op te lossen.

Dictatuur? Het lijkt eerst zalig, luister maar naar Generaal Isimo uit De Club van de Lelijke Kinderen:

“Als ik aan de macht kom

Zal er rust en orde zijn

Dan wordt het hele land weer schoon

En veiligheid weer doodgewoon

Zowel op straat als in de trein!

Als ik aan de macht kom

Volgt er een tijd van wijs bestuur

Alles wat krom is wordt weer recht

En wat vals is wordt weer echt

En geen graffiti op de muur!

Wat zal dat zalig zijn”

Maar Generaal Isimo besluit wat recht is, en wat mooi, en wat hij lelijk vindt… verdwijnt inderdaad. De lelijke kinderen verdwijnen. Ze worden gedeporteerd.

Wat zou het zalig zijn, dat we een einde maken aan het geweld in de vee-industrie. En onze klimaatdoelen halen. Ja, maar ondemocratische middelen helpen ons niet. Niet één persoon, of een klein aantal mensen moet de beslissingen dragen, maar een brede groep, waarin allerlei belangen samenkomen en worden afgewogen. Rotmans en Levi spelen met het idee van een dictatuur om snelheid te maken, en allerlei democratische rompslomp te omzeilen. Maar democratische middelen, hoe moeizaam ze soms ook zijn, helpen ons juist om goede besluiten te nemen, waar we allemaal achterstaan. En goede besluiten, met breed draagvlak, besparen uiteindelijk tijd.

Wat we wel nodig hebben, is leiderschap. Daar ontbreekt het nu aan. Goede leiders, die het vertrouwen verdienen, en streven naar een democratie waarin iedereen meetelt. Want iedereen telt mee, of niemand telt mee!

RJV

‘De Club van de Lelijke Kinderen’ is een schitterende kindermusical uit 1987, geschreven door Koos Meinderts en Harrie Jekkers. Ook als film op Netflix.

Lees meer over het leiderschap dat Nederland hard nodig heeft:

Ik ga er niet eten!

Sun, 05 Jun 2022 14:06:46 GMT

Waarom ik niet ga eten bij restaurant Pavarotti in Kijkduin

Restaurant Pavarotti in Kijkduin wil een aquarium met zes grote haaien , waar je tijdens het eten naar kunt kijken.

Ik zag eens kleine haaien zwemmen in een bak boven een bar. Je zag ze van onderaf, de witte buiken, de rijen tanden, zigzaggend van links naar rechts en weer terug. Rood en blauw licht zwaaide over de bar, je hart bonsde van de beat van de dansvloer verderop en het schouwspel boven je. Voor die haaien leek het me een permanente nachtmerrie.

Als de eigenaar van het restaurant in Kijkduin zou beseffen welk leed hij de haaien aandoet, zou hij er dan van afzien? Dat is de vraag. Je hoopt het.

Meestal denken mensen dat dieren niet beter weten, of dat ze niet echt kunnen lijden, lichamelijk of geestelijk. Ze eten toch goed? En ze groeien toch goed? En ze spelen toch?

Nou, van spelen zal in die bak in Kijkduin niet veel terecht komen, daarvoor is ‘ie te klein voor zulke grote dieren (3 meter breed, 8 meter lang, 160 cm diep). Terwijl ook haaien speelgedrag kunnen vertonen - haaien gooien als spel hun prooi omhoog. Ik zie het niet gebeuren daar tussen de etende gasten, maar spectaculair zou het wel zijn.

Een van de haaiensoorten die de eigenaar gevangen wil houden, is de zwartpunthaai. Ziet er uit als een echte, gevaarlijke haai, van anderhalve meter lang. Deze haai kan razendsnel door het water schieten, uit het water springen en om z’n as draaien in de lucht. Maar dat aquarium is er natuurlijk veel te klein voor.

Ook haaien zijn individuen, met karaktertrekken. Je hebt speelse. Je hebt moedige. Ze zijn allemaal anders. En als je deze dieren in een relatief kleine bak water opsluit, in een onnatuurlijke omgeving waar ze niet zichzelf kunnen zijn, dan doe je hen pijn.

Misschien wuift de man van het Italiaanse restaurant dit allemaal weg. Voor hem tellen andere zaken. Hij wil iets "waar iedereen plezier van heeft". Maar bij iedereen telt hij de dieren niet mee.

Je zou willen dat ‘ie beoordeeld werd op z’n pizza’s. Maar kennelijk heeft zijn restaurant meer nodig. Daarom beoordeel ik ‘m op z’n haaien: Ik vind het helemaal niks. Ik zal er nooit gaan eten.

En ik hoop dat heel veel mensen inzien dat het niet goed is om kwetsbare dieren zo te misbruiken.

RJV

Lees blogposts over dierentaal:

Neoliberaal (ik?)

Sat, 04 Jun 2022 15:34:04 GMT

Afscheid van een hoax die van jeugdzorg een studentenbijbaantje heeft gemaakt

Vandaag las ik in een boekrecensie in de Volkskrant dat Nederland geen neoliberale partij heeft. Ik las de krant terwijl ik nog in bed lag. Anders was ik van mijn stoel gevallen van verbazing. Uit het boek Neoliberalisme blijkt dat een bonte coalitie van economen, zakenlieden en politici met neoliberale ideeën Nederland gaandeweg heeft veranderd in een neoliberaal land. Zonder dat je ‘t een complot kan noemen. En dus ook zonder dat een politieke partij zich neoliberaal noemt . Waarschijnlijk omdat 't geen onderscheidende aanduiding meer is. Want alles is neoliberaal. We weten niet beter.

Het leek me vanochtend een goed moment om officieel, voorgoed afscheid te nemen van het neoliberalisme. Bij deze. In mijn tienerjaren was ik uitgesproken neoliberaal, al weet ik niet zeker of ik mezelf ooit ‘neoliberaal’ noemde. Ik was een boekenwurm, ik las alles met letters, van de Bijbel tot Flip de Kam, wiens boek ‘Het gat in de hand van Nederland’ ik binnenstebuiten keerde - het einde van de verzorgingsstaat. Flip de Kam was van de PvdA - hij noemt zichzelf natuurlijk niet neoliberaal, terecht. We hadden geen internet. Daarom zat ik meestal in de bibliotheek van Leiden, waar ik de Telegraaf las, en Auto Motor und Sport. En Flugrevue. En dus de neoliberale econoom Milton Friedman.

Ik droomde van een land met grote mogelijkheden, zoals Amerika. Waar ondernemers ruim baan kregen, de overheid geen gat in de hand had, klein was, op de achtergrond. Ik geloofde dat concurrentie en marktwerking ons vrijer en rijker zouden maken.

Mijn eerste twijfels ontstonden al lang geleden, toen ik bij een debat op de universiteit moest verdedigen dat commerciële partijen het werk veel beter konden doen dan overheidsbedrijven, zoals ziekenfondsen, de PTT en busbedrijven. Concurrentie zou ‘t product beter maken, en goedkoper, en Nederland gelukkiger.

Maar waarom eigenlijk, dacht ik, toen ik zocht naar debatpunten. Willen mensen alleen goed werk leveren als ze onder druk gezet worden? Zou er geen motivatie van binnenuit kunnen zijn om op tijd te rijden, of een goed netwerk te onderhouden? Het wantrouwende mensbeeld bij de neoliberale ideeën leek niet te kloppen.

Goed, ik viel dus niet van m’n stoel, vanochtend. In plaats daarvan las ik de prachtige column van Merel van Vroonhoven , ‘Door die vermaledijde marktwerking in de jeugdzorg kan ik voor Jessey niet de juiste hulp vinden’.

Ze heeft een leerling in de klas, Jessey, die hulp nodig heeft. Er is geld voor hulp, en ze kent ook iemand die kan helpen. Maar de hulp is geen overheidstaak meer, maar uitbesteed aan bedrijven. De overheid op de achtergrond zegt dat je moet aanbesteden, dus dat is gedaan, en nu kan je alleen mensen inhuren via het inkoopcontract van 'Onderwijs Jeugdhulp Arrangement'. En zo kwam een studente de leerling helpen, zonder enige ervaring. Zonder opleiding of kennis. Hulp die Jessey niks helpt.

Een zorgbedrijf wint de aanbesteding. Lage prijs. Hoe kan je toch geld verdienen? Minimaliseren van kosten. Jeugdzorg is een studentenbijbaantje geworden. Onzinnig werk en geldverspilling dankzij de neoliberale-hoax.

“ De jeugdzorg is stuk ”, was dan ook een kop in de Telegraaf, vanochtend.

Ik geloofde er ook in, lang geleden. Neoliberalisme. Ben er voorgoed van genezen. Volgens mij werkt 't in de hand dat menselijke dieren die wel meetellen, profiteren van aardbewoners die ogenschijnlijk niet meetellen. Nederland zit in de muil van neoliberalisme, en ik vrees dat het heel veel kracht zal kosten er weer uit te komen.

RJV

Lees meer blogposts over 'de zorg':

Kattentaal

Tue, 31 May 2022 20:01:52 GMT

Er is een empathiemuur tussen mens en dier

Katten kunnen iets, wat ons nog niet echt lukt: de taal spreken van een andere diersoort. Katten proberen mensentaal te spreken. Nou ja, ook katten lukt het niet, want we begrijpen hen niet. Maar het schijnt dat ze met miauwen ons imiteren :).

Naar elkaar miauwen katten niet. Dat ontdekte een bioloog aan de Universiteit van Bristol. Miauwen doen ze volgens hem alleen als ze jong zijn, om de aandacht van hun moeder te trekken. En als ze oud zijn om de aandacht van hun menselijke baasje te trekken.

In NRC las ik vanochtend dat katten ook ‘mekkeren’. Zou ook van mensen geleerd kunnen zijn, maar Liesbeth Puts, die in de krant geinterviewd wordt, weet niet precies wat het betekent.

Ik hoop vurig dat er een soort Google Translate voor kattentaal komt. Dan kunnen we zoveel onbegrip wegnemen! Want doordat wij hen nu niet begrijpen, of verkeerd begrijpen, doen we katten veel leed aan. We denken dat dieren gelukkig zijn, omdat ze eten, spelen en seks hebben. Maar we voelen hen totaal niet aan.

Liesbeth Puts geeft er voorbeelden van: We pakken katten bijvoorbeeld in hun nekvel, omdat we denken dat de moederpoes dat ook zo doet. Maar wij doen het niet op de goede manier, waardoor we de kat pijn doen. En we hebben het niet in de gaten.

Of we merken dat de kat in huis geplast heeft, en gaan hem straffen, op een manier die de kat helemaal niet begrijpt. Volgens Liesbeth Puts plast een kat in huis omdat ‘ie ziek is, bijvoorbeeld nierproblemen heeft. Mensen zien kennelijk de signalen van onbehagen niet.

Mensen kunnen zich maar moeilijk inleven in dieren. We begrijpen dieren niet. We herkennen hun taal niet als een taal. Er bestaat een ‘empathiemuur’ tussen mens en dier.

Dat geldt zelfs voor katten, die we tot ons gezin rekenen, die we wel proberen te begrijpen.

Kan je nagaan hoe we dieren in de vee-industrie verkeerd begrijpen. Bij koeien, kippen en varkens voelen we helemaal niets. Tellen die niet mee?

RJV

Malligheid en mondigheid

Tue, 31 May 2022 16:50:30 GMT

De selectieve verontwaardiging van Paul Cliteur

Paul Cliteur is erg voor bepaalde soorten van academische vrijheid. Of misschien moeten we zeggen, hij is voor bepaalde vrije discussies met bepaalde studenten. Zo had hij eens een student die nogal vaak antisemitische uitspraken deed. Stevige uitspraken. Men zegt dat deze student (Thierry Baudet) “ druppelsgewijs foute ideeën bij zijn gehoor probeert te pluggen om te kijken hoe ver hij kon gaan ”. Een lofzang op een nazi-collaborateur, bijvoorbeeld.

Paul Cliteur vond dit prima. Zag het als malligheid onder invloed van een paar flessen wijn.

Vandaag piekert Cliteur in de Telegraaf over ‘woke '. Zelf is de professor al met emeritaat, maar hij heeft gehoord dat studenten discussies aangaan met hoogleraren over het opnemen van meer gekleurde, homoseksuele, transseksuele, vrouwelijke en moslim auteurs op de literatuurlijst. “Moeten we meebuigen met de eisen van het wokisme? Moet het curriculum worden ‘gedekoloniseerd’?” vraagt hij zich af, en hij ziet dit als een van de grote vragen van het universitair beleid.

Wat ik erg waardeer in het Telegraaf stukje van Paul Cliteur, is dat hij zijn opponent ruim aan het woord laat. In dit geval minister Robbert Dijkgraaf. Die zegt: “Als docenten het lastig vinden om door mondige studenten te worden geconfronteerd met kritiek, vormt dat nog geen beperking van de academische vrijheid. Universiteiten zijn robuuste organisaties.”

Zo zie ik het ook. En hoogleraren moeten tegen discussie kunnen, en tegen een stootje. Die wokisten, dat zijn geëngageerde studenten, die een punt proberen te maken. Ze kiezen een felle activistische toon. Zo spreken ze niet van ‘vrouwen’, maar van menstruerende mensen. Misschien vind je dat niet prettig op een universiteit. Maar dat geldt evengoed voor malle discussies met veel flessen wijn. Dat die student het mallig bedoelde, daar geloof ik trouwens niks van.

Woke staat voor een werkelijkheid die veel mensen gek vinden, niet kennen, niet kunnen meevoelen. Er op afgeven is makkelijk. Er op in spelen ook. Paul Cliteur verpakt 't in een betoog over academische vrijheid.

En het gaat er niet om hoe je studenten het zeggen, maar wat ze zeggen.

En dat is dat we alert moeten zijn, opdat er geen uitsluiting in ons wereldbeeld ingebakken wordt. Ben ik 't mee eens. Iedereen telt mee.

RJV

Betekenis?

Sat, 28 May 2022 15:06:44 GMT

Het wonder van betekenis geldt ook voor dieren

Voor tuimelaars geldt 'hoe meer vrienden, hoe meer nageslacht', en dit zal vast evolutionair bepaald zijn, maar ze ervaren natuurlijk geen genetisch programma, maar vriendschap, betrokkenheid. Betekenis dus.

Onze Denker des Vaderlands, Paul van Tongeren, ziet dit niet.

Paul van Tongeren denkt dat dieren geen ‘zelfbewustzijn’ hebben. Dit is niet makkelijk te meten maar het is wel breed aanvaard dat de ‘spiegeltest’ zelfbewustzijn heeft aangetoond bij mensapen, dolfijnen, eksters en olifanten. ( Je plakt een sticker op het lijf van een olifant, bijvoorbeeld, op een plek waar 'ie 'm niet kan zien, en nog een sticker op een plek waar hij het alleen in de spiegel kan zien. Dan zet je ‘m voor de spiegel. De sticker die hij ziet, trekt hij er af. Dus hij weet dat hij zichzelf ziet, in die spiegel.)

Nog moeilijker te meten is het belangrijkste thema voor onze Denker des Vaderlands: Betekenis. Voor Paul van Tongeren wordt alles gedragen door ‘betekenis’, alles wat bij menselijk leven hoort en alles wat er überhaupt te denken valt. Hij vindt geloof ik, dat niet-menselijke dieren geen ‘betekenis’ kunnen geven .

Niet mee eens.

Wat is dat, betekenis geven? Stel dat een dolfijn op de bodem van een bassin blijft liggen , geeft hij ‘ademhalen’ dan de betekenis van leven, en niet meer naar boven gaan de betekenis van sterven?

Of als een schildpad op z’n rug ligt te spartelen, en z’n vrienden schieten hem te hulp, ze duwen ‘m samen overeind. Welke betekenissen zien wij dan? Teamwork? Vriendendienst? Naastenliefde? En welke betekenis geeft die schildpad eraan? (Bekijk het filmpje hier .)

Of als een jonge chimpansee de vrouw van zijn baas naar een plek buiten het zicht van haar man voert, en met haar afspreekt elkaar te ontmoeten op een afgelegen plek in het bos? Geven zij dit dan de betekenis van ‘overspel’? (Frans de Waal, zijn wij slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn, blz. 248.)

Of als een moeder gnoe ziet dat haar jong gegrepen wordt door leeuwen, en zonder omkijken moet doorrennen met de kudde? Voelt ze pijn in het hart? Geeft ze dit verlies de betekenis van ‘falen’, en van ‘verdriet’?

Het antwoord op deze vragen is volgens mij niet dat alleen menselijke dieren betekenis kunnen geven. Maar dat andere dieren waarschijnlijk andere betekenis geven, betekenissen uit hun universums, die wij niet (meer) kennen. Vandaar dat ik gisteren hoopte op een Denker des Vaderlands onder de gorilla’s , die ons kan helpen met het bespreken van dierenrechten.

Paul van Tongeren wijst zelf de weg naar dit inzicht: “Wat ik ervaar, is geen genetisch programma, maar bezorgdheid, verdriet, trots, liefde. Dat wil zeggen: betekenis”, zei van Tongeren in een ander interview . Daarom heeft het volgens hem weinig zin om te zeggen dat menselijk gedrag ‘gewoon evolutionair bepaald’ is.

Volgens mij is dat voor andere dieren precies zo.

Ik las bijvoorbeeld eens in NRC dat mannelijke tuimelaars met veel vrienden meer nageslacht verwekken dan hun soortgenoten met minder vrienden . Maar het zal toch niet zo zijn dat ze denken, kom, laat ik veel vrienden maken, dan krijg ik veel kinderen? Tuimelaars zijn ook individuen die geen genetisch programma ervaren, maar vriendschap, betrokkenheid. Betekenis dus.

'k Hoop dat onze Denker des Vaderlands dit alles eens meeneemt in zijn verwondering over betekenis.

RJV

Dierenrechten?

Fri, 27 May 2022 13:34:02 GMT

Voor de Denker des Vaderlands tellen dieren niet mee

Mijn werknemers hebben natuurlijk geen rechten nodig, want ik behandel hen goed.

Als je mij kent, dan geef je me gelijk :). Maar met de geschiedenis van het kapitalisme in je hoofd, of als je gewoon de krant leest, waarschijnlijk niet.

Welzijn van werknemers is een doel, en werknemersrechten zijn een middel.

Zo zie ik ‘t ook met dierenrechten. Maar onze Denker des Vaderlands, Paul van Tongeren, vindt dierenrechten niet nodig : “Als je door het bos loopt en je zoontje maait met een stok planten om, dan zeg je: ‘Waarom doe je dat? Je maakt alles kapot. Het was toch mooi?’ Als ouder doe ik geen beroep op de rechten van planten of dieren, maar op de waarde van zorgvuldigheid die je voelbaar maakt.”

Tja. Als letterlijk iedereen letterlijk altijd subliem met dieren zou omgaan, waren dierenrechten overbodig.

Maar helaas, we leven niet in het paradijs. Het geweld waaraan mensen dieren blootstellen, tart het denkvermogen. 'Waarde van zorgvuldigheid die je voelbaar maakt', laat me niet lachen. Durf dat eens te zeggen naast een zeug tussen stalen stangen, met te weinig tepels omdat er geselecteerd wordt op zoveel mogelijk biggen baren.

Van Tongeren vindt het ook gek dat als we dieren rechten geven, dit er alleen maar toe leidt dat we onszelf verplichtingen opleggen, die dieren niet hebben. Misschien weet van Tongeren niet dat wij nog niet slim genoeg zijn om met dieren te spreken.

Hopelijk staat er ooit een soort Stephen Hawking onder de niet-menselijke primaten op, een echte Denker des Vaderlands voor de apen, die in staat is van haar eigen universum naar een heel nieuwe denkwereld over te stappen. Dan kunnen wij met haar over ‘het recht’ spreken, en kan zij onze wederzijdse verplichtingen aan haar soortgenoten overbrengen.

Maar zolang we de taal van dieren niet goed begrijpen, zijn dierenrechten iets waartoe wij onszelf eenzijdig verplichten. Het is een erkenning van het feit dat als je meer kan , dit niet wil zeggen dat je meer mag . Zoiets doen we ook met kinderrechten, omdat kinderen ons nog niet begrijpen.

Ik heb het interview in Trouw van vrijdag met de Denker nog maar eens gelezen. Is het bedoeld als provocatie? Als grap? Prikkelend? Is hij onwetend?

Morgen meer over dieren en 'het wonder van betekenis' van Paul van Tongeren .

RJV

Lees meer over dierentaal:

Vertrouwen komt eerst

Tue, 24 May 2022 06:40:39 GMT

Gebrek aan leiderschap begint ons op te breken

Visser Jan uit Urk is er mee gestopt en is verdrietig. Het kon niet meer uit.

De vijf mooiste jaren van zijn leven had hij toen hij mocht ‘pulsvissen’. Zijn boot verbruikte toen minder brandstof zodat hij wat geld overhield om met zijn gezin op vakantie te gaan.

Maar in zijn 35 jaar op het water, zag hij het steeds moeilijker worden. Fosfaten, die werken als meststoffen voor plankton, mochten niet meer geloosd worden. Minder plankton, minder visvoer, minder vis en minder vangst. “De Noordzee is veel te schoon geworden.”

De rijkste visgronden werden beschermde natuurgebieden. Daar mag je niet meer vissen. En verderop staat het vol windmolens, waar je met je sleepnetten niet tussendoor kan laveren.

Met zijn emotionele besluit om te stoppen met vissen, is deze visser een voorloper, denk ik. Niemand wil de boodschap brengen en we willen het ook niet horen: We zijn gehecht aan dingen die we onvermijdelijk gaan verliezen. Doordat de wal het schip keert. Of omdat we inzien dat we ‘t moeten loslaten.

Vissers stoppen omdat vissen niet meer kan, zonder echt begrip voor de achtergronden. Met frustratie over de saneringsregeling. Misschien dichter bij jou en mij: Stoppen met de luxe en het vakantiegevoel van vliegreizen. Niet meer de geur van barbeque vlees. Met het gevoel dat het van ons wordt afgepakt.

Verandering is moeilijk. En helaas ontbreekt een basisvoorwaarde voor ieder veranderingsproces: Vertrouwen .

“Woest aantrekkelijk”, noemde de minister van stikstof het aanbod aan boerenbedrijven om er mee te stoppen. Zoiets zeg je denk ik over een hunk uit Goede Tijden, Slechte Tijden, maar natuurlijk niet over een bestuurlijke maatregel. EenVandaag interviewde een vrouwelijke agrariër die het denigrerend noemde. Dat raakte me. Je praat natuurlijk over iemands werk, iemands leven, misschien wel levenswerk.

“De weerzin om mee te werken”, schrijft EenVandaag , “gaat bij veel veehouders verder dan alleen de regelingen zelf. Achter de ontevredenheid over het aanbod schuilt een groot wantrouwen in de politiek, het huidige kabinet en de betrokken ministers. Vaak vanwege ervaringen in het verleden. Een ondervraagde: Ze zeggen en ze doen vaak het omgekeerde, is mijn ervaring. Ik zou ook geholpen worden met mijn fosfaatrechten, maar ik kreeg alleen maar boetes. Het lijkt alsof ze mijn bedrijf kapot willen maken."

Niet zo verrassend, dit wantrouwen. De overheid heeft het vertrouwen verspeeld. Of liever gezegd, de politici en partijen die al decennia aan de macht zijn, hebben er met name in de afgelopen 12 jaar een puinzooi van gemaakt. “ Zo’n overheid wil ik niet ”, zegt de Nationale Ombudsman niet voor niets.

Veranderingen zijn onvermijdelijk. Omdat er grote problemen zijn, en nog veel grotere op komst. Die kunnen we alleen samen oplossen, en met sterk leiderschap. En daarom moeten we met grote spoed werken aan vertrouwen, aan ‘samen’, aan een samenleving waarin iedereen meetelt.

RJV

Antiserum

Mon, 23 May 2022 20:40:44 GMT

In de bloei van z'n leven is het publieke bestel een lekkernij voor predatoren

“Dat de NPO een podium biedt aan extremisten is het failliet van ons bestel”, schrijft Özcan Akyol vandaag in zijn column .

Ben ik het niet mee eens.

De column gaat om de abjecte ideeën die je bij de publieke zender Ongehoord Nederland kunt horen, als je tenminste in de lunchpauze TV wilt kijken.

Het mooie van een publiek omroepbestel zoals wij die kennen is juist dat allerlei geloven en geluiden er een plaats kunnen krijgen. Ook de ongehoorde ideeën van mensen die zichzelf ongehoord noemen.

Als dat gebeurt is het bestel niet failliet, maar juist in de bloei van zijn leven. Dat 't een lekkernij is voor predatoren, is juist het bewijs van z'n schoonheid.

Tot zover het goede nieuws. Want “wie de beuzelarij van politici en extremisten afdoet als kroegpraat, moet nog eens goed naar Amerika kijken, niet zelden ons voorland. Er staat ons ellende te wachten”, schrijft Özcan Akyol.

Dat denk ik ook. Maar dus niet omdat die gasten mogen zeggen wat ze willen op de publieke omroep. En ook niet omdat ze handlangers in het parlement hebben, bijvoorbeeld bij Forum. Maar omdat de antwoorden uitblijven. Omdat te weinig politici lijken te zien welk antiserum kan worden ingezet.

Ongehoord laten, het zwijgen opleggen, negeren, censureren, of kleineren, dat zal averechts werken. Ik wil juist precies de andere kant op.

Het tegengif zoals ik het zie, heet ‘acknowledgement’. Erkenning geven, betekent het. Laten zien en laten horen dat je ‘t gezien hebt, de emotie van de ander. Dat je ‘t gezien hebt, het conflict tussen ons. Laten zien en laten horen dat je 't belangrijk vindt dat iedereen meetelt, ook aanhangers van ongehoorde theorieën.

Het antiserum zoals ik het zie, heet ‘Iedereen telt mee. Of niemand telt mee’.

RJV

Wegwerp-product

Fri, 20 May 2022 08:56:20 GMT

Konijnen voor consumenten en rugzakjes die niet mee mogen doen

Als je het door hebt, dan zie je elke dag in de Telegraaf beschreven dat niet iedereen meetelt, en de gevolgen ervan. Of de krant het zelf ziet, weet ik niet. Ook vandaag was er weer zoveel om over na te denken in de Krant van Wakker Nederland.

Hier wat koppen van deze vrijdag (20 mei):

Snuf en Stamper massaal gedumpt
“Stikstoffocus vergeet dier”
Sollicitant met ‘rugzak’ paraat - werkgevers soms terughoudend met ambitieuze mensen met afstand tot arbeidsmarkt
We kunnen niet meer met spanning omgaan

Snuf en Stamper, dat zijn natuurlijk konijntjes. In Corona-tijd zijn er veel verkocht. Maar konijnen zijn “geen eenvoudige huisdieren”, schrijft de Telegraaf. “Ze lijken snoezig, maar de meeste houden er niet van opgepakt te worden. En voor drukke kinderen zijn ze bang.” We interpreteren hun gedrag verkeerd, voeg ik er aan toe. We vinden het leuk hen te knuffelen, en zien niet dat Stamper dat helemaal niet leuk vindt.

Corona is weg, en de konijnen worden weer gedumpt. "Je zou de winkelverkoop aan banden moeten leggen." Maar de dierenwinkels vinden dat een idee van niks. De asiels zitten overvol, en volgens de Telegraaf worden de meeste konijnen achtergelaten in bos of weiland, en opgegeten door vossen en vogels.

Koeien mogen van de rechter helaas niet worden losgelaten in ‘t weiland. Althans niet zonder dat eerst beoordeeld wordt wat de effecten op natuurgebieden zijn. Dat is natuurlijk niet gek, dat een rechter zegt dat de overheid zich aan z’n eigen wetten moet houden. Als je ‘t kort samenvat zeg je dat koeien niet meer naar buiten mogen vanwege de stikstof. Terwijl ze op stal misschien wel meer stikstof veroorzaken. Voor koeien is het natuurlijk een ramp. Vandaar de kop, stikstof focus vergeet dier . De Telegraaf vindt de stikstofcrisis maar niks. Maar een betere kop zou zijn, “Vee-industrie vergeet dier”. Altijd binnen staan is vreselijk, maar in de wei staan is maar ietsje beter, zonder beschutting, elk jaar baren zonder ooit een stier te zien, je kind meteen missen, en uitgemolken worden tot je economisch afgeschreven bent.

Konijnen als wegwerp-artikelen. Een koe als productiemiddel en product. We zien ze niet als individuen. Ze tellen niet mee.

De Telegraaf laat het allemaal zien, en ook dat menselijke dieren niet meetellen. Heb je een ‘rugzakje’? Dan kom je bijna niet aan een baan, ook al wordt er overal naar personeel gezocht. Ook al ben je ambiteus, en heb je een goede opleiding. Werkgevers lijden nog liever verlies dan je aan te nemen, schrijft de Telegraaf. De krant laat een vrouw aan het woord met een hulphond, en een opleiding tot zorgmedewerker. Een baan vindt ze niet. En een hoogopgeleide communicatiemedewerker die een hersentumor heeft gehad. Ze is er bovenop gekomen, maar haar werkgever wilde het werk niet aan haar handicap aanpassen.

En dan de laatste kop, boven een opiniestuk van Leen Pakvis van Traumaloket. "We kunnen niet meer met spanning omgaan." Hij schrijft dat zorgorganisaties commercieel moeten denken, en ‘ja’ verkopen zodra er een zorgvraag binnenkomt. “Om omzetdoelen te realiseren is de kwantiteit van te verlenen zorg leidend geworden en raakt kwaliteit ondergeschikt. Bovendien neemt de zorgbehoefte alleen maar toe door de aanbodgerichte aard van de zorg: voor elk kwaaltje lijkt er een specialist of behandeling te zijn.” En richt men zich op laaghangend fruit , de makkelijke zorgvragen. Aan moeilijke gevallen verdien je niks.

Wat heeft dat te maken met konijnen voor consumenten, koeien voor kaas, rugzakdragers die niet mee mogen doen?

Nou dit: Als geld verdienen altijd voorgaat, telt het persoonlijke niet meer mee. Tellen personen niet meer mee, menselijke en niet-menselijke. En niet meetellen, dat kan ons allemaal overkomen.

RJV

*) Het is niet goed mogelijk om hyperlinks naar Telegraaf-artikelen te maken, zoals bij NRC en Algemeen Dagblad bijvoorbeeld wel kan. Jammer, want ik vind het een belangrijke krant om te lezen, en citeer er graag uit.

Lees blogposts over 'de zorg':

"Zo'n overheid wil ik niet"

Wed, 18 May 2022 11:22:31 GMT

Geen actieve herinnering aan de bedoeling van de subsidie

'De burger kan niet wachten', heet het jaarverslag van de ombudsman. Maar in Groningen moesten mensen uren in de rij staan voor een subsidie i.v.m. aardbevingsschade. Dit zei Reinier van Zutphen, de ombudsman, laatst in een interview met Joost Vullings *):

“Er gebeuren een paar hele rare dingen. Dus eerst, je moet in de rij gaan staan. Digitaal of letterlijk, met een stoeltje erbij als je niet goed kan staan. En het andere was, er was gedacht nou ja niet iedereen zal dat aan gaan vragen, dus in plaats van 100 procent van het budget wat we eigenlijk nodig hebben als iedereen het zou moeten krijgen, begroten we maar 80 procent. En het andere, dat stoppen we in onze eigen zak of op een ander onderwerp. Dat vind ik ook raar.

Als je weet dat 100 procent van de mensen in die postcode gebieden, in die straten, in die huizen, met die nummers, recht hebben op tienduizend euro, dan moet je het gaan brengen. En dan moet je niet wachten wie het komt halen. Juist omdat het om zoveel mensen gaat die al zoveel ellende hebben meegemaakt in het Groningse bevingsgebied. Waarom kon je het niet brengen?”

Helaas vroeg Joost Vullings niet, waarom de ombudsman dacht dat ze het geld niet gewoon overgemaakt hebben. En waarom de oude mensen uren in de kou liet staan.

Want ik denk dat het antwoord op die vraag explosief materiaal zou opleveren.

In zijn jaarverslag geeft de ombudsman wel een soort antwoorden in vraagvorm: “Waarom lukt het niet de toegang tot deze voorzieningen zo in te richten dat er wel gebruik van wordt gemaakt? Zijn we bang dat het te duur wordt? Zijn we bang voor misbruik? Of zijn we vergeten dat die voorziening er was om mensen verder te helpen?”

Deze vragen stelt hij niet specifiek over ‘Groningen’, maar ‘t lijkt me wel van toepassing. Het idee in Groningen was: we maken het moeilijk om het geld te krijgen, want niet iedereen komt het ophalen, en dat bespaart geld.

Niet iedereen telde mee, dus.

Waarbij, lijkt de ombudsman te zeggen, vergeten was dat het de bedoeling was om mensen te helpen. Men had geen actieve herinnering aan deze bedoeling.

Tja. Je zegt dat je mensen wilt helpen. Maar eigenlijk wil je dat helemaal niet. Die mensen in Groningen? Die hadden gewoon zelf moeten sparen.

Je zegt dat je mensen een vergoeding wilt geven voor kinderopvang. Maar eigenlijk vind je dat mensen zelf voor hun kinderen moeten zorgen. Waarom zou jij moeten opdraaien voor mensen die zo nodig kinderen moeten nemen? Dus laat je ze bij een enkel foutje alles terugbetalen .

Je zegt wel dat je mensen een bijstandsuitkering wilt geven. Maar je vertrouwt die klaplopers voor geen cent. Ze gaan stiekem samenwonen, en vangen dubbel. Hun moeder betaalt stiekem de boodschappen. Ze hadden dus helemaal geen uitkering nodig. En je eist dat de gemeente het geld moet terugvorderen .

Je zegt wel dat je vluchtelingen wilt opvangen. Echte vluchtelingen dan. Maar er zit allerlei onguur volk tussen. Dus maak dat aanmeldcentrum niet te groot , want ze moeten vooral niet denken dat er plek zat is.

Je zegt wel dat je strenge milieuwetten hebt ingevoerd. Maar je bezuinigt op de handhaving , want anders gaat onze concurrentiepositie er aan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus mijn antwoord op de niet gestelde vraag van Joost Vullings, waarom al die mensen in de rij moetsen staan, luidt: Omdat de politieke partijen achter deze overheden helemaal niet willen dat ze het geld krijgen. Omdat ze eigenlijk vinden dat mensen het zelf moeten uitzoeken.

Zo’n overheid wil ik niet. Dat zei hij ook, Reinier van Zutphen. Een goede ombudsman.

RJV

*) Podcast 'De stemming van Vullings en Van der Wulp', 13 mei 2022, vanaf minuut 43.

Narren van het narratief

Tue, 17 May 2022 17:22:45 GMT

Sinds 1992 werden 19 journalisten gedood bij het doen van hun werk in Palestina

Als Arjen Lubach iets grappigs vertelt, is het dan waar? En als Leon de Winter een mooie column schrijft, heeft hij dan gelijk?

In elk geval heb ik de Leon de Winter’s column vandaag met plezier gelezen, omdat het mooi is opgeschreven. Of ik het met ‘m eens ben, dat gaan we zien.

Driekwart van de column verhaalt van Amerikanen, die niet mochten schrijven wat ze echt vonden. De één was een professor op Harvard, die ontdekte dat zwarte Amerikanen naar verhouding minder vaak door politiekogels stierven dan blanken. Dat wilden ze op Harvard niet horen. De tweede was journalist bij de New York Times, die er niet tegen kon dat ze binnen "de anti-Israëlische narratieven" van de Times moest blijven. Daarom besloot ze op te stappen. De laatste was een topper van Reuters, die van Reuters niet mocht schrijven over de bevindingen van de Harvard-prof. Kortom, zegt De Winter, sommige feiten zijn verboden.

Of deze anekdotes uit Amerika waar zijn, en wat de nuances zijn, weet ik niet. Ik heb het niet gecontroleerd. Dichter bij huis ken ik ook wat narratieven die maar moeilijk doorbroken worden. Zoals dat de boeren elke dag weer voor ons voedsel zorgen. Dat ze gif moeten spuiten en kalfjes bij de moeder weghalen omdat de consument nu eenmaal niet méér wil betalen. En dat varkens gelukkig zijn tussen die stalen stangen omdat ze eten, baren en niet beter weten.

De Winter’s Amerikaanse anekdotes monden uit in de beschrijving van de tragedie van de dood van de Palestijnse journaliste Shireen Abu Akleh . Ze werd op de Westelijke Jordaanoever gedood door een kogel, terwijl ze verslag deed voor de televisie.

De Nederlandse media, schrijft Leon de Winter, kozen "impliciet, zonder hard bewijs, voor het narratief dat het Israëlische leger de vrouw had gedood". Ons wordt iets voorgeschoteld, vindt hij, door machtige media redacteuren, gefilterd door “politiekcorrecte narratieven, die inmiddels vaak overheidsnarratieven zijn geworden (). Wie daarvan afwijkt, wordt gecanceld. Wat daarvan afwijkt, wordt verzwegen.”

Toch wrang, dat Leon de Winter nou juist een voorbeeld uit Palestina moet aanhalen. Waar al vele decennia een krachtig overheidsnarratief al het andere wegvaagt. Of wegzet, als antisemiet. Een narratief dat moet rechtvaardigen dat Israël, omdat het bedreigd wordt, ‘nederzettingen’ bouwt, land confisqueert en vergeldingsacties uitvoert op een andere bevolkingsgroep. Dit narratief is vele tientallen jaren door de machtige media gevolgd.

De Israëlische overheid bracht onmiddellijk naar buiten dat het de Palestijnse demonstranten waren die, in het wilde weg schietend, Shireen Abu Akleh hadden gedood. Later stelde het leger dat het ook een Israëlische kogel kon zijn geweest . Dat de politie bij de begrafenis op de dragers van de kist insloeg , was volgens de politie nodig omdat er stenen gegooid werden .

Ik weet niet vanwaar de kogel kwam. Ik weet wel dat de situatie in Palestina zeer zorgelijk is. De Palestijnen tellen niet mee, zijn in een onmogelijke positie. Een setting die door Israël gecreëerd wordt. Journalisten die er verslag van willen doen, om te kunnen afwijken van het overheidsnarratief, kritisch willen blijven, dus doen waartoe Leon de Winter oproept, lopen grote risico’s. In de afgelopen 30 jaar verloren 19 journalisten hun leven bij het doen van hun werk in Palestina . Verreweg de meeste waren van Palestijnse afkomst.

RJV

Meer blogposts over Palestina:

Vliegende vredesratten

Thu, 12 May 2022 20:42:41 GMT

Een symbool in tijden van bombardementen

De aarde was onleefbaar geworden voor al haar bewoners, omdat de zeespiegel hoger was dan de toppen van de bomen. Maar op en dag keerde een kleine duif terug met een tak vol olijfbladeren. Dus er was toch nog ergens iets te eten!

Het beeld van de duif komt uit het verhaal van de ark van Noach. Maar tegenwoordig vinden we dat duiven overlast geven. Veel steden willen de duiven het liefst euthanaseren door cervicale dislocatie . Zo noemen ze het dan, want de nek breken door ‘m te draaien, dat klinkt niet fijn, maar dat is wat er mee bedoeld wordt.

Duiven zijn niet erg zelfredzaam. Als er mensenhaar of draad om hun poten komt te zitten, dan kunnen ze het er niet meer afkrijgen, krijgen ze ontstekingen, lijden ze pijn en kunnen ze hun poten verliezen. Draadvoet, wordt het genoemd.

Maar ja, hoe vaak komt dat nou voor, mensenhaar om de poten van een stadsduif? Of andere draadjes, lintjes, touwtjes? Heel vaak, las ik vandaag in een mooi interview in de Telegraaf met Billie Savage . Ze probeert de dieren te helpen door de draadjes los te knippen, de gebroken pootjes te spalken en de duiven op te lappen. "Het zijn voor mij allemaal individuen met recht op leven", zegt Billie.

Niet alleen door de draadvoet gaat het slecht met de stadsduiven. Sinds begin april geldt er een voerverbod. Als duiven zelf voedsel kunnen zoeken, zoals alle vogels, dan hoef je ze natuurlijk niet bij te voeren. Maar Billie Savage en andere duiven beschermers zeggen dat de stadsduiven afhankelijk zijn van mensen, en voedsel van mensen. Dit komt doordat stadsduiven verwilderde afstammelingen zijn van postduiven of andere duiven die door mensen gevangen werden gehouden.

Maar de gemeente Amsterdam vindt dat duivenvoer ratten aantrekt. En ze noemen duiven ook vliegende ratten.

Maar stadsduiven doden met grof geweld, dat vind ik geen goed idee. Het zijn individuen die hun partner zelf uitzoeken en dan de rest van hun leven bij elkaar blijven. Ze zijn niet erg zelfredzaam, maar wel intelligent, ze kunnen bijvoorbeeld tellen . Of kanker opsporen door patronen in röntgenfoto's te herkennen. En als je ze vermoordt maar afval niet opruimt, blijven er ratten. En alleen niet voeren helpt ook niet, want dan blijven ze vast ook je balkon onderschijten.

Maar als je ervan uit gaat dat iedereen meetelt, ook duiven, dan vind je oplossingen die wel werken. Geweldloze oplossingen. Ok, we voeren niet meer op de stadspleinen. Afval halen we weg. Brood dat we willen ‘teruggeven aan de aarde’, zoals sommige gelovigen het noemen, gooien we niet op straat. Laten we voedselverspilling tegen gaan door alleen te kopen wat we nodig hebben, of brood in te vriezen, of te broodroosteren.

Laten we bovendien de stadsduiven meer goede plekken geven in de stad. Plaatsen om te wonen, te broeden, met goed voer. Mooie, schone duiventillen op meerdere plaatsen in de stad, die we goed schoonhouden. En waar we de duiven ook medische zorg kunnen geven. De meeste duiven zullen daar gaan wonen, en we ervaren minder overlast van duiven in de stad.

Misschien zien we dan ook hoe mooi duiven zijn. Met de prachtige kleuren van de regenboog.

En als de duiven er dan weer bovenop komen, dan is dat misschien een mooi symbool, in deze tijd vol bombardementen.

Het symbool van de regenboog.

RJV

Schietterrein 918

Mon, 09 May 2022 20:03:45 GMT

Het Israelische Hooggerechtshof ziet de Westbank niet als bezet gebied

Ruim duizend boeren in de Achterhoek worden onteigend. Zij moeten hun boerderijen onmiddelijk verlaten, omdat het leger hun grond nodig heeft voor een schietterrein. Dat zou zeker groot nieuws zijn.

Maar het betreft 1000 Palestijnse herders en boeren, op de Westelijke Jordaanoever, in het gebied Masafer Yatta. En het is helemaal geen nieuws. Het interesseert niemand wat. In Nederlandse kranten vind je er zo goed als niets over, al heeft Carolien Roelants er vandaag wel een column aan gewijd .

Wat is er aan de hand in Masafer Yatta, ook wel Firing Zone 918 genoemd, de strook land van 3000 hectare waar het Israëlische leger een schietterrein wil hebben?

Lang verhaal kort, het ligt in het zuiden van wat wij de Westelijke Jordaanoever noemen. Maar in Israël noemen sommige mensen het Judea en Samaria. In dit gebied wonen herders, die in sommige maanden met hun vee door het gebied trekken, en in andere jaargetijden in dorpen wonen, waar bijvoorbeeld scholen zijn. Ze wonen ook tijdelijk in grotten. Deze mensen trekken al eeuwen door het land, van en naar plaatsen met eenvoudige woningen en andere gebouwen.

Het Israëlische leger wil er een schietterrein, en begon in 1999 met het ‘uitzetten’, verdrijven lijkt me een beter woord, van ruim 700 mensen. Huizen werden gebulldozerd. Het Hooggerechtshof bepaalde toen, ruim twintig jaar geleden, dat de verdreven bewoners voorlopig mochten terugkeren, in afwachting van het oordeel over de rechtmatigheid van deze uitzettingen. Hun huizen mochten ze niet herbouwen. Sinds die tijd wonen ze dus in zeer sobere omstandigheden, zonder stromend water en elektrisch licht. Als ze toch probeerden iets te bouwen, maakte het leger het met de grond gelijk.

Het oordeel over de rechtmatigheid is nu dus gekomen, precies op de avond voor Onafhankelijkheidsdag (4 mei). Volgens de rechter was het makkelijk: toen besloten werd tot het schietterrein, woonden de Palestijnen er nog niet. En ze hebben volgens hem niet bewezen dat ze het land in eigendom hadden. Dus het schietterrein mag er komen en het leger en haar aannemers mogen met bulldozers aan de slag.

De Palestijnen deden nog een beroep op de Geneefse Conventies, over oorlogsmisdrijven, waarin staat dat deportatie van mensen uit een bezet gebied niet toegestaan is. Maar de Geneefse Conventies gelden volgens het Hooggerechtshof alleen tussen landen, en niet in een land.

Hieruit leid ik af dat het Israëlische Hooggerechtshof de Westelijke Jordaanoever niet als bezet gebied beschouwt. Dat deze rechters behoren bij de mensen, die het Judea en Samaria noemen. Bijbelse namen, waarmee aangeduid wordt dat het gebieden van Israël zijn. Dat Israël geen bezetter is.

Hoewel het leger dus pas in 1999 begon met het zich toe eigenen van de grond, werd hiertoe al in 1981 besloten. De notulen van de vergadering waarin het werd besloten, zijn bekend geworden. Hieruit blijkt dat Ariel Sharon, de latere premier, stelde dat het leger het schietterrein wilde hebben om "de verspreiding van de landelijke berg-Arabieren langs de kant van de berg die uitkijkt op de woestijn, te voorkomen ... en om dit gebied in onze handen te houden."

‘t Was een tactiek om de Palestijnen de weg te versperren en het land in bezit te krijgen. Het verbaast je dan ook niet dat maar liefst bijna 20% van de Westelijke Jordaanoever bestaat uit schietterreinen en andere militaire oefenterreinen. De rest is versnipperd in stukken waar Palestijnen wel of juist niet mogen komen, 10 meter hoge betonnen muren, hekken, prikkeldraad en controleposten.

Daartussen wonen meer dan 3 miljoen mensen, de meeste Palestijnen. Er worden ‘nederzettingen’ gebouwd voor Israëliërs. Het woord nederzetting is misleidend, want soms zijn het steden met tienduizenden inwoners. En dan zijn er de 'buitenposten', bestaande uit caravans of campers, gebouwd op grond van de Palestijnen. Deze worden bewoond door mensen die het gebied willen claimen voor Israël. Eerst zijn ze illegaal, maar dit wordt later veranderd door een rechter of de regering en dan ontstaat weer een nieuwe nederzetting. De wegen er naar toe worden bewaakt door het Israëlische leger, Palestijnen mogen er niet komen, ook niet op die wegen, en zo wordt het leven hen onmogelijk gemaakt in het bezette gebied.

Bezet gebied, zo ziet het Israëlische Hooggerechtshof het kennelijk niet meer. Het schijnt dat de voorzitter van de rechters die het vonnis velde over Masafer Yatta, ook in een nederzetting woont. De Israelische krant Haaretz schreef, dat de rechters weten dat het normaal geworden is in Israël om meer dan 1000 Palestijnen uit hun huizen te verdrijven.

Vanaf vandaag, schrijft Haaretz, mogen de civiele administratie, de Israëlische strijdkrachten, de grenspolitie en de reguliere politie op elk willekeurig moment tientallen – en als dat nodig is, zelfs meer – soldaten en politieagenten naar acht dorpen in Masafer Yatta sturen en met hun geweren erop gericht, zetten ze honderden van hun bewoners in vrachtwagens en bussen - ouderen, jongeren, vrouwen en baby's.

Voor Israël telt niet iedereen mee. Met een approval stamp van het Hooggerechtshof.

Daarom eindig ik met een oproep van Dries van Agt *): De crisis die de bezette Palestijnse gebieden teistert, heeft catastrofale proporties. De veerboot naar de toekomst is zinkende. Het is onze ereplicht te doen wat in ons vermogen ligt om deze mensen te redden.

RJV

*) Dries van Agt, Een schreeuw om recht, 2009.

Lees meer over Palestina:

Waardigheid

Sun, 08 May 2022 16:58:36 GMT

Hebben we alle gevoel van waarde verloren?

"Have you no sense of decency?" vroeg de Amerikaanse senator Joe Welch , in 1954, aan Joseph McCarthy, die een kruistocht was begonnen tegen ‘communisten’. Daarna was de jacht voorbij. Amerika doorzag de demagogie.

Veel mensen denken dat het logisch is om rattengif te strooien. Gezond verstand.

Kan je doen, maar het doodt niet alleen ratten. Het doodt ook de natuurlijke vijanden van de ratten, die de ratten eten. En andere dieren. Er ontstaat een verwoestend domino effect. Er kan ook een rattenplaag ontstaan, als ratten geen vijanden meer hebben. Ziektes kunnen dan makkelijker worden overgebracht van ratten op mensen.

Doodschieten kunnen we ook. Staatsbosbeheer gaat extra reeën doodschieten in Flevoland. “ Recordaantal reeën doodgereden in Flevoland, meer afschot nodig ”, staat er boven het cynische bericht van de NOS.

De reeën vormen een gevaar voor het wegverkeer. Boswachter Amy Zeeman zegt dat dit komt door de groei van de stad Almere. “Bossen zijn omgeven door wijken en wegen, en reeën kunnen geen kant meer op. De leefomgeving van het reewild neemt drastisch af", stelt ze.

De populatie moet daarom worden aangepast. Vanzelfsprekend. Reeën schieten we dood als ze in de weg lopen.

Welke schade berokkenen wij onszelf hiermee? Waarschijnlijk veroorzaken we stukje bij beetje minder biodiversiteit, verarming van onze leefomgeving, hitte, guur weer.

Maar er is ook nog iets anders.

Fatsoen, maar meer nog: Waardigheid. Waarde.

We zijn in de ban van demagogie, die zegt dat wij meer tellen dan andere dieren. Dat het vanzelfsprekend is, gezond verstand, dat wij hen uit de weg ruimen als 't zo uitkomt. Het berokkent ons grote schade.

De manier waarop we met dieren omgaan, met reeën, met ratten, met kippen en met varkens, vernietigt onze waardigheid.

Hebben we alle gevoel van waarde verloren?

RJV

Genesis 9

Sun, 08 May 2022 10:36:02 GMT

Waarom is het moeilijk om met christelijke partijen te praten over de vee-industrie?

Stel je rijdt op de A15 bij Sliedrecht, en op een gigantisch wit reclamebord zie je een tekst in archaïsch Nederlands:

‘Doch het vlees, met zijn bloed, dat is zijn ziel, zult gij niet eten’.

Genesis 9:4, staat eronder, en daardoor weet je wel dat het een bijbeltekst is. Een oproep tot veganisme?

Die billboards langs de A15, die staan er echt. Ik rij er vaak langs. Steeds weer andere teksten, in ouderwets Nederlands, onbegrijpelijk soms. Het is uit een oude vertaling van de Bijbel, van 1618, de Statenvertaling. Zelfs het Reformatorisch Dagblad weet niet wie er achter die borden zit .

Als die tekst uit Genesis op zo’n bord zou verschijnen, zou ik ‘t meteen herkennen. Het is uit het verhaal van de Ark van Noach. Als je het uit z’n verband rukt, lijkt het een verbod om vlees te eten. Maar het is juist het tegenovergestelde… In hedendaags Nederlands staat er (in Genesis 9 vers 3 en 4): ‘Voortaan mogen jullie alles eten. Niet langer alleen de planten, maar ook de dieren. Jullie mogen alleen geen vlees eten waar het bloed nog in zit. Want in het bloed zit leven.’

Als je niet gelooft, dan kan het je waarschijnlijk weinig schelen wat er in de Bijbel staat, of in de Koran, of welk religieus boek dan ook. En veel mensen die wel gelovig zijn, nemen niet alles letterlijk. Waarom schrijf ik dan over Genesis 9?

Je zou toch verwachten, dat de standpunten van veel christenen en mensen met hart voor dieren in de vee-industrie, veelal dicht bij elkaar liggen. Bijvoorbeeld, dat iedereen meetelt. Opkomen voor de kwetsbaarsten. En toch verdedigen christelijke politieke partijen de jacht, en is het moeilijk om met hen te praten over het geweld van de vee-industrie, die groot is in de bible-belt.

Marianne Thieme had een soortgelijke vraag, in de Jacoba van Tongeren lezing (vorig jaar): “ Waar is de stem van de christenen in het klimaatdebat? ”

Ik wil graag weten wat aanhangers van christelijke partijen drijft. Om nader tot elkaar te komen. Daarom heb ik Genesis 9 tientallen keren gelezen. Ik geloof dat het door mensen is geschreven, dus door meer dan één, en geredigeerd. Het is ook een inspiratiebron voor mijn persoonljke geloof. Een korte tekst, waaraan een universum aan vragen ontspringt. Ik zou er aardig wat blogposts over kunnen schrijven.

Voor nu pik ik dit er uit: In het verhaal van Noach was er veel mis in de wereld, en dat eindigt door hevige regenval, overstroming, verdrinking. Maar dan, als de zon weer doorbreekt, is er de regenboog. Het symbool voor de belofte dat alles goed gemaakt zal worden, nieuw.

En die belofte, staat er duidelijk, geldt ook voor dieren. Voor alles wat op aarde leeft. Voor iedereen. Want iedereen telt mee. Geeft dat ons de gezamenlijke verantwoordelijkheid om ook met niet-menselijke bewoners van de aarde, met begrip en mededogen om te gaan?

RJV

Het citaat uit Genesis 9 vers 3 en 4 komt uit BasicBijbel, De bijbel in makkelijk Nederlands, J. Kleyn.

No podemos

Sat, 07 May 2022 08:46:22 GMT

Xenotransplantatie mag wel, maar het kan niet

Het Spaanse woord ‘poder’ betekent zowel kunnen als mogen. En die begrippen liggen dicht bijelkaar. Kunnen we hier 140 rijden? Je kan het wel, maar het mag niet. Of het mag wel, maar je kan het niet.

Neem het implanteren van een varkenshart bij een mens, ‘xenotranplantatie’. Het mag, maar kan het ook? Ja, het is laatst gelukt, maar kunnen we het ook maken?

Er bleek zich een virus te bevinden in het varkenshart , dat ogenschijnlijk succesvol werd geïmplementeerd bij een Amerikaanse man. Hij heeft een paar weken met dat hart geleefd, maar bezweek aan de gevolgen van de virusbesmetting.

Het varken was wel gecontroleerd op virussen, maar dit herpesvirus was niet ontdekt, omdat het zich verborgen hield in het varken en in bedwang gehouden werd door het immuunsysteem van het varken . Maar het immuunsysteem van de mens kon het virus niet de baas.

Mag het, een varken genetisch modificeren en het doden om het hart aan een mens te geven? Ik hoorde de viroloog Ab Osterhaus op de radio vertellen dat de kans weliswaar klein is dat er door xenotransplantatie een voor mensen verschrikkelijk, onbehandelbaar virus ontstaat. Maar dat de gevolgen zeer groot kunnen zijn. Volgens Osterhaus is de kans op een doemscenario niet afwezig .

Dus het kan niet, varkens gebruiken voor xenotransplantatie.

Doet me denken aan de persoonlijke brief die de bekende viroloog Thijs Kuiken uit Gouda vorige week aan de Volkskrant stuurde. Is het ethisch juist, staat er boven, om zoveel gezonde vogels te doden? Mag dat? Deze vraag laat de viroloog eigenlijk onbeantwoord. Maar kan het? Kunnen we dit doen, of zijn de risico’s te groot? Wanhopig laat hij de keus aan de lezer.

Het doden van kippen gebeurt om de vogelgriep te bestrijden. Want de risico’s van vogelgriep zijn zeer groot. Het kan leiden tot een virus variant die op mensen wordt overgedragen, en tot een pandemie die heel moeilijk te bestrijden zal zijn.

Dus het kan niet, kippen op enorme schaal gebruiken als productiemiddelen of product.

We zijn vergiftigd met het idee dat wij meer tellen dan andere dieren. Dat we meer mogen, omdat we meer kunnen.

Pero no podemos.

RJV

Lees meer over dierentaal:

Rondjes draaien in een tank

Sun, 01 May 2022 14:16:17 GMT

So you think you can tell heaven from hell?

Welk geluid maakt een vis als hij pijn heeft? Geen geluid. Dat hoorde ik in een radiospotje van Wakker Dier vandaag.

Toevallig las ik vanochtend ook een artikel over een viskweker in Zeeland die kingfish, een soort makreel, kweekt in grote ronde tanks. Water wordt er in rondgepompt, zodat de 40 duizend vissen voortdurend rondjes zwemmen, alleen onderbroken door voer wat naar binnen wordt gespoten. Totdat de vis wordt verdoofd en in een bak ijswater gelegd. (De krant schreef ‘gelegd', maar ik denk eerder ‘gegooid’).

Deze kweker gebruikt geen hormonen, antibiotica en bestrijdingsmiddelen. En dat zouden we positief kunnen noemen. Want viskweek is bioindustrie - om de kosten laag en de opbrengst hoog te houden wordt er vanalles en nogwat aan de dieren gevoederd. En het klinkt ook beter dan de oceanen helemaal leegvissen - waarbij vissen een gruwelijke dood sterven.

Ik heb eens een viskwekerij van dichtbij gezien, midden op zee. Een soort grote kooien, drijvend in het zeewater, vol met kweekvis. En allerlei andere vissen, vrije wilde vissen om de kooien heen, die afkwamen op het voer dat natuurlijk ook buiten die kooien kwam. Evenals de antibiotica en chemicaliën die worden toegevoegd. Deze bio-industrie op zee kan een ecologische ramp worden.

Doet de kingfish-kweker met z’n razende watertanks zonder chemische middelen het dus goed?

Tja, er was veel lawaai rond die tanks, schreef de journalist, maar dus niet van vissen die het uitschreeuwen van pijn of verdriet.

We weten pas sinds een jaar of twintig dat vissen pijn kunnen voelen. Volgens sommige commentatoren wil dat trouwens niet zeggen dat ze ook lijden . Die mensen komt dat vaak goed uit. Vissers, vishandelaren, hengelaars, bijvoorbeeld.

Zij erkennen wel dat vissen pijn voelen, maar zien ‘t als een waarschuwingsmechanisme. Dingen als pijn en angst zorgen ervoor dat ze vluchten, bijvoorbeeld. Maar om te lijden, moet je ook weten dat pijn erg is, moet het iets zijn dat je niet wilt, moet je weten wie je zelf bent en dat anderen niet lijden.

Hoe weet je of iemand lijdt? Het is niet voor iedereen hetzelfde, en ik denk dat ‘t vaak moeilijk is om te zien of een mens lijdt. We veronderstellen het als we ons in iemand verplaatsen - heel vaak gaan we er om die reden aan voorbij, trouwens, wegens gebrek aan empatisch vermogen voor onze medemens.

Ons inleven in een school vissen, of in één van die vissen, is moeilijk. Je ziet, bij Planet Earth bijvoorbeeld, tienduizenden vissen als een enorme wolk door het water jagen, terwijl dolfijnen en andere rovers hen eruit proberen te happen. Wat heeft zo’n leven voor zin? Hebben die vissen relaties met elkaar? Hebben ze herinnering aan eerdere momenten, maken ze plannen voor de toekomst? Voelen ze teleurstelling, angst? Pijn? Kunnen ze lijden?

Moeilijk om je voor te stellen. En het is makkelijk om te zeggen dat ze niet lijden omdat ze niet beter weten.

Maar ik ken iemand die maanvissen houdt. Hij heeft prachtige aquaria, in speciale kamers. Als hij binnen komt, reageren de vissen. Ze herkennen hem. Ze weten dat hij voor hen zorgt, en andere bezoekers niet.

Van murenes en zaagbaarzen, dus twee vissen van verschillende soort, is bekend dat ze samenwerken, samen op jacht gaan. De zaagbaars rekruteert soms een murene, die met z’n kop uit z’n hol steekt, door een vreemd hoofdschudden bij de kop van de murene. En de murene gaat dan met hem mee, en helpt de baars bij het zoeken tussen spleten.

Een ander voorbeeld waarin vissen zich bewust zijn van hun omgeving, zijn de poetsvissen en hun klanten. De poetsvis heeft een soort cleaning bedrijf op een vaste plek op een rif. Zijn klanten wachten in een rij op hun beurt om schoongemaakt te worden.

Hebben vissen een ‘cognitie’, het vermogen om op basis van ervaringen, zoals pijn, te leren, en besluiten te nemen? Misschien anders dan bij ons. Hun lichaam is anders, hun hersenen ook, je kan het waarschijnlijk niet helemaal vergelijken. Hoewel ze bij stress ook cortisol aanmaken, net als de mens.

Zolang we niet met vissen of andere dieren kunnen praten, wordt het heel moeilijk om zeker te weten of dieren kunnen lijden. Ik denk van wel. Bewijs maar eens dat ze niet lijden. Mijn uitgangspunt is dat dieren, ook vissen, individuen zijn met een eigen soort intelligentie en bewustzijn. Niet zoiets als popcorn in een bak. Het zijn levende wezens in die vistanks in Zeeland. Ik vind dat we niet het risco moeten nemen dat we onnoemelijk leed veroorzaken. En daarom ben ik ook niet voor die kolkende containers voor kingfish. Want die vissen kunnen nergens schuilen, tot rust komen, nergens een normaal vissenleven leiden. En ik vind dat we ze dat niet moeten aandoen.

RJV

MT bij de wolven

Fri, 29 Apr 2022 16:55:17 GMT

Keihard wolf-management in Amersfoort

Hoe kan je leren anders naar dieren te kijken? Mij helpt soms fantasie, om verhalen uit het nieuws, over dieren, anders te interpreteren. Zoals het bericht van vorig jaar, dat twee wolven waren ontsnapt uit de dierentuin in Amersfoort. Een van de bijzonderheden was, dat hun verblijf maar één zwakke plek had, onzichtbaar, en de oppassers wisten er niet van. Precies langs die route wisten de wolven te ontsnappen. Een kans van één op een miljoen, wat een toeval, ‘ een bovennatuurlijk gat ’, zei men.

Nou, toeval, misschien toch niet. Dat baseer ik niet alleen op fantasie, maar ook op het prachtige boek van wolvenexpert Elli Radinger, ‘De wijsheid van wolven’. Daaruit leid ik af dat wolven een onvoorstelbaar reukvermogen hebben, zeer goed zijn in observeren, onthouden en inschatten, en uitstekende people managers zijn. Nou ja, wolf-managers.

Misschien is het zo gegaan, in de dierentuin van Amersfoort:

"We moeten praten", sprak Agito, de jongste van de twee leidsters van het roedel in dierenpark Amersfoort. Sapienta, haar oudere leermeester, gromde instemmend. Er waren niet veel woorden nodig. "Het is te gevaarlijk buiten het hok" had ze lang volgehouden. Maar nu zag ze in dat het zo niet langer kon. Er was te veel spanning. Er volgde een lange stilte. “Invito moet gaan", zei Sapienta tenslotte zacht. "En hij mag Amata meenemen."

Toch wachtten ze nog een tijd. Overhaast handelen leek niet goed. Maar toen er weer werkzaamheden aan de hekken begonnen, schrokken ze. Zou de zwakke plek ontdekt worden? Dan was het nu of nooit.

Het was een emotionele ochtend, waarin Agito en Sapienta moeite hadden om de orde te handhaven. De groep was gespannen en verdrietig. Invitum en Amata waren zenuwachtig en bang. Bang om naar buiten te gaan. Uiteindelijk moest Sapienta hardhandig duidelijk maken dat het menens was. Ze dwong Invitum naar de plek waar ze wist dat het hek ondergronds niet diep genoeg zat, en ze dwong Invitum en Amata om zich er onderdoor te graven.

Ze had al vaak geprobeerd aan de rechtoplopende tweevoeters duidelijk te maken dat er ingegrepen moest worden in het roedel. Ze haatte de dag dat ze hier terecht was gekomen, en ze haatte ‘t dat de oppassers haar niet begrepen. Ze wist dat Invitum en Amata het moeilijk zouden krijgen buiten het hek.

De twee jonge wolven kwamen buiten, maar wisten zich geen raad. Ze waren doodsbang voor de menselijke dierentuin-bezoekers. Een verdovingspijl van de bewakers schakelde hen uit, en ze werden teruggeplaatst bij de andere wolven.

Agito en Sapienta hadden geen keus. De spanning in het roedel was ondragelijk. Invitum moest uit de groep, en nu dat niet kon, zat er niks anders op dan hem te doden. Hij zakte in elkaar van ellende, het zou weinig moeite hebben gekost om hem dood te bijten, als Amata hem niet fel had verdedigd. Daarom raakte zij onbedoeld gewond.

Dit drama is echt gebeurd. Al heb ik het natuurlijk met mijn fantasie ingekleurd. Als je denkt dat het niet zo gegaan kan zijn, lees dan het boek van Elli Radinger maar eens. Of lees de nieuwsberichten nog eens met andere ogen. In mijn interpretatie van Elli Radingers lessen, kan 't weldegelijk. De twee vrouwelijke leiders in Amersfoort gingen trouwens een moeilijke tijd tegemoet. Ze werden agressief genoemd, en apart gezet, en de bedoeling was hen naar een andere dierentuin over te plaatsen.

Dieren vertonen ‘natuurlijk gedrag’, maar het zijn ook individuen, met elk hun eigen gedrag, voorkeuren, onhebbelijkheden. Hun eigen leiderschap, en management beslissingen. Laten we anders naar hen kijken, en naar onszelf. Laten we onszelf niet zien als het middelpunt van alles. En andere dieren als individuen, die anders communiceren dan wij, anders lijken te denken, heel andere dingen goed kunnen. Die we anders moeten beoordelen dan mensen. Maar evengoed meetellen.

RJV

Deserteren

Fri, 29 Apr 2022 09:45:42 GMT

Deserterende militaire dolfijnen

Al in 1960 begonnen de Verenigde Staten met het temmen van dolfijnen voor militaire doeleinden. En de Russen gebruiken nu dolfijnen om de haven van Sebastopol af te schermen.

Hoe doen ze dat, een dolfijn zo temmen dat hij op militaire missie kan gaan, en ook weer terugkeert? De hoofdverzorger van het dolfinarium zegt in het AD : ‘Om dat voor elkaar te krijgen is een vertrouwensband nodig tussen trainer en dier. Het werkt niet om dit zoogdier te straffen, je moet juist werken met positieve prikkels en beloningen.’

Dat klinkt romantisch. Ik moest natuurlijk meteen denken aan het boek ‘De soldaat was een dolfijn’, waarin Eva Meijer beschrijft hoe zo’n Amerikaanse dolfijn-militair na een opdracht niet terugkeerde. ‘De wateren waren veilig gebied, en er werd aangenomen dat hij gedeserteerd is’.

Als dat waar is, dan heeft de dolfijn dus een strafbaar feit gepleegd. En, volgens Eva Meijer, een politieke daad. Deserteren.

Kunnen dolfijnen, of andere dieren, kiezen om met ons samen te werken, of kiezen voor vrijheid of gevangenschap, of zelfs voor de dood in plaats van verder te leven? Zijn ze in staat om dergelijke keuzes te maken?

Iemand anders van het dolfinarium gelooft van niet, las ik in een artikel dat min of meer gesponsord was door het dolfinarium. Het ging over de vraag of een dolfijn zelfmoord kan plegen, door op de bodem van het bassin te gaan liggen en niet meer boven te komen om adem te halen. De dierenarts van het dolfinarium zei, verontwaardigd: “Er is geen enkele aanwijzing dat dolfijnen weten wat ‘dood’ is, laat staan dat een dolfijn zelfmoord zou kunnen overwegen.”

Deze dierenarts zegt ook dat de dolfijnen in het dolfinarium geen gevangenen zijn. Daarmee bedoelt hij, denk ik, dat de dolfijnen niet beter weten, hun wereld bestaat uit de kleine en grote bassins, de shows, en een klein groepje soortgenoten, en de temmers. En in die wereld zijn ze gelukkig. Dat kan je volgens hem wetenschappelijk vaststellen, door te kijken of ze gezond zijn, spelen, zich voortplanten.

Welja, laten we aannemen dat ‘t waar is dat ze gelukkig zijn als ze eten en spele n. Tenslotte geldt dat voor onszelf ook, toch? We eten, we gamen, we seksen, dus we zijn gelukkig. Okay, niet dus.

Er zijn langzamerhand steeds meer aanwijzingen dat dieren weldegelijk weten wie ze zelf zijn, en wel weten wat dood is. Dieren doden ook andere dieren, ook soortgenoten, duidelijk met het doel ze te laten verdwijnen. Dus ze kennen wel het effect van doodmaken. De beroemde bioloog Frans de Waal heeft een leven lang onderzoek gedaan en zegt dat chimpansees in elk geval begrijpen dat de dood iets bijzonders is, dat ze er erg van onder de indruk zijn. ( Klik hier voor een korte video waarin hij ‘t uitlegt .)

Wat volgens mij ten grondslag ligt aan de interpretatie van de Dolfinarium-dierenarts, is het geloof dat de mens boven andere dieren staat, en mag beslissen hen aan zich te onderwerpen, hen op te sluiten, onze eigen leefwereld aan hen op te dringen, te temmen, hen voor zich mag laten werken. Zonder dat dieren hierover iets te zeggen hebben.

Ik denk daar anders over, en ik denk dat veel problemen in de wereld voortkomen uit dit denken, waarin de mens zich superieur waant, en met andere bewoners van de aarde mag en kan doen wat hij wil. En dan beslissingen neemt die andere dieren en hun leefomgeving grote schade toebrengen, evenals menselijke dieren en hun leefomgeving. Doordat we denken dat alleen wij meetellen, vernietigen we het leven van andere dieren. En ook de levens van andere menselijke dieren, en onszelf.

Ik vind het wel moeilijk, anders naar dieren kijken dan de manier die al zo lang en zo diep geworteld is in ons bestaan. Zeker als zoveel van je rijkdom, je status, de dingen waar je plezier aan beleeft, afhankelijk zijn van het geloof dat wij niet-menselijke dieren kunnen inzetten voor onze doeleinden. Als je dat menscentrale geloof loslaat, kun je het gevoel hebben dat je alles waar je aan hecht kwijt kunt raken. Van vleeseten tot vliegvakanties.

Ik wil het toch proberen. Daarover schrijf ik op EverybodyCounts.Blog.

RJV

Lees over de ontsnapping van wolven uit Dierenpark Amersfoort →

Koeientaal

Wed, 27 Apr 2022 19:49:28 GMT

Helpt 't als we dierentaal spreken?

‘Wat een helse monsters!’ dachten we ‘s nachts, toen er weer zo’n gevaarte langs raasde. Overdag hadden we nog gezegd hoe goed het was, 100 containers op zo’n schip, dat scheelt toch een hoop vrachtwagens op de A15. Maar in onze tent op een camping aan de Waal, bleek dat die schepen de hele nacht doorvaren - en dus enorm veel lawaai maken.

Ik deed geen oog dicht en ging maar lezen over herrie en water, en zo ontdekte ik dat vissen veel last hebben van het geluid van die schepen. Ze jagen op hun gehoor - en dat wordt onmogelijk met 't lawaai van scheepsdiesels. Onder water schijnt het nog veel sterker te klinken.

Vissen maken zelf ook geluid. Nooit geweten. “ Vissen hebben geen stembanden en produceren geluid door middel van het bewegen van vinnen, raspen met tanden en monddelen of door het laten trillen van de zwemblaas . O.a. de blankvoorn doet dit laatste.

Ze doen dit o.a. om met elkaar te communiceren. Ook dat was voor mij een nieuw inzicht - ik beschouwde vissen denk ik als allemaal hetzelfde, uitwisselbaar, dom en door instincten gedreven. Waarom zouden die communiceren? ‘Nog unne keer naar links’, zoiets kon ik me nog wel voorstellen. De snollebollekevis.

Maar later leerde ik dat walvissen liedjes voor elkaar zingen . Liedjes met een grammatica, die ze ook van elkaar kunnen leren. Er komen steeds nieuwe bij. Waarschijnlijk zijn het liefdesliedjes.

En onlangs las ik dat er een bibliotheek van onderwatergeluiden bestaat. Met de naam ‘Blubs’, maar het zijn serieuze wetenschappers die ‘m hebben aangelegd. Computers leren de geluiden te herkennen, en ook welke dieren ze maken, en misschien wat ze betekenen.

Deze inzet van artificial intelligence stemt mij hoopvol. Je hebt nu natuurlijk stemherkenning op je telefoon of in je auto. En je hebt vertaalprogramma’s, zoals Google Translate, die steeds beter worden, doordat ze miljoenen vertalingen bijeenschrapen en zo kunnen leren hoe ze zelf moeten vertalen.

Stel dat je dit met dierengeluiden doet. Met camera’s en microfoons observeren we dieren, en de computer herkent steeds meer situaties en het geluid en vertaalt het naar mensentaal. Dan kunnen we met dieren spreken! En wordt de oproep van Eva Meijer om met dieren in gesprek te gaan een stuk makkelijker te verwezenlijken (Ik heb wel eens een poging gedaan om te begrijpen hoe we dit kunnen doen zonder dierentaal te spreken, maar ik ben er nog niet helemaal uit.)

Denk je dat dit vergezocht is? Eigenlijk gebeurt het al. Sommige varkenshouders gebruiken een algoritme dat emoties van varkens kan herkennen. Zo weten ze hoe het met de dieren gaat, en kan de computer hen waarschuwen. Bijvoorbeeld als er angst in de stal heerst, of als een zeug gedekt wil worden. Veel mensen staan er denk ik niet bij stil dat varkens emoties hebben, en dat ze verschillende geluiden maken waaruit blijkt dat ze boos, tevreden of angstig zijn. Er zijn meer dan 7000 varkensgeluiden verzameld!

Ook van koeientaal weten we al meer dan ik dacht. Vorig jaar was ik één van de deelnemers van ‘ dekoeientaalquiz ’. Je hoorde het loeien van een koe, en moest aangeven wat je dacht dat het betekende, multiple choice. Het blijkt dat melkveehouders meer antwoorden goed hadden dan mensen zonder koeien. Dat stemt mij wel positief. Boeren weten dus was een koe bedoelt als de koe de boer groet (dus hallo zegt), of als een koe de andere koeien naar binnen roept als zij alleen op stal staat. En we weten van sommige woorden en zinnen uit de koeientaal dus wat ze betekenen. Professor Leonie Cornips weet ‘t van 12 boegeluiden zeker. In een super interessant interview met de Belgische radio kan je het loeien beluisteren.

Dieren hebben dus emoties en een taal - in elk geval varkens en koeien. Hoe leren zij die taal? Als een kalf meteen van de moeder wordt gescheiden, kan hij dan toch leren hoe hij haar moet roepen? Tijdens een webinar heb ik die vraag eens gesteld aan Eva Meijer, schrijfster van het boek Dierentalen. Zij dacht dat het voor dieren in de veeindustrie moeilijk was om taal en cultuur van hun soort te leren, en dat wij hen er eigenlijk van beroven.

Ik hoop dat we nog veel meer leren van dierentalen. En dat er een Google Translate komt voor talen van koeien, varkens, wolven, en steeds meer dieren. Zodat wij hun woorden en zinnen verstaan, en zij die van ons. Ik hoop dat we hen dan beter gaan begrijpen en dat we dan inzien dat we anders met hen om moeten gaan. Inzien dat we de meedogenloze vee-industrie moeten beëindigen. Ik hoop dat 't helpt als we dierentalen kunnen spreken. Hoewel dat natuurlijk niet gegarandeerd is, want menselijke dieren bombarderen momenteel andere menselijke dieren waarmee ze best in gesprek kunnen gaan, omdat ze nagenoeg dezelfde taal en cultuur hebben.

Voorlopig is het nog best moeilijk om dierentaal te begrijpen. We zien grote ogen van een zeehondenpup en denken dat ‘ie verdrietig is omdat z’n moeder niet in de buurt is. We zien de snuit van een dolfijn en denken dat ‘ie lacht. Voor het menselijk oor zijn de stemmen van vleermuizen te hoog, en we denken dat ze geen geluid maken. Dieren gebruiken soms hele andere communicatiemiddelen dan wij. Mensapen gebruiken veel lichaamstaal. Inktvissen communiceren met de veranderende kleuren van hun lichaam.

Gelukkig leren we ook op het gebied van lichaamstaal steeds meer. Als je wel eens wandelt in een natuurgebied met loslopende runderen (Tauros), dan is een ander onderzoek van Leonie Cornips erg handig. Bij deze grote, krachtige dieren kan je veel opmaken uit de stand van hun oren. Of ze daarmee bewust met ons communiceren, weet ik niet. Maar als de kop boven de schouders steekt en de oren naar voren gericht worden, dan betekent dit: We voelen ons bedreigd, kom niet dichterbij. Kop omlaag, oren omhoog: Gevaar, ga weg.

Dit laatste zou ik intuïtief meteen begrijpen.

RJV

Dadertarget niet gehaald

Mon, 25 Apr 2022 20:29:47 GMT

Kiezen voor laaghangend fruit mag helemaal geen optie zijn

Alle alarmbellen gingen af toen politievrouw Yvonne van de Afdeling Vreemdelingen, Identificatie, Migratiecriminaliteit en Mensenhandel de berichten en foto’s op de telefoon van een 15 jarig meisje zag, dat niet was teruggekomen bij de jeugdinstelling waar ze woonde. Alles leek te wijzen op uitbuiting door een pooier .

Na vier maanden hard werken werd het meisje gevonden, en bleek dat zij zelf klanten wierf voor seks tegen betaling. Er was geen lover boy of pooier, en dus ook geen dader.

Ik kan me voorstellen dat Yvonne probeert het goede te doen, dat voor haar geldt: Everybody counts or nobody counts, het thema van dit blog .

Maar haar bazen bij de politie tellen anders. Want tijdens haar beoordelingsgesprek bleek dat Yvonne haar ‘dadertarget’ niet had gehaald: 2 verdachten te weinig. Voor de politie managers telt niet iedereen mee.

Natuurlijk moet een organisatie gerund worden, gelden er budgetten en doelen en moeten er prio’s zijn. Maar niet als in een bedrijf, waar winst telt, want de politie is geen bedrijf. In een bedrijf kan je je richten op de business die het meeste oplevert. Maar de politie kan niet kiezen voor het laaghangend fruit. Ik vind dat ze die keuze niet mogen maken. Een ‘case’ is zo moeilijk als het is, en iedereen telt mee. Want stel dat Yvonne haar energie op een makkelijker dader had gericht. Dan waren de targets misschien wel gehaald, maar het 15-jarig meisje niet gevonden.

Laten we blij zijn met helden zoals politievrouw Yvonne. Die het goede willen doen. Hopelijk houden ze vast aan hun idealen, laten ze zich niet ontmoedigen door managers die schijnbaar denken dat ze een bedrijf runnen. En hopelijk geldt voor deze helden: Iedereen telt mee. Want een ramp waar we de politie bij nodig hebben, dat kan ons allemaal overkomen.

RJV

Ongebreidelde vergaarbak

Mon, 25 Apr 2022 17:44:39 GMT

Lokale controle op de jeugdzorg is een ramp

"Jeugdzorg", schreef Maxim Februari zaterdag in de Volkskrant , "is de vergaarbak van rampspoed". Dat vind ik ook. Een vergaarbak waarin individuen onzichtbaar worden, waar privacy-regels verantwoording moelijk maken, waar rechters 't met weinig informatie moeten doen. En de Jeugdwet de verantwoordelijkheid geeft aan wethouders die niets kunnen of niets willen.

Begin dit jaar speelde een rechtszaak waarin de rechter een uithuisplaatsing beëindigde. Twee kinderen uit Eindhoven mochten na een paar weken weer terug naar hun moeder.

Op de dag voor kerst waren ze, drie en tien jaar oud, met spoed uit huis geplaatst. De oudste had gedragsproblemen, en de moeder vroeg de zorginstelling om hulp. Op het kantoor van de jeugdbeschermingsinstelling ‘ kregen we opeens te horen dat ze over gingen tot een spoeduithuisplaatsing, diezelfde dag nog. Niet alleen van onze oudste, maar ook van onze jongste zoon ’.

De kinderrechter, die de spoeduithuisplaatsing eerst wel goedkeurde, draaide het na nieuwjaar toch terug. Al in juni had de rechter de jeugdbeschermingsinstelling bevolen om hulp te bieden. Maar daaraan werd geen gehoor gegeven, een half jaar lang gebeurde er helemaal niets. De rechter is daar niet mild over .

Het Eindhovens Dagblad vroeg de instelling naar het hoe en waarom . ‘We gaan nooit in op individuele gevallen, omwille van de privacy’, zei een woordvoerster. Ze wilde ook niet uitleggen waarom JVV geen hulp bood, terwijl de rechter dit had geboden.' Wel bleek dat ‘Jeugd Veilig Verder’ (JVV) in hoger beroep gaat tegen de uitspraak van de kinderrechter.

Stel je voor. Bij al die stress voor de kinderen en ouders, hangt er nog steeds een rechtszaak in de lucht. Hoe helpt dat die kinderen? Of helpt het voornamelijk de zorginstelling?

Rechters kunnen goedkeuren of afkeuren. Soms iets bevelen zonder het te kunnen handhaven. Journalisten kunnen vragen stellen en stukken publiceren. En daarnaast hoort er ook politieke verantwoording en democratische controle te zijn. De Jeugdwet zegt dat de gemeente verantwoordelijk is.

Maar welke gemeente?

Jeugd Veilig Verder (JVV dus) ‘ is werkzaam in 21 gemeenten van Zuidoost Brabant , 12 gemeenten van Centraal Gelderland en 7 gemeenten in het Rijk van Nijmegen’. JVV is onderdeel van Jeugdbescherming Amsterdam. Geen idee waarom dat is, maar het klinkt niet als lokaal geregeld.

Hoe het ook zij, Art. 2.4.2 van de Jeugdwet zegt dat het college van B&W in de gemeente waar een minderjarige woont, verantwoordelijk is.

In dit geval kan de gemeenteraad van Eindhoven dus de wethouder ter verantwoording roepen. En bijvoorbeeld eisen, dat JVV de wacht wordt aangezegd of dat de wethouder zorgt dat JVV niet in hoger beroep gaat.

Maar ik heb geen vragen uit de gemeenteraad van Eindhoven kunnen vinden. Gelukkig heeft het Eindhovens Dagblad de wethouder wel vragen gesteld. Wethouder Renate Richters (GroenLinks) laat weten dat ze JVV niet gaat vragen het hoger beroep in te trekken of gaat aanspreken op haar falen. "We mengen ons niet in beslissingen ten aanzien van rechtszaken. Het vraagt verregaand inzicht in een casus om je als buitenstaander uit te spreken over het ordentelijk verloop van beslissingen van enerzijds een gezinsvoogdij-instelling en anderzijds die van de rechter. De gemeente, in casu ambtenaren en wethouders zijn nooit in die positie."

De Jeugdbeschermingsinstelling, een grote organisatie in Amsterdam, op vele plekken werkzaam, schijnbaar ver verwijderd van de menselijk maat, wil niks zeggen vanwege de privacy. De wethouder gaat niets zeggen omdat het te ingewikkeld is. Zij noemt zichzelf en haar ambtenaren 'buitenstaanders'. Ze zijn niet op hun wettelijke taak berekend.

Dus dat schiet niet op. De Jeugdzorg is een vergaarbak van rampspoed. Lokale controle is ook een ramp. En voor je het weet raken de meest kwetsbaren vergeten.

Dit moet anders. Iedereen telt mee, ook in de jeugdzorg. Of niemand telt mee.

RJV

Honden en katten in the first world

Sat, 23 Apr 2022 08:13:50 GMT

Over insuline spuiten, hondendrollen en 18 miljoen vogels

Soms zorg je te goed voor je kat. Je geeft te veel voer, en je kat wordt te dik. Piet Hellemans, een dierenarts die je misschien kent van SBS6 en de Telegraaf, schrijft er vandaag over in zijn column . Veel katten zijn te dik, en ‘dat kan serieuze problemen met hevige gevolgen' met zich meebrengen.

Hoe hevig? Je kat krijgt suikerziekte, en dan kan je kiezen tussen ‘laten inslapen’ en twee keer per dag insuline prikken. Als je kiest voor prikken, hou er dan rekening mee dat je kat ‘door diepe dalen’ gaat, schrijft Hellemans.

Met andere woorden, onze huiskatten leiden onder onze first world problems.

Om overgewicht te voorkomen, zijn er twee opties. Minder voer geven, of meer bewegen (of beide natuurlijk). Meer bewegen kan je in je huis proberen te regelen, maar je kan je kat ook vaak naar buiten laten gaan.

Tja, en ook dat is niet zonder problemen. Vorige week stelde de Telegraaf-rubriek ‘Praat mee’ nog de vraag of jij je kat twee maanden binnen zou houden vanwege het broedseizoen ? De meeste lezers niet, geloof ik.

De aanleiding was de oproep van de Vogelbescherming om je kat binnen te houden. Want 18 miljoen vogels worden per jaar gepakt door huiskatten. ‘De populaties van huis-, tuin- en keuken musjes, koolmeesjes en weidevogels lopen namelijk snel terug’, vertelt de Vogelbescherming aan RTL Nieuws . ‘Allemaal zijn ze niet veilig voor de kattenklauwen. Mensen met een kat moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Een kat kan in het broedseizoen beter binnen blijven.’

Maar ja, een kat is een roofdier, die genen krijg je er niet uit. En de hele dag opgesloten houden, leidt tot verveling en vereenzaming. Die kat ziet wel mensen, maar geen soortgenoten. Of dat erg is weet ik niet want naar men zegt is een kat van oorsprong een solitair dier.

Bij honden is dat anders. In ons grootste stadspark (het Kralingse Bos) valt mij vaak op dat honden niets liever doen dan naar andere honden rennen. Sommige honden hebben van hun baas geleerd dat ‘t niet mag. De hond kijkt dan naar de grond of vooruit. Vind ik altijd een indrukwekkend gezicht.

Honden zijn van nature sociale dieren. Ze leven in groepen, met regels die te maken hebben met onderling respect en saamhorigheid. Maar honden leven bij ons zonder soortgenoten. Hij is onze trouwe viervoeter, we zijn gek op ‘m, maar is ‘t voor honden wel hetzelfde?

Zoals katten in de natuur schade veroorzaken, zo geldt dat ook voor honden. Ze jagen reeën en wilde zwijnen op , bijvoorbeeld, met dode dieren als gevolg. De reeën rennen zich letterlijk te pletter tegen afrasteringen. En hondendrollen zijn niet alleen vervelend als je er in trapt, maar hebben in natuurgebieden een negatief effect op de biodiversiteit. Het zijn extra meststoffen, stikstof bijvoorbeeld. Ach, zou één zo’n drol nou echt kwaad kunnen? Misschien niet, maar we hebben heel veel honden die elke dag weer uitgelaten worden. In onderzochte natuurgebieden (in Belgie) was de helft van de stikstof die er in terecht kwam, afkomstig van hondendrollen !

Het houden van huisdieren is dus niet helemaal zonder problemen, ook al zorgen we nog zo goed voor hen. Onze visie op wat goed leven is zorgt voor suikerziekte bij katten, schrijft dokter Hellemans dus in de Telegraaf, en in dezelfde krant stond vandaag een berichtje over een vrouw, waarbij 125 verwaarloosde cavia’s in beslag werden genomen . De politie vermoedt dat ze cavia’s fokte voor verkoop. Dus je koopt een schattig dier, waarbij je er niet bij stilstaat dat er economische belangen achter schuilen; kosten voor voer en huisvesting spelen een rol. En dieren kunnen er de dupe van zijn. Die cavia’s zijn een voorbeeld, maar er is ook veel bekend over commerciële hondenfokkerijen, waar moederhonden onder erbarmelijke omstandigheden puppies moeten produceren . Ik trek me dat aan. Voor mij geldt: Iedereen telt mee, of niemand telt mee.

Ik ben niet tegen het houden van huisdieren, al wil ik het zelf niet doen. Voor veel mensen is hun hond of kat ontzettend belangrijk. Bijna als een kind. Daar wil ik niet tussenkomen. En ik hoop dat we zien dat honden en katten intelligente individuen zijn, met gevoel, met blijdschap en verdriet, dat ze pijn kunnen hebben en ook kunnen genieten. Net als andere dieren. Varkens bijvoorbeeld, die doen qua intelligentie en sociaal gedrag niet onder voor onze trouwe viervoeters.

De Sophia-vereeniging is een goede bron voor mensen die een huisdier willen aanschaffen of er voor willen zorgen. Op hun website vind je heel veel informatie over de verzorging van allerlei huisdieren. Goed om je in te verdiepen, dan kunnen we huisdierenleed voorkomen.

RJV

Falderal en Tranidal

Fri, 22 Apr 2022 15:56:28 GMT

Ontgiftende korrels aan hommels voeren is dweilen met de kraan open

In het onvergetelijke boek Otje van Annie M.G. Schmidt hebben de medicijnen mooie namen, zoals het kalmeringsmiddel Falderal en de allermooiste, het antidepressivum Tranidal. Moest ik aan denken toen ik las over de ontgiftende korrels voor hommels , medicijnen tegen landbouwgif. Wat een tranendal, dat we hommels medicijnen moeten voeren omdat we hun eten vergiftigen met malathion en parathion.

Sla jij wel eens een mug dood? De uitdrukking ‘hij doet geen vlieg kwaad’ laat zien dat we insecten de kleinste en nietigste dieren vinden. Een goede mep en ze zijn er geweest.

Nou ja, zo makkelijk is ‘t niet, want ze zijn vaak moeilijk te raken en steekvliegen bijvoorbeeld, die je wel hoort zoemen, zijn heel moeilijk te vinden. Wist je dat ze kunnen onthouden wie naar hen mept, zodat ze bij die mensen uit de buurt kunnen blijven? “Wanneer de insecten klappen krijgen van een geïrriteerde mens, dan onthouden ze de lichaamsgeur van de aanvaller. In de toekomst gaan ze die geur uit de weg, in de hoop dat hun negatieve associatievermogen hen van een snelle dood kan redden” las ik in de Belgische krant Het Nieuwsblad .

Het zijn minder domme beestjes dan we dachten.

Maar een mug meer of minder, wat maakt het uit. Er zijn er meer dan genoeg. En dat is dus niet zo. Want het aantal insecten neemt steeds verder af. Landbouwgif is een oorzaak, maar het is opeenstapeling van allerlei zaken die leidt tot de dramatische getallen die je vaak in de krant kunt lezen. ‘ 80% minder zweefvliegen in het bos dan 40 jaar geleden’, ‘de biomassa van vliegende insecten is in 27 jaar met meer dan 75% afgenomen’ (in Krefeld ). Insecticiden, opwarming, stikstof, ontbossing, versnippering van het leefgebied, dat allemaal samen maakt insecten het leven onmogelijk.

Het is belangrijk. Want ‘everybody counts or nobody counts’. Als we het kleinste, meest nietige niet kunnen beschermen en behouden, dan gaan we er allemaal aan. Want insecten bestuiven planten, ons voedsel. En zijn voedsel voor andere dieren, zoals vogels en kikkers. Ook het aantal vogels is drastisch aan het teruglopen. En bovendien bestrijden ze ‘schadelijke’ insecten (ze houden elkaar in evenwicht), net als vogels, en kikkers, dus gif spuiten kan tot plagen leiden, waardoor je nog meer moet spuiten… En gif komt in het water en is ook schadelijk voor mensen en andere dieren. Kortom, dat het slecht gaat met insecten, en met vogels, moet ons waarschuwen. Waarschuwen is zacht uitgedrukt. Vergelijk het met 't onheilsbericht dat jouw salaris met 80% achteruitgaat: dan is het tijd voor code rood.

In ‘Otje’ zijn vogels heel belangrijk. Het begint met de lijsters (grives) die de Franse gasten willen eten. Maar Tos wil ze niet schieten, waardoor hij zijn baan verliest. En als dank helpen de vogels Otje en haar vader Tos, door papieren te stelen, want zij telden niet mee, omdat ze geen papieren hadden.

Laten we als Tos zijn. En economische belangen niet per definitie voorrang geven, maar aandacht hebben voor de nood waarin nietige dieren verkeren, zoals insecten en vogels. Laten we niet met halfzachte maatregelen komen als het gaat om de natuur, maar met actie die past bij code rood. Een crisisplan om op korte termijn te stoppen met insecticiden. Bijvoorbeeld.

RJV

Lees meer over het vermoorden van dieren:

Een schreeuw om exposure

Thu, 21 Apr 2022 21:34:38 GMT

De shadow banning van een heel volk

Het fotomodel Bella Hadid beschuldigt Instagram van ‘shadow banning’ . Ze zegt dat als ze iets post over Palestina, Instagram deze posts veel minder vaak aan haar volgers toont dan andere posts.

Shadow banning, een heimelijke boycot op social media, is niet te bewijzen. Het kan ook zijn dat Instagrammers haar andere posts leuker vinden. En dat een of ander algoritme die andere posts daarom vaker tevoorschijn tovert. Maar het kan ook zijn dat alles over Palestina door Instagram geboycot wordt - een complot.

Hoe het ook zij, de Palestijnse zaak wordt overschaduwd door ander nieuws, nu natuurlijk uit Oekraïne. En dat gebeurt al heel lang. Wat in Palestina gebeurd, is al tientallen jaren geen nieuws meer. Mensen lijken er moe van, het boeit ze niet.

Bella Hadid wil laten zien wat er in het geboorteland van haar vader gebeurt. Haar filmpjes zijn met zorg uitgezocht. Tuurlijk, schrijft ze er bij, er zijn ook extremisten, aan beide zijden. Maar de filmpjes laten zien hoe Israëlische militairen en politieagenten inslaan op kinderen, een invalide, een oudere vrouw, en jonge mannen die bidden op een kleedje.

Deze clips zijn moeilijk te beoordelen omdat je de context niet ziet. Maar we hebben ook andere bronnen. Denk bijvoorbeeld aan het boek van oud-premier Dries van Agt, waarin hij heel veel vertelt over de tragedie van het Palestijnse volk. Een gedegen boek, een aanrader als je meer wilt weten over Palestina. Een schreeuw om recht heet het boek.

Joris Luyendijk beschrijft in ‘Het zijn net mensen’ hoe de Palestijnen zichzelf elke keer onhandig presenteren. En hoe professioneel de westerse landen en Israël het aanpakken. Israel had een goed perscentrum en een hapklare versie van het verhaal, en documentatiemappen… En op het Palestijnse ministerie van informatie werd niet opgenomen. Waardoor het verhaal gezien door de Israelische bril ging domineren. En dan praat je natuurlijk alleen nog maar over public relations.

Maar het gaat natuurlijk dieper dan PR. Voor velen in de westerse wereld heeft ons beeld van Palestina met religie te maken. Ikzelf heb jarenlang gedacht dat Israël het beloofde land was, en de Palestijnen indringers. Totdat ik, in de tijd dat ik rechten studeerde, las dat Israël huizen van Palestijnen had platgewalst omdat terroristen een aanslag hadden gepleegd. Hoe kan dat, in een rechtsstaat hoor je toch de daders te straffen, en niet willekeurig anderen uit dezelfde groep als de daders? En zo begon het tot me door te dringen, dat het mis is, in Israël.

Ik spreek en schrijf er nauwelijks over en alleen met voorzichtigheid. Want zo veel mensen kennen het verhaal van Israël en Palestina met klanken en beelden en 'frames' die in tientallen jaren zijn gevormd, die afwijken van het beeld dat ik heb, en daardoor kunnen ze je gemakkelijk verkeerd begrijpen.

Natuurlijk is het in Palestina anders gegaan dan in Rusland. Maar je ziet daar hoe woorden, verhalen, ‘een narratief’, mensen helemaal op het verkeerde been kunnen zetten. Voor ons is het moeilijk om te begrijpen dat veel Russen Poetin echt geloven. Of Trump, ook zoiets. Maar het bestaat. Het heeft te maken met beelden die langzaam maar zeker in de hoofden van mensen worden geplant. Iets wat steeds terugkomt is wij-zij. Wij de Russen. Zij de Oekrainse nazi’s. Wij, Trumpisten, zij de woke Democrats. Zo’n narratief is er ook over Israël en Palestina. Het maakt vrijuit spreken en elkaar begrijpen moeilijk.

Bella Hadid wil laten zien wat velen niet meer kunnen zien. Het onrecht dat het Palestijnse volk wordt aangedaan. Een volk dat vergeten dreigt te worden. Shadow Banned.

RJV

Plaagdieren

Wed, 20 Apr 2022 20:31:01 GMT

Hazen hebben mensenschade

Altijd smullen, als Telegraaf-lezers zelf chocoladeletter-stukjes gaan schrijven. Vandaag schrijft een lezer uit Uithoorn over het doodschieten van hazen. Dit mag voorlopig niet in Groningen, Limburg en Utrecht:

‘De minister van Natuur en Stikstof overweegt de jacht op haas en konijn in drie provincies te verbieden. Onderzoek zou hebben uitgewezen dat het slecht gaat met deze soorten. Helaas is er geen gebruik gemaakt van deugdelijke tellingen zoals die per provincie door de FBE met regelmaat wordt gedaan. Het gaat namelijk helemaal niet slecht met de hazenstand. Ja, als men - zoals de Zoogdierenvereniging doet - een vergelijking maakt met 1950, dan houdt alles op. Zuivere actuele tellingen en ook gerenommeerde biologen zien de stand juist toenemen, met 25% zelfs. Minister, neem een wijs besluit en laat de jacht op de haas blijven zoals deze is. Breid daarnaast de wildlijst uit met de in grote aantallen toegenomen plaagdieren als aalscholvers.’

De schrijver woont in Noord-Holland, maar zowat in Utrecht. Maar daar heeft de Fauna Beheer Eenheid (FBE) in 2020 geen hazen geteld vanwege Corona. In Noord-Holland heeft men geconstateerd dat er qua aantal hazen geen duidelijk dalende trend waarneembaar is.

Is een FBE een betrouwbare teller? Tja, in Noord-Holland bestaat de FBE uit vertegenwoordigers van (hou je vast) Land- en tuinbouworganisatie Noord, Agrarische Collectieven Noord-Holland, Federatie Particulier Grondbezit, De Nederlandse Jagersvereniging, Nederlandse Organisatie voor Jacht en Grondbeheer, de Noord-Hollandse Wildbeheereenheden, Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten, Landschap Noord-Holland, PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland, Waternet en het Goois Natuurreservaat.

Hopelijk ben je niet afgehaakt door deze opsomming. De meeste bestuursleden zijn schietgrage lieden, die een belang hebben bij het oordeel ‘er zijn er genoeg’. Want als er niet genoeg zijn, mag de minister op grond van de Wet Natuurbescherming besluiten dat het jachtseizoen niet ‘geopend’ wordt. En dat heeft de minister dus gedaan op grond van een onderzoek van de Universiteit Wageningen, waarin staat dat er niet genoeg hazen zijn om de soort in stand te houden. Want om zich voort te planten, hebben hazen andere hazen nodig, en moeten ze elkaar ook kunnen vinden.

De minister vergeleek dus niet met de jaren vijftig, zoals de briefschrijver in de Krant van Wakker Nederland denkt.

Over wakker gesproken, de jagersvereniging vindt trouwens dat er niet goed geteld wordt , omdat dit overdag gebeurt. Want de haas (het haas zeggen jagers), is een avonddier. Uit onderzoek, schrijven de jagers, ‘komt naar voren dat de hazen hun leefwijze hebben aangepast aan het drukbevolkte Nederland en vooral 's nachts zichtbaar zijn. () Ook de grote hoeveelheid verwilderde katten die vooral op zicht jagen, motiveren de haas om steeds meer activiteiten te ontplooien in de nachtelijke uren. Het is dus logisch dat je overdag met een verrekijker steeds minder hazen ziet en 's nachts veel meer.'

‘s Nachts mag je trouwens meestal ook niet jagen.

Stel je voor. Je woont ergens, buiten op het land. ‘s Avonds is het te onveilig om van huis te gaan, eten te halen, naar een latrine (WC) te gaan, te gaan zonnen. Omdat er op je geschoten wordt. En omdat er overal katten rondlopen. Dan heb je schade. Schade van mensen met hun geweren en hun katten.

Wat maakt het uit, een haas meer of minder? Dat zeg je misschien als je denkt dat alle hazen hetzelfde zijn, je ziet ze meer als dingen en niet als intelligente individuen die kunnen voelen. Hazen zijn zeer gehecht aan hun woongebied. Ze gaan er niet weg. Ze hebben vaste gewoonten, vaste paadjes, vaste plekken om te zonnen. Ze gaan niet zomaar met alle andere hazen om, maar organiseren kennismakingsavonden. Ze leven niet in groepen, maar zoeken bekenden op om gemakkelijker en veiliger voedsel te kunnen zoeken.

Waarom is het erg als een haas wordt doodgeschoten? Voor mij telt: Een haas heeft ook een vader, een moeder, kinderen, vrienden. Zij communiceren met elkaar. Wij begrijpen hen niet, maar dat zegt niks. Wij zijn niet slim genoeg om dieren te begrijpen.

Het is ook niet zo dat doodschieten even snel en pijnloos gaat. Sommige van die jagers zijn gewoon klunzen. Schieten eerst in een poot, moeten er dan achteraan rennen, schieten van dichtbij, weer mis, pakken het huilende, gewonde dier bij de oren en slaan ‘m dood op de grond, eerst nog een paar keer tevergeefs. Ik hou niet van clips met dierenleed, maar als je toch wilt zien hoe hazenjacht gaat, kijk dan hier .

Meestal zeggen jagers dat dieren doodschieten nodig is voor ‘beheer’. Anders komen er 'teveel', en krijg je 'faunaschade'. Maar soms zijn de klunzen van de jagersvereniging toch open over hun echte drijfveren. Zoals in een stukje over de drijfjacht op hazen : ‘De jagermeester zorgt er met de opzet van de jacht dag voor dat er niet meer hazen geschoten worden dan dat zijn afschotplan toelaat. Zodat de hazenstand op een constant niveau blijft en voor het volgende jaar weer een succesvol jachtseizoen gegarandeerd is.’

Terug naar de wakkere brievenschrijver uit Noord-Holland. Ondanks alles hoop ik dat hij de pen blijft pakken. In elk geval niet een geweer. Over zijn ‘plaagdier’ aalscholver ga ik later een stukje schrijven .

RJV

Lees meer over het doodschieten van dieren:

Plezier-moord

Sat, 16 Apr 2022 08:14:09 GMT

En: Hoe ga je met dieren in gesprek?

Jagers mogen in het komend ‘jachtseizoen’ geen konijnen doodschieten . Dat vind ik prima maar met ‘t argument ben ik het niet eens. Want de reden is dat er nog maar weinig konijnen over zijn. En als er over een tijdje weer wat meer zijn, mogen de jagers weer. En dat vind ik dus niks.

De jagers willen gewoon doorgaan, maar om de konijnen te ‘beheren’, zoals jagers het vaak noemen (ze bedoelen doodschieten om het aantal te verminderen), hoeven ze het dus niet te doen. Schieten willen ze puur omdat ze ‘t leuk vinden. Plezier-moord noem ik dat.

Konijnen doden voor de lol, dat vind ik dus niet kunnen. Is ‘beheer’, dus dat er ‘teveel’ van zijn, wel een reden om konijnen of andere dieren dood te schieten?

Ik moet denken aan een tweet van een bekende professor, die ook actief is om dierenleed te voorkomen. En ze leeft veganistisch of vegetarisch. Maar ze twitterde dat ratten steeds haar kippenhok binnen drongen. En ze was bang voor ratten, omdat ze ziekten zouden kunnen overbrengen, bijvoorbeeld. Ze had alles geprobeerd, zoals rommeltjes opruimen en kieren dichten, maar niets hielp. En er kwamen steeds meer ratten, een stuk of 100!

Dat kon zo niet langer. Maar rattengif of rattenvallen wilde ze niet gebruiken. Vergiftigd worden door rattengif en er aan sterven, vond ze vreselijk .

Dus wat kon ze doen aan ‘beheer’ van deze ratten? De meest interessante optie heb ik opgepikt uit het boek ‘Dierentalen’ van Eva Meijer. We moeten met dieren in gesprek gaan, zegt ze. Ze beschrijft hoe dieren talen hebben, soms heel anders dan de onze, waardoor veel mensen ‘t niet als taal herkennen. En hoe dieren politiek kunnen handelen.

Die koloniserende ratten, dat is een kwestie van politiek. Want het gaat om tegenstrijdige belangen, en het uitoefenen van macht. De ratten zijn machtig, want ze zijn met veel en ze kunnen door de kleinste gaatjes. De professor wil haar ultieme macht niet uitoefenen, de nucleaire optie: vernietiging van de vijand. Ik denk dat ze er het liefst uit wil komen door te onderhandelen, door met het in gesprek te gaan, al twittert ze dit niet letterlijk.

Hoe ga je met dieren in gesprek? Zij begrijpen ons misschien wel, maar wij hen niet. Eva Meijer zegt er weinig over. Vandaar mijn pogingen om te leren hoe je dat moet doen.

Als je met iemand in gesprek gaat, is het eerste wat je doet contact zoeken. Of uitzoeken hoe je contact kunt maken. Bellen? Appen? Waar kunnen we elkaar ontmoeten? Daarna is het misschien goed om je in de ander te verdiepen. Wat vindt hij leuk? Wat drijft hem? En als het om politiek gaat, dan is een goede vraag ook: Wat willen jullie, wat is jullie belang? Wat zijn jullie machtsmiddelen? En: Hoe denken jullie over mij?

Bij de ratten heb ik op veel van die die vragen geen antwoord. Op de laatste wel: Wij zien het niet zitten in die ratten, maar zij hebben geloof ik weinig bezwaar tegen onze aanwezigheid. Ze willen best met ons samenleven. Zij willen hun deel, ze willen dat wij ‘t hen gunnen.

Hoe de professor het opgelost heeft, weet ik niet. Maar een van haar Twitter-vrienden gaf een antwoord dat me aan het denken zette: Laat de kippen vrij, want dieren horen niet in een klein hok.

Dat is wat een ‘rattenplaag’ ons te zeggen heeft. Want een plaag komt als iets is scheefgegroeid . Bijvoorbeeld omdat er ergens te veel van is, dan komt de ene plaag de andere plaag oplossen. En ook die plaag zal weer aan z’n eigen succes ten onder gaan. Kippen in een hok, dat is ook een verstoring van het evenwicht. Ze kunnen niet scharrelen, zelf eten zoeken, zich verplaatsen naar betere plekken, met andere vrienden of partners, of weg van hun vijanden. Ze leven in onbalans. Op de plek waar ze gevangen zitten, groeit het helemaal scheef.

Je kunt de natuur dus z’n gang laten gaan. Als je dat niet kunt of wilt - we zijn tenslotte heel ver van de natuur verwijderd - probeer dan het signaal op te pikken en er iets mee te doen. Die twitter-vriend heeft gelijk: Laat de kippen vrij, en je probleem is opgelost.

RJV

Tweederangs meetellen

Tue, 12 Apr 2022 17:14:27 GMT

Hoe kan je verdienen door maximaliseren van kosten en minimaliseren van inkomen?

"Er zijn veel mensen die na het werk huilend teruglopen naar huis. Het is zo zwaar. Zo veel druk om te presteren."

"Soms stond ik hele dagen in het water. Als ik dan thuiskwam, stond het water nog in mijn schoenen en waren mijn voeten helemaal verschrompeld."

"Je krijgt ’s avonds een sms hoe laat je moet werken, maar je weet niet waar, wat, hoelang je dag zal zijn, en of het in een warme of koude omgeving zal zijn."

Quizvraag: welke van deze uitspraken gingen niet over werk in Nederland? Helaas, geen enkele. Ze komen uit een rapport van Pharos , een organisatie die wil bijdragen aan het terugdringen van ‘gezondsheidsverschillen’.

Pharos zegt dat arbeidsmigranten veel kans hebben op problemen met hun gezondheid. Lichamelijk en geestelijk, als gevolg van hun werkomstandigheden.

Die bevinding sluit aan bij de observaties van het ‘Aanjaagteam Bescherming Arbeidsmigranten’ o.l.v. Emile Roemer, aangesteld door het kabinet. Er zijn werkgevers, schrijft het Aanjaagteam , ‘die gebruik maken van de beperkte regelgeving die Nederland kent om arbeidsmigranten te beschermen. Zij baseren hun verdienmodel (deels) op het vergaand maximaliseren van de kosten voor de arbeidsmigrant voor woongerelateerde zaken onder gelijktijdig minimaliseren van het inkomen van de arbeidsmigrant.’

Dan moet je denken aan met veel mensen in een klein vakantiehuisje gezet worden, waarvoor je flink huur moet betalen die op je salaris wordt ingehouden. Een minimaal salaris.

Maar het kan nog erger, schrijven Emile Roemer c.s.: ‘Tot slot zijn er werkgevers die bewust misbruik maken van de kwetsbare positie van arbeidsmigranten: niet volledig loon betalen, slechte huisvesting bieden tegen hoge huur die wordt ingehouden op het loon maar de zorgverzekering niet goed regelen.’

Honderdduizenden mensen in Nederland treft dit lot. Kennen wij hen? Horen ze bij ons? Vinden we het normaal?

Pharos schrijft dat arbeidsmigranten vaak vergetelheid zoeken in drank of drugs. Dat vergroot hun problemen natuurlijk. Het vergroot ook de kans dat wij hen de schuld geven van hun situatie. Dat wij ons van hen afkeren. Dat wij hen als tweederangs burgers zien. De voorzieningen die voor ons gelden, gelden voor hen niet.

Maar ook ons leven kan anders lopen dan gedroomd. We kunnen ziek worden, een ongeluk krijgen, pech. Of tijdelijk niet in een hokje passen. Het kan zomaar hoor, dat mensen je niet meer als volwaardig zien. Iedereen kan een tweederangs burger worden.

Daarom zeg ik: Iedereen is belangrijk. Iedereen telt mee. Of niemand telt mee.

RJV

Lees meer over menselijke dieren:

Vleermuizen tellen mee

Sun, 10 Apr 2022 20:19:30 GMT

Is 3 ton voor een paar vleermuizen niet wat veel?

Het bedrijf Boei zet zich in voor het behoud van oude gebouwen, door ze te restaureren en een nieuwe bestemming te geven. In een monumentale elektriciteitscentrale, bijvoorbeeld, bouwen ze woningen. Een oude fabriekschoorsteen wordt een ‘lichtbaken’, een kunstwerk. En een watertoren wordt omgebouwd tot een bijzonder hotel. Op de website van Boei zie je hun projecten en prachtige foto’s.

Hartstikke mooi toch?

De directeur van Boei zegt dat ze wel last hebben van de opeenstapeling van regels. Ze vertelde in de krant dat Boei verplicht was het welzijn van vleermuizen te garanderen: ‘De vleermuizen hadden blijkbaar meer recht om te wonen dan normale burgers. Het kostte ons 300 duizend euro om in een watertoren een verblijf voor vleermuizen te realiseren, inclusief trappetjes. Ik vind het bezopen. Dit is echt Nederland, polderland.’

Misschien vind ik 't ook wel veel geld hoor, 3 ton, had dat niet goedkoper gekund? Maar ik was wel verbaasd dat iemand die zich inzet voor het behoud van gebouwen, het behoud van vleermuizen kennelijk helemaal niet belangrijk vindt.

Ik wijt het aan onwetendheid. Ik hoop dat ‘t dat is.

Vleermuizen - misschien vind je ze wel een beetje eng. Gevaarlijk zijn ze niet. Wist je dat ze wel 40 jaar oud kunnen worden? Ze leven in grote groepen. Het zijn heel sociale dieren. We weten steeds meer over hun taal. Bijvoorbeeld dat moeders op een speciale manier tegen hun babies praten , net als mensen moeders. En ook vleermuis kinderen leren de taal door hun ouders na te doen. We weten ook dat vleermuizen liedjes voor elkaar zingen, met een grammatica.

Dierentalen zijn niet hetzelfde als mensentalen. We herkennen 't vaak niet als taal. Het gevolg is dat veel mensen denken dat dieren geen taal hebben. Bij vleermuizen lijkt dat ook zo. Hun geluiden zijn zo hoog, dat het menselijk oor ze niet kan waarnemen. Maar met opnameapparatuur kunnen we het toch horen, bijvoorbeeld in een filmpje van de Zoogdier-vereniging .

Vroeger dacht ik dat dieren alleen instinct gedreven oergeluiden maakten. En dat ‘t geen individuen, maar uitwisselbare, allemaal gelijke wezens waren. Een vleermuis meer of minder, wat maakt het uit. Maar toen ik besefte dat ze met elkaar praten, dat dieren elkaar namen geven , dat ze hun kinderen en hun ouders herkennen uit duizenden, dat vrienden lang bij elkaar blijven, elkaar opzoeken, dat dieren verdriet kunnen tonen en blijdschap… Toen besefte ik dat we dieren onnoemelijk leed aan doen als we ze beroven van hun naasten.

Zo is het ook met vleermuizen. Ze wonen ergens, in spouwmuren, in oude gebouwen. Met hun familie en vrienden. Samen voorkomen ze insectenplagen, bijvoorbeeld.

Veel vleermuizen worden met uitsterven bedreigd. Het belangrijkste gevaar is dat ze hun huis verliezen. Dit kan gebeuren als je je spouwmuur volspuit met isolatiemateriaal. Of als je een oud gebouw wilt opknappen, zoals Boei.

Gelukkig zijn vleermuizen een beschermde diersoort. De wet beschermt en de rechter beschermen hen. Je mag vleermuizen niet zomaar hun huis uitzetten, net zo min als mensen.

Ik hoop dat als we dieren beter gaan begrijpen, inzien dat het voelende, denkende individuen zijn, dat we dan beter met hen om gaan. Ik hoop dat we het vanzelfsprekend gaan vinden dat dieren rechten hebben.

RJV

De lonen zijn een belediging voor hardwerkende mensen

Sun, 10 Apr 2022 07:16:28 GMT

En de column van Annemarie van Gaal ook

Onvoorstelbaar, de plank volledig misslaan terwijl je de oplossing eigenlijk voor je ziet. Annemarie van Gaal is ziende blind.

Vandaag schrijft zij in de Telegraaf over werklozen en bijstandstrekkers:

"De meesten van deze 600.000 mensen kunnen prima morgen aan de slag, maar hebben kennelijk geen zin om heen en weer te reizen naar Schiphol voor een baan. Te veel moeite en té weinig extra geld ten opzichte van de uitkering die ze nu krijgen. Een belachelijke situatie waar Marnix van Rij, onze staatssecretaris van Financiën, onmiddellijk iets aan moet doen. Iedere dag dat Van Rij wacht om werken financieel aantrekkelijker te maken ten opzichte van uitkeringen, is een blamage voor ons land, een domper op onze economie en een belediging voor hardwerkende mensen…"

Maar de staatssecretaris verstrekt uitkeringen waar mensen net van kunnen rondkomen. Hij kan ze niet verlagen. Niet hij, maar werkgevers moeten over de brug komen. De lonen moeten omhoog, de arbeidsvoorwaarden moeten beter. Want de huidige lonen aan ‘de onderkant van de arbeidsmarkt’, die zijn een belediging voor hardwerkende mensen!

Gek genoeg begrijpt Annemarie van Gaal ook wel dat de werkgever, in haar column is dat Schiphol, "het over een andere boeg" moet gooien, zoals ze schrijft. Daarom wil ze de arbeidsomstandigheden op Schiphol verbeteren door kantoren op het vliegveld om te bouwen tot huurwoningen voor 250,- per maand. Super goed geïsoleerd. Een raam kan je niet openzetten natuurlijk. Veel groen om je heen heb je ook niet. De luchtvervuiling blijft even ongezond. Eenmaal buiten je huurwoning is het geluid oorverdovend. Genoeg inkomsten om zelf een beter huis te kiezen, heb je niet.

Zo'n huurwoning is natuurlijk ook een belediging voor hardwerkende mensen!

RJV

Lees meer over menselijke dieren:

Leugens!

Sat, 09 Apr 2022 19:36:58 GMT

Over de beschamende mondkapjes affaire en het verband met de oorlog in Oekraïne

‘Een beschamende vertoning! En dat terwijl Oekraïne gebombardeerd wordt!’ hoorde ik om mij heen. Mensen ergeren zich aan het gezeur in de Tweede Kamer over de uitlatingen van Hugo de Jonge in het debat over de mondkapjesaffaire.

Carla Joosten schreef in EW : ‘Terwijl de wereld in brand staat door de oorlog in Oekraïne praat de Tweede Kamer over mondkapjes en een deal die is gesloten in crisistijd. () Kamerdebatten over het lot van een minister gaan sowieso meestal niet over belangrijke rapporten van pakweg de Algemene Rekenkamer waarin het draait om miljarden belastinggeld, maar om veel onbenulliger kwesties.’

Er viel inderdaad veel op het debat aan te merken. Bijvoorbeeld dat het over een persoon ging, en niet over een inhoudelijke kwestie. Dit was ook aan Hugo de Jonge te wijten, want hij moest en zou in de Kamer verschijnen over iets wat nu niet zijn portefeuille is, en ook vroeger niet was. En sommige partijen leken het vooral op hem persoonlijk gemunt te hebben - alsof alle frustraties uit de Corona-tijd alsnog op hem verhaald moesten worden.

Ik denk toch dat het een belangrijk debat was. Of in elk geval had kunnen zijn. Het punt is dat we van onze politici verwachten dat ze de waarheid spreken. En wat de Jonge doet, is gedraai, gedoe met woorden. Halve waarheden vertellen, dingen achterhouden. Liegen. Niet voor niets werden er vergelijkingen gemaakt met de situatie precies een jaar geleden, toen Mark Rutte beweerde dat hij niet over Pieter Omtzigt had gesproken. Toen duidelijk bleek van wel kon hij zich ‘t niet meer herinneren. Waardoor het volgens hem geen leugen was. Een smoes die De Jonge moeiteloos kopieerde.

Waarom er zo onzorgvuldig met de waarheid wordt omgegaan door De Jonge en Rutte, is ondertussen een raadsel. Waarom heeft De Jonge niet van het begin af aan gezegd dat hij in een crisissituatie een bekende partijgenoot had aanbevolen bij een collega-minister? Nu wekt hij de schijn van oneerlijkheid. En veroorzaakt dus wantrouwen.

Waar liegen toe kan leiden, zien we in Rusland en Oekraïne. Het regime in Moskou liegt de bevolking, de wereld en zichzelf keihard voor. Er wordt zoveel gelogen dat niemand meer schijnt te weten wat waar is, en wat niet. Met een bloedige oorlog tot gevolg.

En precies dat is de reden dat het onwaarachtige gedrag van politici wel moet worden besproken. Waarom lieg je tegen de Tweede Kamer? Waarom kost het zoveel moeite om gewoon de waarheid te vertellen over zoiets onbenulligs? Waarom worden hele pagina’s weggelakt als er informatie wordt verstrekt? Voor de draad er mee!

Daar mag best een debat aan gewijd worden. Liever wat volwassener, liever wat meer op de inhoud dan op de man, en het oordeel mag harder. Maar iets is beter dan niets.

Want met politici die liegen, eindigen we in een dictatuur.

Trouwens niet alleen politici die liegen zijn onacceptabel. Want laten we niet vergeten dat de mondkapjes affaire draait om iemand die zich ondernemer noemt. die willens en wetens heeft gelogen en bedrogen, voor zijn eigen geldelijk gewin.

RJV

We stikken er in

Sat, 09 Apr 2022 14:56:57 GMT

Stikstof legt alles lam

De Telegraaf-brief-van-de-dag was gisteren heel flitsend en grappig. Maar helaas onzin:

Brief van de dag 8/4

‘De alleen in ons land bestaande stikstof crisis legt letterlijk alles lam

Gaan we bij wijze van spreken twee stappen over de grens naar Duitsland of België dan is er ineens geen stikstofcrisis. Ik denk dat er toch echt een neutrale rechter het hele Urgenda verhaal moet terugfluiten. Hoe denkt men huizen te bouwen voor onze kinderen? Voor statushouders? Voor de vluchtelingen uit de Oekraïne? Hoe denkt men ze te voeden? Met een voedselbos? Met een pot van de Praxis met een tomatenplant erin op het balkon? Met eetbare bloemen uit de berm?

Nee, daar hebben we veel boeren en landbouwgrond voor nodig! Dus maak het ze niet onmogelijk om voedsel te produceren! We kunnen niet zonder hen.’

Maar een stikstofcrisis hebben ze echt ook in de landen om ons heen.

‘De’ stikstofcrisis is natuurlijk dat de natuur bedekt wordt met stikstofverbindingen, kortweg 'stikstof', waardoor veel planten verdrongen worden door een paar soorten die van veel stikstof houden. En insecten, die de verdrongen planten eten, verdwijnen. En daarmee de vogels, die de insecten eten. En met het verdwijnen van deze biodiversiteit ontstaan allerlei problemen, die je er misschien niet meteen mee in verband brengt. Luchtvervuiling bijvoorbeeld. Watervervuiling. Te weinig bestuiving van gewassen. Uiteindelijk klimaatproblemen. En stikstof is ook schadelijk voor mensen. Stikstof is ongezond. Dat wordt nog wel eens vergeten .

In Duitsland en België is dat natuurlijk niet anders dan in Nederland.

Er bestaat ook nog een bijzondere dimensie aan de stikstof crisis: We hebben het juridisch gemaakt, en bestuurlijk. Er zijn stikstof normen (wetten), en die zijn niet gehandhaafd maar omzeild met juridische trucs. Totdat de rechter het gestopt heeft. Dat is al drie jaar geleden. En sindsdien heeft de regering er niets aan gedaan. En nu betekent deze stikstof crisis dat er niet gebouwd kan worden. Vergunningen niet verleend kunnen worden. Bedrijven moeten stoppen.

In België is dat niet anders: ‘ Op 25 februari vernietigde de Raad voor Vergunningsbetwistingen de vergunning van Roeben. Hij kon niet voldoende aantonen dat de uitbreiding van zijn bedrijf het bos niet verder zou aantasten. Het was de eerste keer in Vlaanderen dat een vergunning werd vernietigd puur omwille van stikstof. Volgens belangenorganisatie de Boerenbond zit de landbouw sindsdien ‘de facto in een vergunningenstop’. Wie een vergunning wil voor een stal, moet bewijzen dat er geen negatieve impact op de natuur zal zijn .’

En Duitsland is door het Europees Hof veroordeeld om de uitstoot van stikstof.

De hoofdredacteur van de Telegraaf speelde vandaag in op de brief van de dag . De stikstof aanpak is totaal aan het doorslaan, vindt hij. O ja? Je kunt iets met stemverheffing en grote stelligheid beweren, en zeggen dat kiezers ergens niet op zitten te wachten, maar dat maakt het nog niet waar. Misschien vind je overvloedige stikstof en de gevolgen ervan niet erg. Maar op het moment dat er wetten zijn, waar een rechter je aan houdt, dan moet je natuurlijk niet praten over doorslaan.

Laat ik daar later iets over schrijven. Nu beperk ik me tot het steeds weer terugkerende belachelijke statement (de hoofdredacteur begint er dit keer na 7,5 min over). Dat statement luidt, dat als we hier streng zijn op stikstof uitstoot, boeren of bedrijven in andere landen, waar ze zogenaamd veel minder milieuvriendelijk werken dan bij ons, de productie gaan overnemen. Waardoor we nog verder van huis zouden zijn.

Onzin natuurlijk. Ook in andere landen hebben ze regelgeving (dezelfde). Ook daar hebben ze mensen die opkomen voor de natuur. Want in het buitenland willen ze ook graag gezond leven.

Laat Nederland zich gewoon op onze eigen verantwoordelijkheid richten.

RJV

Vleestaks: Niet betuttelen

Thu, 07 Apr 2022 13:19:27 GMT

Het maakt uit welke argumenten je kiest

Tien jaar geleden leerde ik dat varkensvlees, rundvlees en koemelk niet geschikt zijn voor menselijke consumptie: niet gezond. We besloten het niet meer te eten of te drinken.

Nu weet ik bovendien dat de praktijk waarin vlees en zuivel worden geproduceerd, gruwelijk is. Dit inzicht kwam met het besef dat dieren intelligente, gevoelige individuen zijn, die je niet zomaar kunt beroven van hun ouders en kinderen, niet in een klein hok moet stoppen. Dat ze pijn hebben als ze steeds in dezelfde stand tussen stalen rekken moeten liggen, net als wij. Dat ze verdriet hebben als je hun kind weghaalt. Aan die praktijk wil ik niet bijdragen.

Mijn overwegingen om geen vlees te eten zijn en waren dus gezondheid en dierenleed.

Toch ben ik helemaal niet blij met de manier waarop minister Staghouwer een onderzoek naar een ‘Vleestaks’ heeft aangekondigd. Want als mensen hem betichten van betutteling, dan hebben ze groot gelijk.

Een vleestaks is een extra belasting op vlees, zodat vlees duurder wordt. Bijvoorbeeld 21% BTW in plaats van 9%.

Dit zegt de minister over het onderzoek:

"Ook via prijssignalen heeft de overheid de mogelijkheid om prikkels te geven richting meer duurzame en gezondere keuzes, zonder mensen in hun vrijheid te beperken. Ik zal daarom onderzoeken hoe een heffing op vlees in combinatie met een terugsluis richting de producerende sector uitvoering kan krijgen, met aandacht voor de uitvoerbaarheid van de maatregel.

Gecombineerd met de inzet uit het coalitieakkoord voor een belastingverhoging op niet-alcoholische (fris)dranken en de verkenningen naar het verlagen van de btw (van 9 naar 0 procent) op groente en fruit en een suikerbelasting, kan de consument gestimuleerd worden om tot betaalbare, en meer gezonde en duurzame keuzes te komen. Deze maatregelen hangen nauw met elkaar samen, ook ten aanzien van de betaalbaarheid van een duurzaam en gezond voedselaanbod voor mensen."

Zijn argument voor een vleestaks is dus ‘stimuleren’ tot meer duurzame en gezonde keuzes. Zogenaamd zonder de vrijheid te beperken.

Dat vind ik niks. Of mensen gezond willen leven, moeten ze zelf weten.

Het algemeen belang is de enige reden dat de minister de keuze vrijheid mag beperken, vind ik. En dan is een steviger aanpak dan dit betuttel op z’n plaats.

Het algemeen belang vergt dat de uitstoot van de vee industrie wordt beperkt. Want die uitstoot dreigt onze leefomgeving te verwoesten, omdat het sterk bijdraagt aan klimaatverandering. Dit moet met grote spoed aangepakt worden. En daarom mag de minister wat mij betreft zeggen: De belasting op vlees verhogen we, en die op groente wordt lager.

Wat trouwens niet wil zeggen dat groente goedkoper wordt. Want het algemeen belang vergt ook dat we de veel hogere eisen stellen aan duurzame productie, die daardoor duurder kan worden.

RJV

Als niemand mee telt

Wed, 06 Apr 2022 19:58:17 GMT

Als niets er meer toe doet, het allemaal niets meer uitmaakt

We zien een man op straat liggen, roerloos, onder zijn fiets. Niemand is naar hem toegegaan om te zien wat er aan de hand is. Verderop ligt een lijk, met het gezicht op straat. We zien iemand met z’n handen op z’n rug gebonden naast een vuilcontainer .

Dit is geen vrolijk stukkie. Maar ik schrijf ‘t omdat de beelden en gruwelijke verhalen die we uit Bucha krijgen, te maken hebben met de titel van dit blog. ‘Iedereen telt mee, of niemand telt mee’. En in Bucha deed niemand er meer toe.

Karen Soeters, van Animals Today, zet zich in voor dieren in Nederland en nu ook voor dieren in Oekraïne. Honden die daar werden achtergelaten door vluchtelingen, probeert haar organisatie te helpen. Zij schrijft:

‘Russische soldaten kwamen iedere dag naar de shelter. Ze hebben 16 honden doodgeschoten omdat ze blaften.... De verhalen die we nu binnen krijgen omdat bepaalde shelters eindelijk weer bereikbaar zijn, zijn te gruwelijk voor woorden.’

Ik zie een verband tussen het doodschieten van die honden en van de schijnbaar zomaar neergemaaide mensen in Bucha.

Het zijn maar honden, en we worden gek van het geblaf.

Het zijn maar vrouwen. Pak ze!

Het zijn maar Oekraïners...

Eerst is er geen respect voor iets kleins, weerloos, gemakkelijk te onderdrukken, iets waar iedereen z’n schouders over ophaalt. Individuen die we niet begrijpen omdat wij hun taal niet spreken. Een hond of een varken. Of een vluchteling.

De titel van het EverybodyCounts-blog is ontleent aan de slogan van Harry Bosch, de rechercheur uit de romans van Michael Connelly. Harry zit vaak gebogen over cold cases, ook in z’n vrije tijd. Dan gaat het vaak om ongeïdentificeerde straathoertjes, makkelijke prooien voor kille moordenaars, omdat ze anoniem door het leven gaan, ongezien leven in de schaduw. Er is niemand die naar ze vraagt, ze worden pas laat vermist, en de moordenaars gaan vaak vrijuit. Maar Harry vindt dat ook hun zaak opgelost moet worden. Zij waren ook iemand. Zij hadden ook een moeder, of een kind. En als we geen tijd aan hun moord willen spenderen, dan kan de moordenaar ongestoord verder gaan. Dan kunnen wij, of onze zonen of dochters, het volgende slachtoffer zijn. Daarom zegt Harry: ‘ Everybody counts or nobody counts ’. Iedereen telt mee, of niemand telt mee.

Als we geen respect hebben voor onze kwetsbaarste medebewoners, dan hebben we uiteindelijk voor niemand respect. Dat treft kwetsbare menselijke medebewoners, zoals vluchtelingen, zieke mensen, mensen zonder geld of zonder stem. Ik vind dat het ook geldt voor niet-menselijke medebewoners. Varkens in de vee industrie. Opgejaagd wild. Kalfjes die meteen bij hun moeder worden weggehaald. Ik zie een verband tussen de manier waarop zij worden uitgebuit en misbruikt, en zoveel leed in de wereld. Ook wij kunnen ondergeschikt zijn aan economische belangen. Ook wij kunnen gezien worden als productiemiddel, of product. Ook wij kunnen uitgebuit worden. Wij kunnen de volgende zijn. Daarom zeg ik: Iedereen telt mee, of niemand telt mee.

RJV

Gerechtigheid doet er toe

Sun, 03 Apr 2022 07:37:26 GMT

Vervolg racistische medewerkers van de Belastingdienst

‘Because justice... matters!’ Zo eindigt Glenn Kirschner steevast zijn dagelijkse Youtube video . Krischner is oud Officier van Justitie in Washington DC, en belicht dagelijks een actueel juridisch onderwerp. Vaak een zaak rond Donald Trump.

Ik moest er aan denken toen ik de laatste zin van een commentaar in Trouw las. Er is institutioneel racisme bij de Belastingdienst, en volgens Trouw is niets doen geen optie als we ‘het gedeukte vertrouwen in de Belastingdienst’ willen herstellen.

Niet mee eens! Want het gedeukte vertrouwen in de Belastingdienst is niet het belangrijkste. Institutioneel racisme moet worden aangepakt, omdat gerechtigheid belangrijk is. Ik vind dat er vergelding moet zijn, voor de slachtoffers. Naast financiële compensatie. En voor vergelding is strafrechtelijke vervolging nodig, en een straf die de rechter oplegt.

Verschrikkelijk is de rol van de Belastingdienst in het toeslagenschandaal. Maar ‘het kan kennelijk nog erger’ schrijft Trouw. Want de Belastingdienst werkte met een ‘daderprofiel’ waarin je achternaam, je nationaliteit, en bijvoorbeeld of je doneerde aan een moskee een rol speelde.

De Belastingdienst probeert dit steeds te verdonkeremanen. Nu weer door bewijs zoek te maken. ‘Bewijs verdwijnt niet zomaar’ (Trouw). En ook de minister gebruikt verhullend taalgebruik. Hij noemt ‘t een ‘discriminatoire werkwijze’, in plaats van discriminatie. Racisme wil hij het niet noemen.

Alweer niet. De commissie van Dam concludeerde dat sprake was van ‘ Ongekend Onrecht ’, maar of er sprake van discriminatie en racisme, dat werd niet onderzocht. Waarom niet? ‘Omdat verklaringen tijdens een parlementaire ondervraging wettelijk niet meer bruikbaar zijn voor strafrechtelijk onderzoek en er nog een strafrechtelijk onderzoek door het Openbaar Ministerie liep. Zo werden ambtenaren niet gevraagd naar etnisch profileren, omdat dit deel uitmaakte van het strafrechtelijk onderzoek.

En Renske Leijten heeft getwitterd dat in alle stukken van commissie Van Dam zorgvuldig was ‘gelakt’, dus onleesbaar gemaakt, zodra het over discriminatie ging.

Dat is dan mooi. Dan staat die parlementaire ondervraging de strafrechtelijke vervolging dus niet in de weg. Want de slachtoffers hebben recht op vergelding. En de daders moeten weten dat we discriminatie niet pikken. Potentiële daders moeten worden afgeschrikt, de samenleving moeten tegen racisme beschermd worden.

Want als één van de belangrijkste rechten van ons land, het recht om niet door de overheid gediscrimineerd te worden op welke grond dan ook, niet je achternaam, niet je geloof, niet je huidskleur, duidelijk met voeten wordt getreden, steeds opnieuw, dan moet er vervolging komen. Op grond van art. 429quater van het Wetboek van Strafrecht.

Because justice... matters!

RJV

Meer over menselijke dieren:

Waarheid is wat we willen geloven

Wed, 30 Mar 2022 21:00:01 GMT

Natuurlijk gelooft het Kremlin in sprookjes

Vandaag las ik in de krant , dat Amerikaanse inlichtendiensten vermoeden dat Poetin is ‘misleid’ over de oorlog in Oekraïne. Misleiding is volgens mij niet de goede vertaling, ik denk dat ‘ verkeerd geïnformeerd ’ beter is. Maar dit terzijde.

Stel je voor, Poetin krijgt van zijn mensen te horen dat het Russische leger fantastisch is. En dat het Oekraïense leger zwak is, en zal overlopen. En dat de bevolking in het buurland onderdrukt wordt, en bevrijd wil worden. Dat ze de Russen met bloemen zullen ontvangen. En dat de sancties Rusland niet echt zullen raken, dat Europa trouwens niks zal doen omdat ze toch niet durven. Dat de EU hopeloos verdeeld is. En Poetin gelooft dat.

Je zou ook kunnen zeggen, dat hij in zijn eigen sprookjes is gaan geloven. Is dat gek? Volgens mij niet.

Want het is natuurlijk niet zo dat Poetin begint met liegen, dat de man onder hem liegt, en die daaronder weer, en dat er een grens is: Daarboven weten ze dat ze liegen, en daaronder geloven ze die leugens.

Ik denk eerder dat de leugenmachine een piramide is, waarbij iemand bovenaan begint met liegen en iedereen dwingt om die leugens te blijven verspreiden. Als je er bij wilt horen, moet je meedoen. Als je hogerop wilt komen, moet je laten zien dat dezelfde waarheid aanhangt. Dan moet je in hetzelfde stramien praten. De meest overtuigende praters geloven in wat ze zeggen. En wie weet na verloop van tijd nog waar de leugen is begonnen? De leugens gaan op en neer langs die piramide, er is geen grens meer tussen waarheid en leugen.

Plus dat mensen geloven wat ze willen horen. En de waarheid van Poetin betaalt zich uit. Je wilt erbij horen, carrière maken in je land, meeprofiteren van de roebels die meestromen met de leugens. Dus je wilt graag geloven dat het waar is, dat Oekraïne bevrijd moet worden. En je gelooft het ook. Je bekijkt de wereld door de bril die jou veel voordeel biedt, en uit alles blijkt: Wij staan aan de goede kant, en dit wordt een zegetocht.

En zo ontstaat een alternatieve waarheid die kennelijk kan leiden tot de desastreuze beslissing om een oorlog te beginnen. Desastreus voor Oekraine, maar ook voor Rusland. Ook voor het Kremlin. Een oorlog waar Poetin niet zonder gezichtsverlies uit kan komen.

Of is het anders, en verspreiden de Amerikanen het verhaal over Poetins ‘misleiding’ om hem een uitweg te bieden? Geven ze hem de kans om de schuld aan ondergeschikten te geven, zodat hij zich zonder gezichtsverlies kan terugtrekken?

RJV

Kleine klimaatverandering

Wed, 30 Mar 2022 21:00:00 GMT

Hoe wij voor guur weer zorgen

Het was een gure dag in april, toen ik het laatste stuk naar het voedselbos te voet aflegde, langs kale weilanden en een voetbalveld. Het was koud en vooral de wind maakte het onaangenaam.

Ik dacht aan mijn bijzondere bezoek aan deze oase door een opiniestuk in de Volkskrant vanochtend.

Hierin beschrijft Jos Peters van RoyalHaskoningDHV hoe er heel veel water is gevallen in februari, en we het land zo hebben ingericht dat al dit water in een razend tempo afgevoerd wordt. Zo snel, dat na de droge maand maart er nu niet genoeg water meer is voor het groeiseizoen.

Verdroging komt volgens Peters "heus niet alleen door een veranderend klimaat". Het komt ook door hoe wij het land hebben ingericht. Het waterpeil houden we laag door stuwen en schotten open te zetten. Kronkelende beken hebben we recht getrokken zodat het water sneller wegstroomt. En zo houdt het land het water niet vier maanden voor ons vast, maar vier weken . Dus een droge maand maart levert problemen op in april, als het groeiseizoen begint.

Toen ik dit las, dacht ik dus terug aan het voedselbos, een groene oase in een kale woestijn vol raaigras. "Daar heerst hongersnood", wees de eigenaar van het bos. "Er is niets te eten voor vogels en andere dieren. Ook niet voor mensen. Het gras wordt veevoer en levert bijna niets op."

Terwijl allerlei vogels en kleine dieren voedsel en een woonplaats vonden in het voedselbos. Er was nu zelfs een bever, die de stammen vlakbij het water omver had geknaagd. Het leek een afspraak tussen mens en bever: Jij mag hier wonen en bomen omknagen, maar niet verder dan een paar meter van de oever. En de bever hield zich er aan. Hij had een dam gebouwd om het waterpeil hoog te houden.

‘Kijk’, zei de eigenaar van het bos, ‘dit is een foto van Google Maps in het droge jaar 2019. Alles is verdroogd, kaal, geelachtig, dor. Alleen het voetbalveld is groen, want dat is van plastic. En het voedselbos, want het bos houdt het water vast en kan voor zichzelf zorgen.’

Mij viel op, toen we daar zaten, op een paar bankjes van boomstammen, op een open plek omringd door fruitbomen en bessenstruiken, hoe mild het was, hoe zacht het weer aanvoelde. Een waterig zonnetje verwarmde ons, ik ritste mijn windjack open. In het bos was het niet guur, maar juist aangenaam. We mochten bessen plukken van de onderste takken. De bovenste takken, waar we trouwens toch niet bij konden, waren voor de vogels.

Het was alsof we het klimaat een klein beetje veranderd hadden, fijner gemaakt, door de natuur een kans te geven. Maar eigenlijk was het andersom natuurlijk. Het land was ge-egaliseerd. Heggen en houtwallen waren vervangen door prikkeldraad. Bomen in weilanden waren gekapt, om makkelijker te kunnen maaien. Eindeloze woestijnen van monoculturen waren opgezet. Kunstmest en pesticiden waren nodig om het in stand te houden. En op het land was het kil en guur. En ‘s zomers waarschijnlijk bloedheet.

Onderweg naar huis trok ik mijn jas dicht en capuchon op. In het bos had het wat gemiezerd, maar hier striemde ijswater in mijn gezicht. Een eind verderop zag ik koeien in een kale weide staan, met hun konten naar de regen.

Meestal staan ze in een stal, en als ze toch naar buiten mogen, staan ze zonder beschutting in koude wind of verzengende zon. We hebben hun leefomgeving veranderd. En het klimaat, en zelfs de gevoelstemperatuur. Voor droge voeten, makkelijker maaien, meer opbrengst. En met onbedoelde gevolgen. We betalen met z’n allen de prijs, ook als we niet van de voordelen genieten. En sommige betalen een hogere prijs dan anderen: De stemlozen, voor wie de beste optie is, hun kont naar de wind te draaien.

RJV

Wie waarschuwt de wilde zwijnen voor de wintertijd?

Tue, 29 Mar 2022 20:59:56 GMT

Het wild leert oversteken

Vroeger stond op de voorpagina van de zaterdagkrant een waarschuwing: Vannacht gaat de zomertijd in. Dit jaar niet, en ik hoorde van veel mensen dat zij zich hebben vergist - ze stonden te laat op.

Want afgelopen weekend ging de klok een uur vooruit, omdat de zomertijd is begonnen. Daarom waarschuwde de ANWB voor meer aanrijdingen met wild, zoals herten, reeën en wilde zwijnen.

"Het wild gaat 'te laat' terug naar hun rustplaats en moet ineens drukke wegen over", schrijft de ANWB. De Stichting Wildaanrijdingen Nederland vult aan , dat de dieren zich moeten aanpassen aan het nieuwe ritme van de mens.

In oktober vorig jaar plaatste dezelfde stichting precies zo’n bericht. Toen begon de wintertijd, en moesten dieren zich ook aanpassen.

Er is een tijd geweest dat ik me niet kon voorstellen dat dieren kunnen onthouden wanneer ze veilig kunnen oversteken. Waarschijnlijk dacht ik dat dieren door instincten voorgeprogrammeerde robots waren. Maar wat blijkt? Ook dieren moeten voor het donker thuis zijn, omdat het anders gevaarlijk is, of voor het licht, in hun geval. Ze weten kennelijk hoe laat het is, wanneer er veel verkeer is, en dat verkeer gevaarlijk is.

Pas sinds een jaar of tien besef ik dat dieren voelende en lerende individuen zijn. De zomer-tijd waarschuwing van de ANWB doet me denken aan een anekdote uit een boek van Frans de Waal *). Uit een experiment bleek dat olifanten de stemmen van Masai konden onderscheiden van die van een ander volk, de Kamba. De Kamba bemoeien zich niet met olifanten, maar de Masai doden olifanten soms met speren. Als de olifanten de geluiden van de Masai hoorden, sloegen ze op de vlucht. Vooral bij de stemmen van mannen. Kennelijk hebben olifanten geleerd dat je moet oppassen voor Masai, en hoe je Masai kunt herkennen.

En zo leren wilde zwijnen kennelijk dat ze bij wegen moeten oppassen voor auto’s, dat ze vroeg in de ochtend moeten oversteken, en in de winter weer wat later. Net zoals mensen leren ze om voorzichtig te zijn in het verkeer.

*): Frans de Waal, Zijn we slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn?, 2017

RJV

Een WK in Qatar is meer dan belachelijk

Fri, 25 Mar 2022 21:59:59 GMT

Het WK is alleen in Qatar dankzij omkoping en uitbuiting. Laten we niet kijken!

Vandaag hoorde ik dat Louis van Gaal het belachelijk vindt dat het WK Voetbal gehouden wordt in Qatar. Volgens hem is dit alleen vanwege het geld, en niet om het voetbal aldaar een impuls te geven, zoals de FIFA volgens hem zegt.

Zijn woorden schijnen de wereld overgegaan te zijn. Terwijl iedereen toch kan bedenken dat het belachelijk is. Niet alleen vanwege wat Van Gaal aanhaalt. Maar ook omdat het daar in de zomer bloedheet is, zodat het WK naar november verplaatst moest worden. Midden in de nationale competetities. En dan is het trouwens nog steeds bijna 30 graden in het golfstaatje. Zodat in de stadions de airco’s moeten loeien.

Het verbaast je dan ook niet dat Qatar de toewijzing van het WK te danken heeft aan omkoping.

En er zijn nog veel meer redenen waarom een WK in Qatar belachelijk is. Bijvoorbeeld dat er 8 grote stadions voor gebouwd zijn binnen een straal van 60 km. Voor een bevolking van 2,5 miljoen mensen, waarvan bijna 60% mannen. Waarom zoveel mannen? Omdat de meeste inwoners mannelijke ‘gastarbeiders’ zijn, vooral uit India en Nepal. Volgens Wikipedia behoort slechts 20% van de bevolking tot de oorspronkelijke inwoners. In minder dan 20 jaar verdrievoudigde het aantal inwoners.

Die bevolkingsgroei heeft te maken met mistanden op de arbeidsmarkt, waarvan de WK-organisatie volop geprofiteerd heeft. Het rijkste land ter wereld buit arbeiders uit lage lonen landen uit: Ze zijn rechteloos als hun ‘sponsor’ ze laat vallen (bijvoorbeeld na een conflictje). Lonen worden te laat of helemaal niet betaald. Vakbonden mogen niet opgericht worden. Rechten worden straffeloos met voeten getreden. En vele duizenden mensen zijn omgekomen bij de bouw van de stadions.

Het WK kan alleen gespeeld worden dankzij omkoping, en uitbuiting van mensen die niet meetellen. Ik vind Qatar een schurkenstaat. En dat we geen zaken meer moeten doen met boeven.

Het zal moeilijk zijn om er niet naar te kijken. Want het voetbal zal mooi zijn, daarvoor maakt het niet veel uit waar je het WK houdt. Weet je nog de vorige keer, met de onvergetelijke Mbappé, Pogba en niet te vergeten Perisic en natuurlijk Luka Modric. Weet je nog waar het was? Ook al een land waar je geen zaken mee wilt doen.

Als Nederland wint, zal het moeilijk zijn om niet te kijken. Maar laten we het proberen. Laten we als TV-consumenten het WK in Qatar boycotten.

Boycot het WK in Qatar!

RJV